Bölümler 6Şu an: 6. Bölüm: Takip
🎶 Emir Can İğrek, Geçmiş Geçmişte
"Bir avcıyı korkutmanın en kolay yolu, onu av olduğuna inandırmaktır."
— Üstünü çıkar. dedi muazzam bir rahatlıkla.
Birkaç saniye boyunca yüzüne baktım. Söylediklerinin zihnimde oluşturduğu anlamı reddetmek istercesine gözlerimi kırpıştırdım.
— Ne saçmalıyorsun sen?!
— İkinci kez söylemeyeceğim.
— Gerçekten aklını mı kaçırdın?
Gözlerini devirdi. Ardından üzerimdeki ceketin kolunu işaret etti.
— Kan senin değil.
Kaşlarım çatıldı.
— Ne?
— Üzerindeki kan. Sana ait değil. Ayrıca ceketin arkasında bir işaret var.
Refleksle omzumun üzerinden arkamı kontrol etmeye çalıştım.
— Nereden biliyorsun?
— Çünkü yaklaşık üç dakikadır beni öldürmeye çalışan adamların üzerinde de aynısı var.
Yutkundum.
— Yani?
— Yani bu binadan üzerinde o kıyafetlerle çıkarsan, seni ilk gören adamın seni vurması için bir sebebe ihtiyacı olmayacak.
Birkaç saniye sustum.
— Başka kıyafetin var mı?
Ceketini çıkarıp bana uzattı.
— Artık var.
— Peki ya sen?
Sırf onun canını düşündüğümden değildi bu sorum. Neticede benim değil onun peşindeydiler. Ve burda kurtarılması gereken de ben değildim.
— Ben...
Her iki elini beline atıp yanaklarını şişirdi. Hemen sonra etrafına dikkatle bakıp sesli bir şekilde nefes verdi.
Gözleri bir noktada takılıp kaldığında, kısa bir süre gözlerini kıstı ve bedenini bana doğru çevirdi.
— Halledeceğim. Sen ceketi giy, hadi.
Emir almaktan nefret etme fonksiyonum hiçbir zaman değişmeyeceği için sinir oldum. Bu söylediklerine göz devirdikten sonra üzerimdeki ceketi çıkartıp boş olduğunu düşündüğüm kutuların üzerine bıraktım.
Verdiği ceketin kısa siyah bir kapşonu vardı, saçlarımı ensemde elimle topuz yaptıktan sonra kapşonu da başıma geçirdim. Ben bunları yaparken arkamdan bir şeylerin sesi geliyordu fakat ne yaptığını anlamıyordum.
Giydikten sonra fermuarı da boğazıma kadar çektim. Şimdi ceketle beraber buram buram o kokuyordu. Nasıl olsa fark etmez diye ceketin boğaz ucundan tutup burnuma yaklaştırdım.
Garip ama hoş bir kokusu vardı. Sabunsu bir kokuydu burnuma değen,fakat keskindi aynı zamanda.
Ensemde bir sıcaklık hissedince refleksle dirseğimi, arkamdaki bedenin karın boşluğuna vurdum. Kısa bir iniliti duydum, başımı çevirdiğimde eliyle karnını tutmuş hafif yere doğru eğilmişti.
— Kızım sen manyak mısın?!
— Bence manyak olan sensin. Bir FBI polisine böyle yaklaşma cesaretin nereden alıyorsun, ha?
Çok ukala konuştuğumun, pekâlâ farkındaydım. Peki umrumda mıydı? Asla.
Bunu söyleyince kaşlarım istemsiz hesap sorarcasına yukarı doğru kalktı. Ellerimi ceketin ceplerine atıp bir savunma yapmasını beklerken sol elim bir şeye çarptı. Karnını tutmuş bana dikkatle bakıyorken tam açıklama yapacaktı.
Elime değen şeyi çıkardığımda bir kart olduğunu fark ettim. İşte şimdi işler değişmişti. FBI. Onda FBI' ın kartı vardı. Yani benim iş yerimin!
Kartı, havaya doğru kaldırdım.
— Bunun ne işi var sende?
Şimdi boş boş bakıyordu yüzüme. Sanırım belli bir planı vardıysa da, bu kart o plana dâhil değildi.
— Yardım et.
— Ne?
— Bir çıkış buldum ama açamıyorum. Yardım et bana. Hadi Claire.
