Bölümler 6Şu an: 4. Bölüm: Yarım Kalanlar
🎶 Fatma Turgut, İkimizden Biri
"Bir duvarı yıkmaya gücüm yetmiyorsa duvarı parçalayacak değilim elbette. "
* Dostoyevski
— Teslim ol!
Otelin arkasında boş sokakta yankılandı sesim. Önümdeki adam bana şaşkınlıkla bakıyor, gözleri yüzümle elimdeki silah arasında gidip geliyordu.
Parmağımsa tetikte, bu lanet herifin tek bir hareketini sabırla bekliyordum. Sabır... Bunu New York' a geldiğimde öğrenmiştim.
Hayatımın birçok yerinde baş edemeyeceğimi düşündüğüm şeyleri yaşamış, ama ne olursa olsun direnmiştim. Çünkü yıkılmak bana göre değildi. Ama eski halimle şimdiki halim arasındaki bariz bir fark vardı. Sabır da bunlardan biriydi işte.
Başımdan geçen herhangi bir şeyde artık acele etmiyordum, bazı şeyleri akışına bırakmak benim daha güçlü durmama yol açmıştı çünkü.
Gülme sesi kulağıma değdiği an, dikkatimi tekrardan elimde tuttuğum silaha verdim. Bakışlarım önümdeki adamın her bir miliminde geziniyordu.
— Bak sen şu işe, Claire Reed ayağımıza kadar gelmiş, gözlerim yaşardı.
Sırıtarak söylediklerinden ötürü yüzünü dağıtma isteği doldu içime. Bazen kendimden korkuyordum; içimdeki o öldürme arzusundan, bazen gerçekten korkuyordum. Şu an bu nefretimle onu mahvedebilirdim mesela.
— Ellerini yukarı kaldır!
Otoritemi korumalıydım. Bu anın hırsıyla dişlerimi o kadar çok sıktım ki her an kırılabilirlerdi. Terlemiş avuç içimi umursamadan tetiği çektim, silahtan çıkan ses yankılandı, kurşun Max'in sol omuzunun hemen üstünden geçti. Eğer isteseydim onun beynini dağıtırdım. Sırf onu yakalayabilmek için karşımdaki pislik neler yapabileceğimi pekâlâ biliyordu.
Hiçbir şey olmamış gibi devam etti:
— Küçük, tatlı kız çocuklarını sever misin sevgili Claire? Ben hiç sevmem. Senin de sevdiğin çocuklar var değil mi Claire. Neydi ismi? Aa! Ufak March. Evet! Zavallı yumurcak! Çok sevgili babasının onu kurtaracağını söyledi. Oysaki bu zavallı yumurcağın babası onu pek önemsemiyor demek ki. Yoksa onu benim elimden almak için bizzat kendisi gelirdi. Haksız mıyım yoksa sevgili Claire?!
Bir suçluyla sanki beş çayındaymışız gibi sohbet etmeyecektim.
— Sana teslim olmanı söyledim Max. Derhal, dediğimi yap!
— Küçük kızlar babalarının kahraman olduklarını düşünüyorlar. Saçmalık! Ne yapıyorlar ki kahraman oluyorlar sanki? Haksız mıyım yoksa?
Dudaklarımı alaycı bir gülümsemeyle kıvırdım.
— Belki de senin gibi adamlar yüzünden kahramanlara ihtiyaç duyuyorlardır.
Max'in yüzündeki sırıtış bir anlığına silindi. Ardından başını iki yana sallayarak güldü.
— Ah, Claire... Dilin silahından daha tehlikeliymiş. Bunu daha önce söyleseydin, kurşunlarını boşa harcamazdık.
Silahımı ona doğrultmaya devam ettim.
— Ellerini yukarı kaldır dedim!
— Peki, peki! Sanırım şansımı fazla zorladım.
İki elini başının üzerine kaldırıp yavaşça dizlerinin üzerine çöktü.
— Ama itiraf etmeliyim, seni bu kadar yakından tanımak oldukça keyifliydi. Bir dahaki sefere kahve içelim. Tabii senin şu küçük oyuncağın olmadan.
Yüzümde en ufak bir değişiklik olmadı.
— Bir dahaki sefere olmaz, Max.
Başını hafifçe eğip kelepçeleri beklerken sırıttı.
— Haklısın. Bir dahaki sefere beni yakalamak için bu kadar uğraşmana gerek kalmaz. Çünkü bu kez seni hafife alan ben olmayacağım.
