Pansuman

Tarık abi adamı önüme attı bende ona sırıtarak baktım bu yaşında nasıl yaptıysa hızlıca yerden yükselip bana bir sağ yumruk patlattı bende bu dayaktan nasibimi almıştım ağzındaki kanı tükürdüm ve adamın üzerine çıkıp yumruklamaya başlamıştım adam sersemleyince üzerinden kalkmıştım evet döverdim ama öldüremezdim

Çocukları alıp dağ evinin yolunu tutmuştu araba siprinter minibüstü önde ben ve Arda arkada da diğerleri oturuyordu bu planı Tarık abi ben ve Lamina yapmıştık salaklar hemen kanmışlardı

"Abi kıza nasıl diyeceğiz artık senin baban yok diye" dedi Emre omuz silktim bende bilmiyordum babası kaçmak isterken adamlardan biri silahı ile kafasını vurmuştu abisi ise hala depo da

Telefonum çalınca babamın aradığını gördüm hemen açıp hoparlörlere aldım

"Yusuf getirdiğiniz adam kendi canına kıydı oğlum" dedi kesinlikle artık kimsesiz kalmıştı

"Tamam baba boş ver biz bizim çocuklarla dağ evine gidiyoruz zaten yarın cuma 3 gün orada kalacağız" dedim ve telefonu kapatıp Arda'ya döndüm

"Meltemi ara Yüsrayı da alsın dağ evine gelsin Lamina zaten erkeklerden biraz korkuyor bizim aramızda tek kalmasın güzel bir dille olanları anlatacağız artık" dedim Arda hemen telefonuna sarılıp Meltemi aradı

"Yusuf tam olarak noldu sen anlatmadın bize" dedi Karan

"Ben Tarık abiden kızı bulmasını istedim o bulana kadar da çalıştığı yere ve kaldığı pansiyona gittim bir saat önce ayrılmış o sırada Tarık abi aradı kızı otogarda bulmuş hızlıca gittim otogardan aldım sonra Tarık abi ile konuştuk ve bu planı yaptık" dedim çoktan dağ evine gelmiştik arabayı güvenliğe verdik ve kapıya ilerledik kapıyı hizmetçi açar sandık ama karşımızda nefes nefese bir Laminayı kimse beklemiyordu

Bizi görünce gözleri doldu benim ve diğerlerin her yerine bakıp bir şeyimiz var mı diye baktı bende yoktu ama çocuklar biraz hırpalanmıştı "çok şükür çok şükür iyisiniz" dedi sırayla içeri girdik

"İyi ya bizi kim ne yapabilir ki demi lan" dedi Arda" ona başımızı salladık ve içeri geçip koltuklara attık kendimizi yorucu bir gündü

Lamina tam önümüzdeki tekli koltuğa oturdu ve başını indirip elleri ile oynamaya başlamıştı yüzünde ki maskeyi daha çıkarmamıştı okula geldiğinde de makyaj ile kapatmaya çalışmış ama pek başarılı olmamıştı ben anlamıştım dudağının patladığını ekip olarak çok fazla kavgada bulunduğumuz için

"Ben her şey için özür dilerim benim yüzümden başınız belaya girdi" dedi hala ellerine bakıyordu parmağını yoluyordu

"Senin bir suçun yok Lamina" dedi Kaan uzun süre sonra Emre de başını kaldırıp konuşma başladı

"Asıl biz seni yalnız bıraktığımız için özür dileriz," dedi Emre, sesindeki kararlılık o kasvetli odayı doldururken. "Seni o adamların elinde tek başına bırakacağımızı mı sandın? Buradayız çünkü sen bizim arkadaşımızsın ve seni oradan çekip almadan hiçbir yere gitmiyoruz."

Lamina başını yavaşça kaldırdı, dolan gözleriyle gruptakilere baktı. Köşede elleri bağlı oturan Egemen , yüzündeki morluğa rağmen gülümsedi. "Saçmalama Lamina, suçlu olan sen değilsin. O canavarların seni getirdiği nokta bu" dedi tam o sırada kapı çaldı hizmetçiler kapıyı açınca koşarak içeri Yüsra ve Meltem girdi yanlarında Asel de vardı Egemenin hoşlandığı kız

"Siz yine mi kavga ettiniz" dedi Yüsra Kaanın yanına oturarak

"Yok sevgilim bu sefer onlar bizi dövdü" dedi gülerek "Of oğlum ama dayak yemedik mi kendime geldim arada yapalım bunu" dedi Karan da

Biz gülmeye başlarken kızlar en sinirli bakışlarını bize attı Lamina dışında o hala yere bakıyordu kafasından geçenleri merak ediyordum ona olan bakışlarımı görünce oda bana baktı biz göz göze gelince ufak bir tebessüm yolladı sanırım bizlere alışmaya başladı

"neyse hadi pansuman yapalım bari de mikrop kapmasın" dedi Yüsra ve ayağa kalktı Meltem de onun ile kalkınca gözler Laminaya döndü

"Hadi minik doktorluk oynama zamanı bunlar yüzünden" dedi Lamina başını sallayıp kızları takip etmeye başladı Asel de kızların peşine takılınca Egemenle uğraşmaya başladık

"Oğlum pansuman felan noluyo" dedi Arda Ege ona arkasındaki yastığı attı "Sus lan kız duyacak" dedi ama bıyık altından da gülüyordu

Kızlar sırayla odaya girdi herkes sevgilisinin yanına geçince Lamina da çekine çekine benim yanıma geldi "izninle" dedi başımı salladım Lamina önce elime yapmaya başladı hem yapıyor hemde üflüyordu

"Üflemene gerek yok acıtmıyorsun... Nasıl bu kadar hafif yapıyorsun" dedim elimi sarmaya başlamıştı bile sonra gözlerini kaldırdı önce gözlerime sonra da dudağımdaki yaraya baktı

"Kendime yapardım hep kimse yoktu kendi yaralarıma üflerdim" dedi şiddet gördüğünü hepimiz biliyorduk da bu kadar yalnız olduğunu hiç birimiz bilmiyorduk

Elini kaldırdı ama tereddütlüydü yaraya dokunmaya çekiniyordu elini hafifçe tutup yaranın üzerine koydum yine hafifçe yapmaya başladı ama bir anda dudağımda bir yanma oldu ve geri çekildim

"özür dilerim özür dilerim dedi ve eli ile dudağıma rüzgar yapmaya başladı bu haline kahkaha atmaya başladım odadaki herkes bize bakıyordu Yüsra Laminanın kolunu dürttü

"Kız boş ver onlar alışkın boş yere özür dileme... Demi lider" dedi bana imayla bakarak ona elimden geldiğince de tebessüm ettim ve tekrar Laminaya baktım hala üzgün bakıyordu

"Sorun yok kaçak gerçekten iyim biz az kavga etmedik" dedim Lamina odada gözlerini gezdirdi Karan Emre in pansumanını yapıyordu kendisinde bir şey yoktu Emre hepimizi severdi ama Karan ile arası çok başkaydı sanki erkek kardeşi gibi onu kollardı orada kesin Emreyi korumuştur ve tüm dayaklar o yemiştir

"Benim yüzümden bu haldesiniz" dedi Lamina sessizce dizinin üzerinde duran elini tuttum ama hemen geri çekti ve bana bakmaya başladı "