Bunu söylerken arka tarafı gösteriyordu. Bakışları soğuklaştı. Hiç göz kırpmadı bana bakarken. Konuyu değiştir demenin sözsüz haliydi bu bakışlar.
— Sana bir soru sordum ve cevap bekliyorum.
Dalga geçer gibi güldü. Dudağının bir kenarı kıvrıldı, başını yana doğru atıp ayak ucumdan tepeme kadar süzdü. Kabul, böyle fazla karizmatikti. Dikkatimi dağıtıyordu.
Küçük kıkırtısı doldurdu kulağımı, hâlâ ateş sesleri geliyordu, hatta belki sadece saniyeler sonra bizi de bulup işimizi bitireceklerdi fakat ben onun karizmasına takılı kalmıştım. Galiba beni etkilediğini fark edince öne doğru birkaç adım attı. Bir elini cebine atıp başını yüzüme yaklaştırdı.
Donup kaldım. Aramızda garip bir çekim vardı. Burnu yanağıma değince tüm vücudum uyarıldı. Rahatsız olduğumu belli etmek için başımı yana doğru çevirdim ama nafile, daha çok yanaştı.
Ne ara hareket ettiğimi bilmiyordum, sırtım duvara değdiğinde içimden kendime sövdüm. Yine nasıl olmuştu da resmen kendimi ona teslim edebiliyordum. Bu, korkunçtu.
Dudağı kulağımın arkasına değdi. Cevap vermemek uğruna böyle bir yola başvurmuştu biliyordum. Ama beni etrafında o halkaya aldığı için hareket edemiyordum. Dudak ucu, kulak mememe değince ürperdim.
Tüylerim diken diken olmuştu. Titrediğimi hissettim ama ona fırsat vermemek için belli etmedim. Bir anda aklıma sokakta gördüğüm o çift geldi. Bizim şu an onlardan ne farkımız vardı ki şu an. Bu da beni ayrı öfkelendirdi.
Hemen geri çekilmedim. Madem bana cevap vermiyordu. O hâlde onun bildiği dilden konuşmak gerekti. Başımı, tam yüz yüze geleceğimiz şekilde çevirdim. Yanda duran bir elimi yüzüne doğru kaldırdım. Diğer elimi de saçının arkasına attım.
Tam ensesindeki saç tutamıyla oynanmasını seviyordu. Adamın zaafını biliyordum bir kere, bu durumda benim kaybetmem mümkün müydü? Asla.
O tutamı biraz çektim, diğer elimle de yüzünü okşadım biraz. Kedi gibi mırıltılar çıkarınca doğru yolda olduğumu anladım. Saç tutamını biraz daha okşayınca yüzünü yüzüme yaklaştırdı. Gözleri mi koyulaşmıştı?! Bu kadar çabuk mu? Tam istediğim gibi. Yüzüme sıcak nefesini üfürünce yanağındaki elimle yüzünü daha fazla yaklaştırdım. Gözlerimi dudağına çevirdim tam o an, o da dudağıma baktı.
Daha fazla yaklaşınca elini, belime atıp yüzüme yaklaştı. Gözlerini kapattı dudağı bana değmeden işaret işaret parmağımı aramıza aldım. Tek parmağımla göğsünden geriye doğru ittim. Eli belimden düştü. Şaşkınlıkla gözlerini bana dikti. Bunu yapmamı asla beklemiyordu.
Aldığım zaferle dudağım kıvrıldı. Onu itince refleksle o da geriye doğru birkaç adım atmıştı. Kollarımı göğsümde kavuşturup kendimden emin bir şekilde konuştum.
— Belli ki hâlâ unutamayan sensin. Kendini kandırma.
Adımlarım bahsettiği yere doğru gidince kapının önünde duran çöp kutusunu gördüm yana doğru ittim. Ve şimdi önümüzde bir kapı duruyordu.
Söylediklerimi sindirdikten sonra tam yanımda durdu. Ardından öne doğru birkaç adım attı.
— Git.
Sesi, gereksiz yumuşak çıkmıştı. Birileri yedirememişti kendine belliydi.
Eliyle ön kapıyı gösterdi.
— Buradan çıkınca ana caddeye ulaşacaksın. Üç sokak ileride bir benzin istasyonu var. Beni orada bekle.
