KUSURSUZ LEKE VE İLK SIĞNAK

Yorumlarınızı beBÖLÜM 6:
Düğün salonundaki çığlıklar, cam kırılma sesleri ve kaos; arkamızda bıraktığımız o devasa kapının ardında boğuk bir gürültüye dönüştü. Karan, elimi öyle sıkı tutuyordu ki, parmaklarının sıcaklığı gelinliğimin eldivenlerinden tenime sızıyordu. Arabaya bindiğimizde nefes nefeseydim ama bu korkudan değil, az önce damarlarıma zerk edilen o mutlak gücün yarattığı adrenalin patlamasındandı.
"Silahı ver," dedi Karan, motoru kükretirken.
Silahı ona uzattım. Karan, önceden hazırladığı şeffaf bir kanıt poşetini çıkardı. Silahın kabzasındaki parmak izlerimi özel bir solüsyonla temizledi ve ardından torpido gözünden, Tolga’nın o meşhur fotoğrafındaki kadının—Ceyda’nın—parmak izlerinin kopyalandığı ince bir tabakayı kabzaya yerleştirdi.
"Polis içeri girdiğinde," dedi Karan, vitese takıp gaza basarken, "kamera kayıtlarında Ceyda'nın otele giriş çıkışlarını ve Tolga ile olan kavgalarını bulacaklar. Silahın üzerindeki izler ve Ceyda’nın otoparkta terk edilmiş arabası... Her şey o 'kıskanç aşık' cinayeti senaryosuna hizmet edecek. Sen ise sadece... yıkılmış bir gelinsin Arya."
Geriye yaslandım. Beyaz gelinliğimin üzerine sıçrayan o birkaç damla kırmızı lekeye baktım. "Ben artık o gelin değilim Karan. O kız o salonda, o merminin sesiyle birlikte öldü."
Mavi Sessizliğe İlk Adım: Deniz Kulübesi
Şehrin ışıkları dikiz aynasında küçülürken, Karan beni ormanın denizle kucaklaştığı, haritalarda bile yer almayan o gizli kulübeye götürdü. Burası beton yığınlarından uzak, sadece dalga seslerinin ve rüzgarın hüküm sürdüğü bir sığınaktı. Arabadan indiğimizde havadaki iyot kokusu ciğerlerime doldu.
Kulübeye girdiğimizde Karan hiçbir ışığı açmadı. Sadece şömineyi yakmak için eğildi. Odunların çıtırtısı sessizliği bozarken, ben odanın ortasında, o bembeyaz ve artık kirli olan elbiseyle öylece duruyordum. Titriyordum. Az önceki o çelik iradem, yerini derin bir boşluğa bırakmıştı.
Karan ayağa kalktı. Yavaş adımlarla yanıma geldi. Bakışları, boynumdaki o parlayan safir kolyeden, yüzümdeki solgunluğa kaydı.
"Bitti Arya," dedi, sesi bir fırtına sonrası çöken o mutlak sessizlik gibi yumuşaktı. "Ritm artık kimse için atmıyor. Sadece bizim için."
Ellerini gelinliğimin sırtındaki ince düğmelere götürdü. Parmakları tenime değdiğinde, o ana kadar tuttuğum tüm o fırtına patladı. Arkama dönüp kollarımı boynuna doladım. Hıçkırıklarım, deniz dalgalarının kıyıya vuruşuna karışıyordu.
"Onu öldürdüm Karan... Kendi ellerimle," diye fısıldadım göğsüne doğru.
Karan beni kollarının arasına hapsetti. Başımı göğsüne yasladı. "Onu sen öldürmedin Arya. O, kendi yalanlarının altında kaldı. Sen sadece o yalanların perdesini çektin."
Beni hafifçe geri çekip yüzümü avuçlarının içine aldı. Başparmağıyla yanağımdaki yaşları sildi. O an, o sert ve aşılmaz Karan’ın gözlerinde ilk kez sınırsız bir şefkat gördüm.
"Bana bak," dedi. Gözlerimi gözlerine diktim. "Artık ne baban, ne Tolga, ne de o sahte dünya var. Sadece sen ve ben. Ve şu an... Kalbinin ritmini duyabiliyor musun?"
Elini yeniden kalbimin üzerine koydu. Kalbim, okyanusun derinliklerindeki bir dev gibi, ağır ve derinden güm güm atmaya başlamıştı. Ama bu kez masumiyetten değil, teslimiyetten...
"Bu ritim," dedi Karan, dudaklarını dudaklarıma yaklaştırarak, "benim hayatım boyunca aradığım tek melodi. Senin o vahşi, o asil kalbin... Artık benim evim Arya."
Gelinliğimin o ağır kumaşı yere düştüğünde, kendimi Karan’ın kollarında, o mavi sessizliğin tam ortasında buldum. O gece, sadece bir sığınakta değil, birbirimizin ruhunda kaybolduk. Artık ne kaçış vardı ne de kovalama. Sadece iki karanlık ruhun, birbirinde bulduğu o ilk ve son aydınlık...

Yorumlarınızı bekliyorum mm💞💞
Devam edicekk...