2. Bölüm:ÖLÜMLER

Bugün tam bir ay oldu.
Annem bir ay önce öldü.
Ben bir aydır annesizim.
Dün aldatıldım.
Dün Yaman'ı terk ettim.
Dün her şey üst üste geldi.
Ve ben hala her şey rüyaymış gibi hissediyorum.
Telefonumu elime aldığımda bir sürü cevapsız aramalar,bildirimlerle baş başa kaldım.
"Hale! Burada mısın? Bir şey anlatmıyorsun o zaman neden işten ayrıldın onu da anlat."
Diye sordu Sevim.
"Hem Ecem neden sen geldin diye gelmdi ki buraya?" Dediğinde zayıfça güldüm.
"Çünkü onun pis aklı yüzünden işten çıktım." Diye mırıldandım.
"Nasıl yani?"
Sevim endişeli bir merakla yastığını kucağına almış beni dinliyordu.
Sonuçta ikimizde onunla arkadaştık.
Bir zamanlar üçümüzde çok iyi dostuk.
"Ecemle şirkette güzelce çalıştığımızı sanıyordum ama o meğersem arkamdan kuyumu kazıyormuş." Dedim.
Arkadaşım sanmıştım.
Arkadaş geçtim o da bir kadındı.
"Bizim müdürün bir kardeşi varmış. O gün müdür yerine kardeşi geldi. Bende tanıyamadım. İşim gereği biraz sert davrandım. Öyle herkesi şirkete alamam biliyorsun. Sonra Ecem yanıma gelip o adamın benden kahve istediğini kahveyi verirkende özür dilememi istedi."
Durduğumda Sevim'in soluksuz beni dinlediğini fark ettim.
Bakışlarım kucağımdaki parmaklarıma döndü.
Bir taraftan anlatırken bir taraftan parmaklarımla oynamaya başladım.
Anlatırken zihnim parça parça olayları gözümün önüne sermeye başladı.
"Kahveyi odasına götürdüm. Özür diledim ama benle alay etti. Bana yaklaşmaya çalıştı. Dokunmaya kalktı bana. Ne kadar ondan uzaklaşmaya,kaçmaya çalışsamda durdurdu beni. Kapı birden açıldı ve hemen benden uzaklaştı."
Anlatırken bile hala titriyordum.
Orada yaşadığım mahcubiyeti unutamam.
"Terfi için ona yaklaştığımı idda etti. Herkesin içinde beni ahlaksızlıkla suçladı."
Sevim şok olmuşcasına affalladı.
"Ecem senin böyle bir şey yapmayacağını bilir. Engel olmadı mı?"
"Ecemde ona arka durdu. İkinci defa kendimi yalnız ve çaresiz hissettim. İlkini biliyorsun, annemin ölümüydü."
Bu zamana kadar o polisi aramaya çalıştım ama Yaman hep engel oldu.
Kendi özel dedektif tuttuğunu söylemişti ama artık ondan ayrıldığıma göre onun dedektifine kalmadım.
Sevim eline telefonu alıp bir şey yazdığında ona döndüm.
"Kime yazıyorsun?"
"Eceme. Bunu neden yaptı diyede sormuyorum direk arkadaşlığımızı bitiriyorum. Nasıl senin arkanda durmaz. Dostuk biz. Senin yanında olması gerekirdi. O işten ayrıldığın zaman onunda ayrılması gerekirdi." Dedi.
Kendimi yalnız hissederken Sevim'in bana destek olması sırtımdaki yükü biraz olsun hafifletti.
Bunu da içimden tutamayarak Sevime sarıldım.
Bu sarılışım benim teşekkürümdü.
Beni desteklediği için,zor zamanlarımda yanımda olmaya çalıştığı için.
"Çok kötü bir gündü. Sabahında ahlaksız bir kadın olarak işten ayrıldım. Kendimi savunamadım. Ağzımı bile açamadım. Ağıza alınmayacak ağır kelimeler söylediler. Akşamında sevgilimin baba olacağını öğrendim. Aldatmış beni. Artık tek bir şey için hayatta kalacağım o da annemin katilini bulmak olacak. Bugün o polisin karakoluna gideceğim."
Sevim beni desteklercesine sarılışıma karşılık vererek sırtımı sıvazladı, yanımda olmasına tekrar şükür ettim.

