Bölüm 17 — Yeni Halkalar, Yeni Yarıklar

Fractura malikanesinin derin koridorlarında hava, titreşen bir güçle doluydu. Altılı, bir önceki savaşın yankılarını hâlâ üzerlerinde taşıyorlardı, fakat Rois’in etrafında dolanan yeni halkalar her şeyin dengesini başka bir noktaya çekmişti.

Rois’in etrafında dönen opak gümüş halkalar, sabit bir form yerine nefes alıyor gibiydi. Her bir halka, kendi içinde bir gölge çarpması taşıyor, sanki Rhys’in körleştiği o anda açığa çıkan bir başka derinlikle rezonansa giriyordu.

Elara onun yanına yaklaşmaya çalıştığında halkanın biri hafifçe genişledi; içinden çıkan soğuk bir itiş Elara’yı geri adım attırdı.

“Rois… kontrolün dışında,” diye fısıldadı Caspian.

Rois ise şaşkınlıkla ellerine baktı. “Ben bir şey yapmıyorum… Kendisi hareket ediyor.”

Rhys geriden yaklaşırken yüzünde hem hayranlık hem de korku karışımı bir gölge belirdi.
“Bu… iyi değil. Bu halka senin güçlerinin tam açılması değil, güçlerinin çağırdığı bir yankı. Yaratıcıların bıraktığı bir parça senin üzerinden uyanıyor.”

Rois’in bakışları sertleşti. “Beni korkutmak için söylemiyorsun, değil mi?”

“Hayır,” dedi Rhys, gözlerini kaçırarak. “Seni kaybetmekten korktuğum için söylüyorum.”

Rhys’ın omuzları hafifçe titredi. Ilyra bunu fark edip bir adım ileri attı. “Senin çekirdeğin… sızıyor,” dedi. “Ben bile hissediyorum. Damarların kararıyor.”

Rhys sesini alçaltarak konuştu: “Çekirdek kontrolsüz açıldığında çevresindeki güçleri tüketmeye başlar. En yakındakini ilk.”

Rois irkildim. “Yani beni mi?!”

Rhys dişlerini sıktı. “Bu yüzden ne kadar çok istesem de yanına yaklaşmıyorum.”

O an Rois’in gözlerinde bir kırılma oldu; gücenmiş, acılı ama aynı zamanda anlayan bir parıltı.

O sırada Elara malikanenin arka salonuna doğru ilerlediğinde Zephyr’ı bir pencerenin yanında buldu. Adamın yüzü, dışarıdaki loş ay ışığının mavi çizgileriyle kesiliyordu.

“Elara… sen iyi misin?” diye sordu Zephyr, ona dönmeden.

“Kötü sayılmam,” dedi Elara yaklaşırken. “Ama Rois’in durumu bizim yüzümüzden ağırlaştı.”

Zephyr sonunda bakışlarını ona çevirdi. “Hayır. Onun uyanışı kendi kaderinden. Sizinle kesişti sadece.”

Elara bu cümlenin içinden geçen sıcak tonu fark etti. Söylenmemiş bir koruma isteği, gereksiz bir yakınlık hissi.

Zephyr, istemsizce Elara’nın koluna doğru uzandı ama dokunmadan durdu.
“Elara… senin auran hâlâ değişiyor. Savaş sonrası savunman yumuşadı. Ve ben… buna fazla kapılıyorum.”

Elara’nın nefesi hızlandı. “Bunu fark ettiğini bilmiyordum.”

“Ben de fark etmemem gerektiğini,” diye mırıldandı Zephyr, kalbinin ritmi hızlanırken.

“Bu bağ… kırılgan. Ama reddedemem.”
Elara sessiz kaldı ama geri çekilmedi.

Avcının Yaratıcılarla İlgili Bıraktığı İşaret

Caspian, bir masanın üzerinde duran eski bir parşömeni getirip önlerine bıraktı. Malikaneye saldırmadan önce canavarın gerisinde bulmuşlardı, kanla çizilmiş bir sembol.

“Sanki bizi izleyen başka biri var,” dedi Caspian. “Sadece yaratıcılarla bağlantılı biri bunu çizebilir.”

Zephyr işareti inceledi, gözleri kısıldı. “Bu… Fractura kayıtlarında yok. Ama damar yapılarını değiştirme gücüne sahip bir Avcıya ait olabilir.”

