MAVİ SESSİZLİĞİN DOĞUŞU

BÖLÜM 10:
Malikanenin o yüksek tavanlı, soğuk çalışma odasına girdiğimizde zamanın durduğunu hissettim. Babam, o devasa meşe masasının arkasında, elinde yarım kalmış bir kadehle oturuyordu. Dışarıdaki cehennemden kaçıp buraya, bu sahte huzura sığınmış gibiydi. Ama Karan’ın yaralı omzundan halıya damlayan her bir kan damlası, bu odanın sessizliğini bir saatli bomba gibi gümletiyordu.
"Geldin demek," dedi babam. Sesi boş bir kuyu kadar ruhsuzdu. "Kendi kızımı, kendi yarattığım canavarın kollarında göreceğimi hiç düşünmemiştim."
Karan, beni bir adım gerisinde tutarak masaya doğru yürüdü. Yaralıydı, bitkindi ama duruşu bir imparatordan daha heybetliydi. "Sen canavar yaratmadın Selim," dedi Karan, sesi çelik kadar soğuktu. "Sen sadece bir aynayı kırdın. Ve Arya o aynanın keskin parçalarından kendine bir taç yaptı."
Son Hesaplaşma ve İnfaz:
Öne çıktım. Karan’ın elini bıraktım ve babamın tam karşısında durdum. Boynumdaki safir kolye, odadaki loş ışığı emip babamın gözlerine bir lanet gibi yansıtıyordu.
"Annemi neden öldürdün baba?" diye sordum. Sesim o kadar sakin, o kadar asildi ki; bu sakinlik babamın tüm savunmasını yerle bir etti.
Babam güldü ama bu bir delilik kahkahasıydı. "O çok fazla şey biliyordu Arya! Tıpkı senin gibi... Bazı sırlar, mezara gidene kadar susmaz."
"O zaman bu sır seninle birlikte gömülecek," dedim.
Karan, belinden çıkardığı o gümüş kabzalı silahı masanın üzerine, tam önüme bıraktı. Gözlerimizin içine baktı; o sessiz ama iliklere işleyen aşkı, şimdi bir teslimiyet gibi parlıyordu. Bu silah, bu an ve bu karar benimdi.
"Onun ritmini sen durdur Arya," dedi Karan fısıldayarak. "Kendi hayatının ilk sayfasını, geçmişinin son satırıyla yaz."
Silahı aldım. Babamın o korkudan büyümüş gözlerine baktım. Kalbimdeki ritim o meşhur adım adım temposuna girdi. Ama bu sefer bir fark vardı; her adımda Karan’ın varlığını, onun o sessiz devasa aşkını arkamda bir dağ gibi hissediyordum.
Tetiği çektim.
Oda bir saniyeliğine bembeyaz bir sessizliğe gömüldü. Selim Soykan, o çok sevdiği deri koltuğuna yığılırken, elindeki kadeh yere düşüp binlerce parçaya ayrıldı. Tıpkı onun kurduğu o kanlı imparatorluk gibi...
Büyük Aşkın Başlangıcı: Mavi Sessizlik
Silah elimden düştü. Karan hemen yanımda bitti, beni kollarının arasına aldı. Artık kaçmamıza, saklanmamıza veya rol yapmamıza gerek yoktu. Malikanenin dışındaki siren sesleri ve alevler, bizim için sadece birer arka plan müziğiydi.
Karan beni kendine çevirdi. Alnını alnıma yasladı. Kan kokusuna karışan o okyanus kokusunu içime çektim. O an, yıllardır bir buz kütlesi gibi duran Karan’ın gözlerinden bir damla yaş süzüldüğünü gördüm. Bu yaş, sadece acının değil; sonunda bulduğu o huzurun yaşıydı.
"Bitti Arya," dedi, sesi ilk kez titreyerek. "Ruhunu okyanusa bıraktın. Artık özgürsün."
"Biz özgürüz," dedim.
Karan, o güne kadar sakladığı, belirtmekten kaçındığı o devasa aşkı, ilk kez dudaklarıma kondurduğu o uzun ve tutkulu öpücükle mühürledi. Bu öpücükte intikamın acısı, geçmişin yükü ve geleceğin o belirsiz ama asil vaadi vardı. Kalbim o an, hayatımda ilk kez ne güm güm attı ne de adım adım... Kalbim, Karan’ın kalbiyle aynı anda, kusursuz bir sessizlikte birleşti.
"Seni seviyorum," dedi Karan, ilk kez bu kelimeleri kullanarak. Ama sesi öyle bir tondaydı ki, sanki bu kelimeleri söylemek için bin yıl beklemişti. "Sen benim en güzel felaketim, en asil zaferimsin."
Dışarı çıktık. Yağmur, malikanenin alevlerini söndürmeye çalışırken biz karanlığın içine, o haritalarda olmayan kulübeye, yani evimize doğru yürüdük.Ve kendimizi mavi bir sessizliğe okyanusun ortasına bıraktık
Arya ve Karan... Kara Kobra ve onun gölgesi.
Artık dünya onlar için sessizdi. Çünkü gerçek aşk, en büyük gürültülerin ardından gelen o mavi sessizlikte saklıydı

Kalp atışları bazen güm güm, bazen adım adım, bazen ise bir sessizlikten ibarettir.

Ve Arya ile Karan için sessizlik, sonsuzluğun ilk adımıydı....

Yorumlarınızı bekliyorum😘🤍🫶🏻