Bölümler 6Şu an: 5. Bölüm: Çatışma
Q🎶 Adamlar, Ah Be Güzelim
"Geçmiş, kapısını çalmadığımız hâlde içeri girmeyi bilen tek misafirdir.”
Silah sesleri kesilmiyordu. Her geçen saniye bulunduğumuz dar alanın duvarlarına çarpan sesler daha da belirginleşiyordu.Beni tutan adamın göğsüne yaslanmış hâlde nefesimi kontrol etmeye çalışıyordum. Birkaç saniye sonra elinin dudaklarımın üzerinden çekildiğini hissettim.
— Kıpırdama.
Sesini duyduğum an kalbim göğüs kafesime sığmamaya başladı.
Hayır.
Bu mümkün değildi.
Zihnim bana yine oyun oynuyor olmalıydı. Yıllardır duymadığım bir sesin birkaç kelimeyle bütün dengemi bozması mümkün olmamalıydı.
Başımı hafifçe çevirmeye çalıştım. Fakat karanlıkta yüzünü seçemiyordum.
— Sen...
— Şimdi değil.
Sesi alçaktı. Her zamanki gibi kendinden emindi. Sanki karşısında silahlı bir çatışmanın ortasında kalmış bir kadın değil de yıllardır tanıdığı, her an başını belaya sokabilecek küçük bir kız vardı.
Dudaklarımı araladım.
— Beni bırak.
Kısa bir sessizlik oldu.Ardından kulağıma kadar eğildi.
— Hâlâ aynı inatçı kızsın.
İçimde bir şeylerin kırıldığını hissettim.
Bu sesi unutmadım.
Unutamamıştım.
Yavaşça arkamı döndüm. Karanlığın arasından yüzünü seçmeye çalışırken bir kez daha silah sesleri yükseldi. Adam refleksle beni kendisine çekti.
— Başını eğ, Asi kız.
Gözlerimi kapattım.
İşte o an anladım.
Bazı insanlar yıllar geçse de değişmiyordu. Bazı sesler, bazı kokular, bazı yaralar... Hepsi, insanın içinde aynı yerde kalıyordu.
Aslında ben isterdim ki geçmişim yalnızca bir köprü olsun geleceğime. Ama sanki kader benden de inatçıydı. Her defasında silmeye çalıştığım bir lekeyi gün yüzüne çıkartıp bunca şeyi de sanki dünmüş gibi yaşatıyordu.
Ve şimdi o hiçbir şey olmamış gibi tam burnumun ucundaydı. Şu ansa o kadar yakınımdaydı ki, kokusunu zihnime işlemeye yemin etmiş gibiydi.
Ama önemli olan benim yemin etmemdi değil mi? Neticede ben hatırlamak istersem işte o zaman zihnim unutmamak için çaba sarf ederdi.
Silah seslerinin yakınlaşmasıyla irkildim. Silahların çıkardığı seslere odaklandım. Bir el silah sesi yankılandı yakından. Sonra yeniden ateş sesi doldu kulağıma.Bu, rastgele sıkılan kurşunların sesi değildi. Birileri karşısındakileri bastırmaya çalışırken diğerleri pozisyon değiştiriyordu.
Dişlerimi sıktım.
İki ayrı grup vardı. Üstelik en azından bir tarafın ne yaptığını bildiği açıktı.Başımı kaldırmaya çalıştığımda arkamdaki adamın eli omzuma yerleşti.
— Sana kıpırdama demedim mi?
— Silah seslerini dinliyorum.
— Ne kadar etkileyici. Ben de müzik dinlediğini sanmıştım.
Kaşlarımı çattım.
— Sağ taraftakiler düzensiz ateş ediyor. Sol taraftakilerse birbirlerine alan açıyor. Bunlar aynı ekip değil.
Adam birkaç saniye sustu.
— Hâlâ fazla düşünüyorsun.
Başımı ona çevirdim.
— Sen de hâlâ fazla konuşuyorsun.
Tam o sırada telsizden boğuk bir ses yükseldi. Söylenenleri tam olarak seçememiştim ama kullanılan kod dikkatimi çekmişti.
Bu, FBI'ın bölgede yürüttüğü operasyonun kodu değildi.
Yutkundum.
Bir şeyler yanlıştı.
Ve benim burada olmamam gerekiyordu.
— Beni bırak.
— Rica ederim, ben de seni kurtarmak için canımı ortaya koyuyordum zaten.
— Senden yardım isteyen olmadı.
— Haklısın. Bir dahaki sefere seni kurşunların arasında bırakırım. Daha medeni olur.
Kaşlarımı çattım.
— Sen hep böyle misin?
— Nasıl?
— Sinir bozucu.
Gülümsedi.
— Yalnızca senin yanında.
Bir an yüzüne baktım. Pek değiştiği söylenemezdi. Ama bariz farklar vardı. Sakal bırakmayı planlıyor olması gibi.
Ben kendimden geçmiş bir şekilde, onun kalemle çizilmiş gibi duran suratını incelerken dalga geçtiğini belli eden bir kıkırtı sesi değdi kulağıma. Gözlerimi yüzünün aşağısından çekip gözlerine değdirince keyifle güldüğünü gördüm.
— Yoksa unutamadın mı beni? dediği an beynimden vurulmuşa döndüm.
— N-ne saçmalıyorsun sen?!
Keyifli kıkırtısı bir anda kahkahaya döndü.
— Suratıma hayran bir şekilde bakıyordun Claire. Hadi ama itiraf et.
Yaptığım saçmalığı fark edip ellerimle yüzümü kapattım. Ne var ki bu hareketim onu susturmak yerine daha da güldürdü.
Şu an onun gözünde bir deve kuşunun başını toprağa gömmesi ile farksızdı bu durum. Ellerimi yüzümden çektim ama damarlarımdaki tüm kan, yüzüme hücum etmiş gibiydi.
Şimdi zavallı suratım cayır cayır yanıyordu.
Zeytinyağı misali üste çıkmak için yüz ifademi toparladım.
— Kes sesini!!! dedim dişlerimin arasından öfkeyle.
Onun gözünde nasıl göründüysem, yüzündeki ifade tuzla buz oldu. İşaret parmağımı yüzüne doğru kaldırdım, yüzüne haykırmaya yeltendiğimde, kalın ve çatallı bir erkek sesi durmama neden oldu.
— Kadına dokunmayın, adam benim.
Gözlerim fal taşı gibi açıldığında, göz göze geldik. Demek benim değil, onun başı dertteydi.
Gözleri, gözlerimden kayıp bedenimde gezindi. Çok dikkatli bakıyordu, hatta bir şeyler düşünüyor diye tahmin ettim. Fakat bakışları biraz daha bedenimde dolanınca koruma içgüdüsüyle kollarımı bedenime sardım.
— Kes şunu. Ne halt düşünüyorsan o olmayacak!
Bakışlarını sakinlikle gözlerime çevirdi. Dudağının kıvrıldığını gördüm.
— Bu defa da ben başına bela olacağım hanımefendi.
— Sana kes şunu dedim!
— Üstünü çıkar.
***
"Geçmiş, geçmiş değildir.”
— William Faulkner, Requiem for a Nun.
Bölüm etkileşimi