Ilyra, parşömeni tutunca gözlerinde anlık bir yansıma belirdi. “Bu bir uyarı.”

“‘İkinci uyanış yakında. İlk yaratıcı ölmedi.’”

Oda buz gibi sessizleşti.

Salonda herkes bir halka oluşturdu.
Rois halkanın merkezinde duruyor, halkalar hâlâ hafifçe titreşiyordu.

“Bu işaret… bizi yeni bir yola zorlayacak,” dedi Ilyra.

Zephyr kollarını bağladı. “İkinci tehdidin tekrar saldırmasın beklemek aptallık. İlk adımı bizim atmamız gerek.”

Caspian başını salladı. “Katılıyorum. Bu sefer saldırıya hazırlanmalıyız.”

Elara Zephyr’e baktı, sonra diğerlerine.

“Rois’in uyanışı tamamlanmadan hiçbir yere gitmiyoruz.”

Rois hafifçe gülümsedi. “Elara… teşekkür ederim.”

Rhys ise sessiz kaldı, gözleri kararık çekirdeğin yavaşça genişlemesini yansıtıyorum. Ama en dikkat çekici olan şey, grubun bir köşesinde çok sessiz bir şekilde başlayan küçük bir kıpırtıydı: Ilyra ve Caspian’ın bakışlarının artık kaçamaması.

Ilyra’nın gözleri Caspian’ın gözlerine değdiğinde anlık bir yankı oluştu. Ilyra’nın yeteneğinin küçük bir ışıması.

Caspian yutkundu. “Bir şey mi oldu?”

“Hayır,” dedi Ilyra, hafif kızararak. “Hiçbir şey.”

Ama o an… Caspian’ın kalbi ilk kez hızlandı.

Ve Ilyra bunu hissetti.

*

Karanlığın İzleri ve Yeni Bağlar

Fractura malikanesinin alt salonundaki sessizlik, ağır bir sis gibi altı kişinin üzerine çökmüştü. İkinci tehdidin tekrar uyanışı yaklaşırken herkes, aynı karanlık yola yürümek zorundaydı.

Zephyr’in önlerindeki masaya bıraktığı eski damar haritası, yaratıcıların bıraktığı “ikincil uyanış” işaretinin nerede belireceğini gösteriyordu:
Avernus Ormanı’nın çökük kalp bölgesi.

Zephyr derin bir nefes aldı. “Bu seferki ilkine benzemiyor,” dedi sakin ama gergin bir tonla. “İlk canavar bıraktıkları gölgeydi. Bu… yaratıcıların doğrudan kendi çekirdeklerinden kopma bir tür. Yani...”

“Yani bizi öldürmek için tasarlanmış,” diye tamamladı Caspian.

Rois ise haritanın kırmızı damarları parıldadığında ürperdi. Ona dokunduğu anda damarlar, tıpkı ona tepki veren canlı bir şey gibi genişledi.

Ilyra dikkatle izledi. “Sana tepki veriyor… çünkü sen. Kök halkasının taşıyıcısısın.”

Rhys’ın gözleri o anda kısıldı. Rois’e fark ettirmeden yaklaşarak, “Bu yüzden oraya gitmeden önce güçlerinin kontrolünü test etmeliyiz,” dedi. Sesinde hem korku hem de kabul edemediği bir hayranlık vardı.

Rois, duraksamadan başını salladı. “Artık kaçmak yok. Nerede son bulmam gerekiyorsa bulacağım.”

Rhys’in çenesindeki kas oynadı, ona böyle konuştuğunda nefesini bile tutuyordu.

Arka avluya çıktıklarında havada kıvrılan enerji sanki başka bir dünyanın nefesiydi. Rois ellerini kaldırdığında, yeni güç halkası siyah-gümüş bir küre olarak etrafında dönmeye başladı.

“Odaklan,” dedi Rhys, tam karşısında durarak. “Senin içine karışan güç kadim; ama hala senindir.”

Rois derin bir nefes aldı ve küre genişledi. Fakat gücün beklenmedik bir yanı vardı. Rhys’ın çekirdeğiyle rezonansa girmişti. Rhys istemsizce dizlerinin üzerine çöktü, göğsünü tutarak inledi.
“R-Rois… durma. Devam et. Gücü geri itiyorum.”

“Hayır,” dedi Rois kararlı bir öfkeyle. “Kendini parçalayacaksın.”