Sevimle birlikte kahvaltı yaptıktan sonra birlikte evden çıktık. Sevim spor salonuna giderken bende polisin bana verdiği kartla karakola gittim.
Kapıda duran görevliye nerede olduğunu sorduğumda bugün izinli olduğunu söyledi.
Bende tekrar geldiğim gibi giderken arkasından söylenmeyi unutmadım.
Onun için o kadar yol geldim ve o izinli olacak günü seçti. Tek kelimeyle süper.

Bu sefer kafamı dağıtmak için Avm'ye girdim.
Uzun koridorda küçük küçük adımlar atarken kafam epey doluydu.
Bir şeyler bakarken belki kafamı dağıtabilirdim.
Nereye girsem?
Neyle aklımı meşgul etsem bilemedim.
"Utanmazlık deyincede sen."
Sese doğru döndüğümde onu gördüm.
İlk bakış açıma parlak siyah ayakkabıları girdi. Ve o yüzü...görür görmez kaşlarımı çattım.
"Hangi yüzle geldin buraya?"
"Hangi yüzle benle konuşuyorsun." Dedim sertçe.
Alayla gülümseyerek bana doğru bir adım attığında hemen geriye doğru bir adım attım.
"Hatırlatırım ben senin eski müdürünün kardeşiyim. Senin de müdürün sayılırdım."
"Sen müdürüm felan değilsin pislik adamın tekisin. Senin gibi ucuz insanlarla muhattap olmak istemiyorum. Çekil önümden."
İster istemez sesim yüksek çıkmıştı ama o yanımdayken asla kontrollü olamazdım.
Onu görünce o gün aklıma geliyor ve sinirlerim tepeme çıkıyor.
"Ecemle beni oyuna getiridiniz. Oradaki sözleri hiç üzerime alınmadım çünkü o laflar bana değil sana edildi." Dediğimde yüzündeki alaylı ifade git gide silindi.
"Seni istesem şu anda bile rezil ederim. Sokağa çıkartacak yüz bıraktığım için bana şükretmen gerekir."
Cümlesi bitmeden yüzüne tükürdüğümde gözlerini refleksle yumdu.
"Senden ve sizin gibilerden iğreniyorum. Sen mi beni rezil edeceksin? Asıl ben seni rezil edeceğim. Bak gör."
Bakışlarım etrafa döndüğünde koridordaki insanların ilgisini çekmek için bağırdım.
"Lütfen bir dakikanızı alabilir miyim! Bu karşımda gördüğünüz adam ahlaksızın teki! Kendisi iş yerinde bana saldırdı! Yakalanınca da beni suçladı. Terfi almak için ona yaklaştığımı idda ederek işimden attırdı beni. Şimdi de gelmiş benle alay ediyor!" Cümlem biter bitmez bakışlarım onu buldu.
"Bu heriften uzak durun. Asla görüldüğü gibi biri değil. Okumuş ama adam olamamış." Dediğimde yumruk yaptığı elini kaldırdığında arkamdaki bir ses onu durdurmak için yetti.
"Bu adam daha önce baldızına yanaşmaya kalkmamış mıydı nasıl serbest bırakırlar?"
"Burada ne oluyor?" Diye sordu tanıdık bir ses.
Yine aynı ses.
Aynı soğukluk.
Oydu ama beni hala fark etmedi.
"Şu adam iş yerinde bir kıza saldırmış. Geçmişte baldızına da böyle bir şey yapmaya çalıştı. Akıllanamamış. Böylelerini neden salarlar anlamıyorum." Diye yanıltladı kalabalığın içinden bir ses.