Ardından başını hafifçe yana eğerek ekledi:
— Umarım küçük March'ı bulmak, beni yakalamak kadar kolay olur, Claire. Gerçi çocuklar beklemeyi pek sevmez, değil mi?
Sözlerini umursamadan göz devirdim.
Yüzümdeki alaycı gülümseme çoktan silinmişti. Silahımı indirmeden telsizime uzandım.
— Şüpheli teslim oldu. Konumuma ekip gönderin.
Bu gece işim henüz bitmemişti. Bunu gayet iyi anlamıştım.
James elindeki silahı kemerinin arkasına yerleştirip bana dikkatle baktıktan sonra yanıma yanaştı.
— Dalgın görünüyorsun Claire. Toparlanmana bak.
Elini dostça omzuma atıp geri çekildi.
Benim almama izin vermeden Max'i kolundan tutup bekleyen araca doğru götürdü.
Yanımdan geçerken Max'in sırıtan yüz ifadesini görerek sabrımın son kırıntılarını da harcamış oldum. Silahımı dikkatle kemerimin arkasına yerleştirdikten sonra sakin bir şekilde araca doğru yürüdüm.
Gözüm yan tarafta duran genç bir çifte değdi. Ateşli bir şekilde öpüşüyorlardı. Hiç şaşırmadım. Toplum yapısı berbat bir hâle geldiği için artık her şey çok normalmiş gibi geliyordu.
Aslında, asıl normal olmayan, bizim bunu normal karşılıyor olmamızdı. Bu yüzden demiş ya Mehmet Âkif Ersoy; medeniyet dediğin tek dişi kalmış canavar diye. Gerçekten de öyleydi. Medeniyet, modernlik altında absürt bir şekilde birleştirilmiş, ahlâk dışı unsurlar normalleştirilmişti.
Gördüklerimi zihnimden silmek istedim o an. Hızla arkamı dönüp araca doğru ilerledim.
Aniden birden fazla el silah sesi doldu kulağıma. Diuar duymaz olduğum yerde çakılı kaldım. İşim gerektirdiği iç güdüyle, gözlerim hızla etrafımı taradı.
Hiçbir şey görmedim. Bunun aksine sesler çok yakından geliyordu. Elim tam silahıma uzanacağı sırada, biri beni sertçe arkaya doğru çekti.
Yaşadığım şokla kendimi kurtarmaya çalıştım fakat nafileydi. Önümdeki karaltı beni sımsıkı tutmuş arkasından resmen sürüklüyordu.
Ağzımı açmaya yeltendiğimde bir bedenin tam önündeydim. Dar ve karanlık bir yerde durmuştuk. Yüzünü göremediğim gölge beni kendine doğru çekti. Tepki vermeme bile izin vermeden eliyle dudaklarımın üzerini örttü.
Sırtım, göğsüne yaslıyken içimi bir huzursuzluk kapladı. Direnmeye çalıştığım an eliyle dudağıma baskı uygulayıp susmamı söyledi.
Sıcak nefesini boynumda hissettim.
— Haykırma. Yoksa nefesini keserler.
Söylediği cümle defalarca zihnimde yankılandı. Dediğini yapıp susmuştum.
Bir şeyler yabancıydı evet ama kokusu tanıdık gibiydi. Ya da ben öyle sandım bir an. Ya da öyle sanmak istedim.
Beynim ve ruhum nefret etti yine kendinden. Onu düşündüğüm için. Tekrar onu zihnime getirdiğim, onun anılarımda yaşattığım için.
Kokusunu dâhi aklımdan çıkarmaya korktuğum için. Belki onun kokusu değildi evet ama, ben hep onun kokusunu solumayı dilerdim...
İserdim bir kere de olsun yüz yüze gelmek, ona bir şeyleri içimden geldiği gibi söyleyebilmek isterdim
Sana kavuşamamayı öğrendim de,
Yokluğuna alışmayı bir türlü öğrenemedim.
Meğer insan en çok,
Hiç yaşanmamış ihtimallerin yasını tutarmış diyebilmek isterdim.
Bunu defalarca kendime itiraf ettim. Ama ona söyleyemezdim. Çünkü bazı aşklar da yarım kalmalıydı. Tıpkı bizimkisi gibi...
***
" Sustuğum şeyler var, hiç konuşmadıklarım...
İçinde kaybolduğum şehirler ve içimde kaybolup giden insanlar var..."
Can Yücel 🪶
Bir Siyasinin Şiirleri
Bölüm etkileşimi