Rhys başını kaldırdı; gözlerinde karanlık kırmızı bir ışık yanıyordu. “Bırak... benim yanmam önemli değil. Sen kontrol etmeyi öğrenmek zorundasın.”

Bu cümle Rois’in yüreğine bıçak gibi saplandı. İlk kez, kaderinin yalnızca Rhys’ın ellerinde olmadığını anladı. Artık ikisi birbirini eşit derecede etkiliyordu.

Rois, elini Rhys’in göğsüne bastırdı.
“Birlikte. Tek başına değil.”

Küre küçüldü. Rhys’ın çekirdeği yatıştı. Düşündüklerinin aksine Rhys’in çekirdeği Rois’in gücünü tüketmeyecekti. İlk kez Rhys ona bu kadar savunmasız bakıyordu.

Ve Rois ilk kez… bundan korkmadı.

Bu sahne olurken Elara ve Zephyr, avlunun bir köşesinde yalnız kalmıştı. Elara’nın üzerindeki aura, sakinleştiğinde bile tatlı bir baskı yayıyordu. Zephyr ona yaklaşırken “Stres seviyen yükseliyor,” dedi refleks olarak. “Kalp ritmin biraz hızlı. Çünkü... ”

“Çünkü bana çok yaklaştın.”

Elara’nın sözleri yumuşak ama keskin bir bıçağın kenarı gibiydi.

Zephyr durdu. Şaşkınlıkla gülümsedi.
“Ben… farkında değildim. Bu durum sende böyle bir tepki...”

Elara parmaklarını Zephyr’in bileğine götürdü. Zephyr’in tüm sinir sistemi bir anda ışık gibi parladı; onun gücü Elara’nın empatkine çarpıp geri yansıdı.
İki güç birleşti. Ve aralarında bir temas anı doğdu.
Zephyr, neredeyse kısılmış bir sesle “Elara… bunu yapma,” dedi. “Kontrolümü kaybetmeden önce.”

“Ben kaybetmekten korkmuyorum,” diye fısıldadı Elara.

Zephyr gözlerini kapadı, bir adım geri atarak nefesini düzenlemeye çalıştı.
“Ben—senden değil, sende tetiklenen şeyden korkuyorum.”

Bu, Elara’yı ilk kez durdurdu. Çünkü Zephyr’in o anda gerçekten ürktüğünü hissetti.

Ve bu ürperti… ikisini daha da birbirine bağladı.

Rhys, Kaderi Rois ile Yazılıdır

Rhys, Rois güç denemesini tamamladığında onun yanında çömeldi. Ve herkes dağıldığında, Rois’i bileğinden tutarak kendine doğru çekti.

“Rois,” dedi kısık bir sesle. “Sen benim kaderim değilsin. Sen benim seçimimsin. Klanım, yaratıcılar, pakt… hiçbiri değil.”

Rois’in gözleri bir anlığına irkildi; o sözün ağırlığı tüm geceyi doldurdu. İlk kez Rhys, kader söylemini kırmıştı.
Rois ise ilk kez… ona inanmayı düşündü.

*

Ilyra avlunun kenarında tek başına oturmuş, Caspian’ın kalkanı yanlış döndürdüğü için ona söylenişini izliyordu. Caspian ise eğilip doğrulurken “Bu kalkan şeyi sandığımdan daha ağır,” diye homurdandı.
Ilyra kıkırdağı. “Senin gibi kibirli birinin bu kadar şikayet ettiğini görmek güzel.”

Caspian gözlerini devirdi ama gülümsedi.
“Ben kibirli değilim. Sadece… haklı olduğumu biliyorum.”

“Ha, tabii,” dedi Ilyra ablayla. “Bu yüzden geçen savaşta ayağının takılıp düştüğünü hiç kimse duymadı mesela?”

Caspian anında kızardı. “Ilyra, eğer bunu bir daha...”

Ilyra ona yaklaşıp parmağını Caspian’ın çenesine dokundurdu. “Ne yaparsın?”

Caspian’ın gözleri açıldı, sesi kısıldı. “Sanırım… bir şey yapmam. Çünkü seni kızdırmak istemiyorum.”

Bu cümle Ilyra’yı bile hazırlıksız yakaladı.
İkisinin arasındaki hava, ilk kez utangaç bir gerilimle doldu.