"Burnunuz çok uzun sizin. Sıkıyorsa gelin yüzüme söyleyin lan!" Diye bağırarak sinirlerine hakim olamadı Tuna.
"Tuna Bey?"
Kalabalığın arasından Ecem çıktığında Tuna'yı yanlış bir şey yapmaması için durdu.
İlk başta beni görünce şaşırdı ama hemen rolüne devam etti.
Nasıl tanıyamamışım seni Ecem?
"Tuna Bey siz bu ahlaksızdan uzak durun. Kim bilir size kendini satmak için ne teklif sunar."
Aynen böyle dedi.
Bir zamanlar benim arkadaşımdı.
Daha birkaç hafta önce birlikte aynı masada yemek yiyip gülüşüyorduk.
Annemin patatesli böreği için kavga ediyorduk.
İşte insanın içine oturanda bu oluyor.
"Seni tanıyamıyorum. Bu adam sana ne teklif etmiş olabilir arkadaşlığımızı bitirecek."
"Ben kendini satanlarla arkadaş olmam. Bedenini satacağına ruhun satsaydın. Bu kadar mı açgözlü oldun Hale. Para o kadar mı tatlı geldi sana."
"Ecem!" Diye bağırdığımda sesimin titremesine engel olamadım.
"İyi ki annen ölmüş! İyi ki kızının bu ahlaksızlığını görmemiş."
Dediğinde kalabalığın arasını tokat sesi doldurdu.
Evet Eceme tokat attım.
Bunu fazlasıyla haketti.
"Sen ruhunu çoktan şeytanlara satmışsın. Çok mu tatlı göründü müdürün. Kaç yıllık arkadaşını bir erkeğe tercih ettin. Sen bir erkek yüzünden arkadaşlarını sattın. Aslında biz hiç arkadaş değilmişiz. Sen aramızda koca,sinsi bir yılandın!"
Diyerek arkamı dönerek rastgele bir mağzaya girdim.
Daha gözyaşlarımı tutamam çünkü.
Elimi reyonlardan birinin üzerine koydum.
Diğer elimle ise ağzımı kapattım.
Değer mi?
Bir erkek için dostluğumuzu bitirmeye.
"Bakar mısın?"
Arkamdaki sesle hızlıca göyaşlarımı sildim.
Tekrar hiçbir şey yaşanmamış gibi rahattım.
"Evet."
Beni görünce şaşkınlıkla dudakları aralandı.
Gerçekten de dünya çok küçükmüş,bu söze şimdi inanmaya başladım.
"Siz..."
"Hale ben. Hale Özyıldız." Diyerek elimi uzattığımda uzunca elime baktı.
Sıkmayacağını düşündüğümde tam elimi çekecekken tuttu.
"Görkem Aktaş."
"Yerde araken gökte buldum sizi."
"Gökte ararken yerde bulmak o." Deyince kaşlarımı çattım.
İleri reyonlara doğru ilerleyince benle beraber geldi.
"Neden arıyordunuz beni?"
"Annemin cinayetiyle ilgili."
"Şimdi mi geldi aklınıza?"
Bu sorusuyla duraksadım.
Şimdi gelmedi.
Bir aydır onu arıyordum.
Yaman dedektif tutmuştu.
Ya da bana yalan söyledi.
"Kartınızı kaybettim."
"Daha mantıklı bir yalan?"
Öfkeyle ona döndüğümde arkamdaki reyondan abur cubur bakmaya başladı hemen.
"Yardım edecek misiniz? Etmeyecek misiniz?"
"Ederim ama delil yetersizliğinden soruşturma kapandı."
"Bir delil bulunursa?" Diye sordum.
"O bir delil,bir tanık ya da kamera kaydı,başka bir bilgi edinmesi sonucu açılabilir."

