2. BÖLÜM-YILLAR SONRA..

Beni kaçıran adamlar,siyah bir limuzine bindirdiklerinde gözümü bağlamışlardı.Her ne kadar çığlık atsamda haykırışlarım işe yaramamıştı.Hayır,korkmuyordum.Merak ediyordum,küçüklüğünden beri ilk defa buraya gelen bir kızdan ne istiyorlardı?
Yıllar sonra babamı görmeye heveslenirken buralara kadar gelmiştim.Hafif bir rüzgâr estiğinde kapının açıldığını ve ayak seslerinin geldiği farkettim fakat arabadan inmiyordum o kişi bana geliyordu.
“Ellerini niye bağladınız oğlum kızımın!” Bu kişi babam mıydı?
“Ellerini ve ağzını açın” diye emretti
Ellerim açıldığı gibi babamı kucakladım.
“Babamm” dedim içimdeki en derin duyguyla.
“Kızım benim, ben de seni çok özledim ama konuşmamız lazım” Bir şey vardı biliyordum.
“Tabii ki baba ne istersen.”
“Güzeller güzelimm,bak lütfen nedenini sorma senin normalde buraya gelmemen lazımdı ama merak etme seni geri göndermeyeceğim ama senin de karşılığında bir şeyler yapman gerekiyor.Bak şimdi kızım benim kimsenin bilmediği bir yerde evim var orayı kimse bilmiyor en azından bir süre orda saklanman lazım bak hep değil bir süre ben zaten seni sonra oradan alıcağım merak etme.Kapının önünde adamlarım aslında senin adamların olucak merak etme.Biliyorum yeni geldin hasret bile gideremedik ama bunu yapmak zorundayız çünkü eğer yapmazsak..” beni göstererek “Canımdan bir parça gider güzelim” dedi.Ne olduğunu çözememiştim ama öğrenecektim “Baba,sen ne dersen benim başım gözüm üstüne ama neden?” Dedim çaresizce.”Kızım,gün gelince öğreneceksin ama bir süre bilmemen senin için en hayırlısı olacaktır şimdi daha fazla vakit kaybetmeden gitmen lazım” dedi canından can gidiyormuş gibi…
Babam malikanesine dönünce adamları pardon benim adamlarım babamın o ‘kimsenin bilmediği’ evine gidiyordum.Yıllar sonra babama kavuştum derken,yine ayrılıyoruz..

~Gizli Ev~
Sonunda eve gelmiştik,malikaneden buraya gelişimiz neredeyse iki buçuk saat sürmüştü.Babamın deyişine göre ‘Adamlarım’ etrafta kuş uçurmuyordu ev ise bungalov gibi bir yerdi nostaljik bir havası vardı.Her ne kadar ne için buraya geldiğimi bilmesemde sevmiştim bu evi.Bu zamana kadar hayatımı Amerika’da geçirdiğim için kente alışmış ve kalabalıktan dolayı bunalmıştım.Bu ev belki de bana iyi gelirdi fakat anlamadığım şey ben teklilerde miyim ki kapımda o kadar adam vardı..Sanırım mafya kızı olmak böyle birşeydi.İlk gün benim için çok güzel geçti yemek yemeyi çok seven biriydim ve burada her öğünümün önüme saatinde gelmesi mükemmel birşeydi benim içinn.Her şey hazır olduğu için biraz sıkılıyor ve vakit geçiremiyordum ama kitap okumak bana iyi geliyordu.Mutlu sonlu kitap hiç okumadım bu yüzden başıma gelen her şeye herhangi bir kitapta daha kötü olan bir olayı hatırlayıp şükür ediyordum.