— Sen?
— Başka bir taraftan geleceğim.
— Beni öylece bırakıp gidecek misin? Neticede hayatımı kurtardın.
Derin bir nefes alıp verdi.
— Henüz değil.
Dediğini yapıp kapıdan geçtim. Arkama bakmak istemiyordum. Çünkü yeterince absürt bir durumun içine düşmüştük. Bunu uzatmanın bir anlamı yoktu bu yüzden.
***
Dar bir koridordan geçtim. Burada sağda ve solda birkaç tane kapı vardı fakat onlara bakmaya zamanım yoktu. Koridordan hızla çıktım.
Tam karşımdaki kapıyı açtığımda, onun da dediği gibi yol, ana caddeye çıkmıştı. Karşıya geçtiğimde istasyona doğru yürüdüm. Sokaklar fazla kalabalık değildi.
Ayakkabımın ucuna küçük bir metal değip yuvarlandığında başımı öne doğru eğdim. Az önce ayağımın değdiği şey bir mermi kovanıydı.
Mermiyi elime aldım ve doğruldum. Bakışlarımı refleksle birilerini arıyor gibi çevirdim. Kimse yoktu. Kovanı dikkatle inceleyince bunun az önceki çatışmada kullandıkları kalibreden farklı olduğunu fark ettim. Peki ya öyleyse, kime aitti bu?
Pantolonumun arka cebinde duran telefonum titreyince gelen bildirime baktım. Bilinmeyen numaraydı.
** Karşındakinin az önce ayrı çıktığın adam olduğuna emin misin?
Ne?
Başımı kaldırıp karşı caddeye baktım. Oydu... Ama daha biraz önce bana farklı bir yerden gideceğini söylememiş miydi?
Şimdi bana dik dik bakmasının sebebi neydi o zaman? Hemen sonra telefonuma gelen bildirim sesiyle irkildim. Yabancı bir numaradan üst üste üç mesaj gelmişti.
**İstasyondayım.
** Nerede kaldın?
** Seni bekliyorum.
A-ama az önce burada değil miydi? Ne ara istasyona varmıştı ki? Başımı kaldırıp karşı caddeye baktım. Yoktu... Tabii ki yoktu.
Telefonum elimde titreyince bakışlarımı ekrana çevirdim. Aynı numaraydı.
** Tek takip eden o değil.
Ne saçmalanıyordu şu an?! Bunun hesabını pis soracaktım. Adımlarımı istasyona doğru yönlendirdim. Her döndüğüm kavşakta aynı topuk sesi geliyordu. Anladığım kadarıyla bir erkek ayakkabısıydı ya da kalın topuklu giymiş bir kadın ayakkabısı.
Bildirim sesi düşüncelerimi böldü.
** Çok yakınsınız. Korkmuyor musun?
ve yanında da bir kahkaha emojisi. Cidden hayatım trajikomikti. Bir mesaj daha düştü.
** Elinde hançer var.
** Hayır bir silah mı yoksa?
Burnum tıkandı bir anda.
** Nefes al küçüğüm.
Ne oluyordu böyle?!
** Yoksa nefesin mi daraldı?
Engellemeli miydim?
** Oh, çok yaklaştı, duyuyor musun ufaklık?
Ufaklık mı?
** Hadi kaç Claire.
Asla?
** Hadi!
** Kaç!
Bu pisliği elime geçirirsem onu geberteceğim.
** Kaç, kaç, kaç!
Adımlarım hızlandı. Birden fazla mesaj bildirimi geldi, bakmadım. Nefes alışverişlerim kontrolüm dışına çıktı. Bu sefer de birileri arıyordu. Bakmadım. Kavşağı geçince duvarın yanında durup silahıma uzandım. Aramalar hâlâ devam ediyordu. Bakmamakta kararlıydım.
Avucumdaki metalin soğukluğuyla kendime gelmeye çalıştım. Sol bacağımı öne doğru attım ellerimle silahı kavramış beni takip edeni bekliyordum. Beden kavşaktan dönünce silahımı öne doğru kaldırdım.
— Kıpırdama, polis!
***
Karanlıkta saklanan bir çift göz,
Sessizliğin ardında bekleyen bir iz.
Av olduğunu sanan bir avcı,
Belki de kendi tuzağında esir...
E.Poe
Bölüm etkileşimi