Durgunca yürümeye başladığımda duraksadım.
Kamera...
Apartmanın kamera kaydı.
Onu bulursam davayı tekrar açabilirim.
Telefonum çaldığında çantamdan çıkardım. Arayan kişiyi ekranda görür görmez direk çağrıyı reddettim.
Tekrar aramaya başladığında gözlerimi devirerek kapattım.
Birkaç adım attığımda tekrar aramaya başladı.
"Israrcı galiba."
Telefonu tamamen kapatarak hızlıca tekrar yerine,çantaya koydum. Avm'nin marketinden çıkmak için çıkışa doğru yöneldim.

Koridorun ortasındaki kalabalık yavaş yavaş dağılınca kimseye görünmeden kenarlardan yoluma devam ettim.
Ama hala Ecem'in onla olan ilişkisini anlayamadım. Patron-çalışan ilişkisi mi yoksa başka bir şey mi var aralarında?
Kenarlardan hızlıca ilerlerken arkamdan birinin bana seslendiğini hissettim.
Ya gerçekten seslendi ya da ben garipten sesler duymaya başladım.
Seslense bile şu an arkamı dönecek halde değilim.
Şu an tek istediğim sessizce bu Avm'den çıkmak.
Hızlı ve sert adımlarla merdivenlerden inerek otomatik açılan kapılardan dışarı çıktım.
Çıkar çıkmaz kafamı kaldırarak derin bir nefes verdim.
Sanki içeride boğulmuş gibiydim.
Gökyüzündeki gri bulutlar sanki içimdeki huzursuz sisin yeryüzüne inmiş hali gibi.
Bu kasvetli hava içimdeki derde dert ekliyor.
Her an başıma daha kötü ne gelebilir dediğimde sanki daha kötüsü gelecekmiş gibi.
Yine ihanete uğrayacakmış gibi.
Eskiden çok severdim böyle havaları.
Huzur verirdi bana şimdilerde ise sadece derdimin habercisi

Siyah harelerimi gökyüzünden çekerek önüme düşürdüm.
Aynı hızla kaldırama çıkmak için ilerlerken tam önümde kırmızı bir araba durdu.
Arabanın tanıklığıyla kaşlarımı çattığımda siyah camlar aşağıya indi.
"Arıyorum niye açmıyorsun?"
Birde pişkin pişkin soruyor!
Pes!
"Konuşmak istemediğim için olabilir mi?" Diyerek sert bir şekilde tepki gösterdim.
Artık ona tahammül edemiyorum.
"Bana bir kere şans ver..."
Lafını bitirmeden o yokmuş gibi yürümeye devam ettiğimde arkamdan arabasıyla yavaş yavaş gelmeye başladı.
"Yaman bir kere yapan yine yapar. Tekrar yapar."
"Pişmanım Hale."
"Son pişmanlığının çaresi yok." Dediğimde arkadan çalan konayla irkildi.
Bakışları bir arkaya bir bana döndüğünde pes ederek gaza bastı.
Yanımdan arabayla uzaklaştığında rahat nefes verdim.

Sadık kalmak her insanın yapacağı bir iş değildir. Bahaneler sığınmak kolay. Asıl zor olan gerçekle yüzleşmek. Tabi gerçeklerle yüzleşebilmek için insanda yüz olmasıda gerekir.
"Hey! Siyah deri çeketli kadın!"
Arkamdan bana seslenen kalın sesle kaşlarımı çattım.
Ters bir şekilde sese doğru döndüğümde polisi gördüm.
Tam karşımda ellerini dizlerinin üzerine koyarak kambur şekilde nefes alıp vermeye başladı.
Bana yetişmek için nefes nefese kalmıştı.
"Ne kadar hızlı yürüyorsunuz."
"Benim bir adım var yalnız!"
Yamandan sonra karşıma çıkması hiç iyi olmadı.
"Adınızı unuttum."
"Ama ben unutmadım." Diyerek diklendim.
"Görkem Aktaş değil mi?"
Yavaş yavaş dikleştiğinde kafamı kaldırmak zorunda kaldım.
"Doğru."
Yine sesi buz kesmişti.
"Benim adımda Hale Özyıldız. Umarım birdaha unutmazsınız. Çünkü bir şeyi tekrar etmekten nefret ederim."
"Çok agresifsiniz."
"Sende çok kibarsın!" Diyerek birden yükseldim.
"Ne ara senli benli olduk Hale Hanım? Siz diyeceksiniz."
Sinirden dişlerimi sıkarak işaret parmağımı doğrulttum.
Ela gözleri önce işaret parmağıma sonra siyahlarıma değdi.
Hemen ardından ani bir hareketle parmağıma aşağıya çekti.
"Bir polis memurana parmak mı kaldırıyorsunuz?"
Sıcak ellerini soğuk parmaklarıma temas ettiğinde irkilerek geri çekildim.
"Şu an karşımda Görkem Aktaş var." Dediğimde geri çekilmemle birlikte ellerini hemen çekti.
"Ne için gelmiştiniz?" Diye sordum konuyu dağıtmak adına.
"Ben annenizin ölüm davasının yeniden açılmasını istiyorum."
"Neden?" Diye sordum merakla.
O benim annem. Katilini bulmak benim hakkım. Bulup adaleti sağlamak hakkım. Çünkü o benim annem.
Bu hayattaki dünyam,her şeyim.
Görkem Aktaş neden istiyor ki?
"Çünkü bu olanlar yeni bir şey değil. Özellikle kurbanların bir kadın ve çocuklu olmaları şüphe edici bir durum. Ben hem bir polis olarak görevimi hem de evlatlık vazifemi yapmak istiyorum."
"Annemle ilgisi nedir?"
"Annenizde o katilin kurbanlarında olma ihtimali yüksek."
Hiç böyle düşünmemiştim annemde o kurbanların arasında seçilmiş.
Bir anne olduğu için mi?
Benim annem olduğu için mi?
Kim yapar bunu? Neden yapar?
"Ben böyle düşünürüm. Eğer davayı yeniden açabilecek bir kanıt bulursan bunu yapanı senle beraber bulabiliriz." Diyerek elini uzattığında başka bir şeyler düşünüyordum.
Bir çocuğun dünyası annesidir.
Bir sürü çocuk öksüz kaldı benim gibi.
İyide bu katilin annelerle ilgili ne derdi olabilir?
Annem varken dünya gözümde daha parlak,daha canlıydı. Şimdi ise her şey soluk,silik bir renkten ibaret.

Annemin ölümüyle her şeyimi kaybettim sandım. Tutunacak dalım kalmamıştı. Ama o zamanlar Yaman vardı. Annemin yokluğunda ona tutundum.
Üstelik annem ona karşı beni uyarmıştı.
O çocuk seni üzer demişti.
Bazı şeylerin kafamıza dank etmesi için yaşamamız şart. O zaman neyin ne olduğunu kavrayabiliyoruz.
Yanağımda hissetiğim sıcaklıkla ağladığımı fark ettim.
Burnumu çekerek elimin tersiyle gözyaşlarımı sildim.
Bu davayı tekrar açacağım.
Hem annem için hemde benim gibi annesiz kalan diğer çocuklar için.
Annelerimizi bizden alan o katili bulmak için.

Hala açıkta bekleyen elini soğuk elimle sardım.
Ellerimiz temas ettiğinde
"Üşüyorsun." Diye mırıldandı.
Burukça tebessüm ettim.
Annemde hep ellerimin üşüdüğü söylerdi. Elime dokunduğu an avuçlarının arasına alır ısıtmaya çalışırdı.
Bir tek annem ellerimi ısıtırdı o da artık olmadığına göre ellerimi ısıtacak kimsem kalmadı.