Ekibin yeni üyesi

Yusuf Tuna
Odadan çıkmıştım aşağı inip bizimkilere baktım hepsi sessizce oturuyordu Lamina ile yaptığımız o konuşmadan sonra sanki evde kimse yok gibi sessizlik vardı

İçeri geçip eski yerime oturmuştum "Kız nerede" dedi Emre ona dönemedim bile yere bakıyordum

"Benim odamda uyuyor bugün yoruldu" dedim derin bir nefes vererek

"Bi zahmet abi kız babasının ne kadar şerefsiz olduğunu onu borçları yüzünden sattığını sonra da öldüğünü... Abisinin intihar ettiğini öğreniyor ben anlatırken yoruldum kız ne yapsın" dedi Arda

"Yok onu daha öğrenmedi" dedim herkes bana döndü "Lan nasıl söyleyin kızım seni baban borçları için sattı" hepsi tekrar önüne döndü

"Abi annesi yada başka biri yok mu" dedi Ege başımı iki yana salladım

"Annesi 14 yaşındayken ölmüş kardeşi varmış ama oda annesi ile beraber ölmüş" kısa bir duraksamadan sonra öne doğru eğildim "Kimsesi yok" dedim bunu biz anlamazdık ki hepimizin anne ve babası hayatta nasıl anlardık o kızın kalbinde ki acıyı

"Eee biz varız" dedi Yüsra ayağa kalkarak Meltem ondan sonra ayağa kalktı

"Hadi kalkın ekibin yeni üyesine özel kutlama yapalım hem kızında kafası dağılır" dedi Kaan Arda ve Ege ayağa kalktı

"Olmaz... Bugün olmaz kızın cenazesi var başka bir zaman yaparız" dedim hepsi kalktığı yere tekrar oturdu çoktan saat 8 olmuştu bile

"Eee biz de mi burada kalacağız" dedi Yüsra Meltem de onu onayladı

"Sanki hiç kalmadığını yer odanızı biliyorsunuz" dedim hala aklım o ruhu yaralı kız çovuğundaydı diğerleri de yavaş yavaş odalara dağıldı ben de salonda oturmaya devam ettim tam koltuğa uzanmışken içime kötü bir his doğdu

Üst kata çıktım ve odama girdim hem kendime de pijama alırdım Laminaya baktım elini saçına atmış saçlarını çekiyordu bir yandan bağırıyordu hızlıca yanına oturdum

"Lamina hadi uyan Lamina uyan" beni duymuyordu bir yandan ellerini tutmaya çalışıyor bir yandan da sesleniyordum

"Lamina güzelim aç gözlerini... LAMİNA" en sonunda bağırmışım Lamina sıçrayarak gözlerini açtı derin bir nefes almıştım

"Yusuf" sesi ağlamaklı çıkmıştı elimi yanağına koydum ve okşadım gözlerini kapatıp yanağını elime daha çok bastırdı nefes nefeseydi

"Buradayım bak güvendesin lütfen sakin ol" dedim önce gözlerini açtı ve benim gözlerime baktı sanki gözlerimde bir şey arıyordu

"Ne gördün Lamina" dedim ve komidine uzanıp bir bardak su doldurdum

"B...ben hatırlamıyorum" sesi ya korkudan titremişti yada anlatmak istemiyordu sırgulamayacaktım

Dolan bardağı Laminanın eline tutuşturdum elip kana kana içti korkmuştu ve hala titremeye devam ediyordu

"Daha iyi misin Lamina" dedim başını salladı ama bana bakmak yerine elindeki bardağa bakıyordu

"deneyeceğim" dedi elindeki bardağı alıp komidine koydum ve ona baktım

"ya başaramazsın" dedim sustu sadece sustu ne bana baktı ne de cevap verdi

"Lamina bana bak" dedim bakmadı çenesinden tutup kendime çevirdim "Artık yalnız değilsin ben varım biz varız sana ne anlatacağım bak dinle" dedim ve yataktan kalkıp diğer yana geçtim ve sırtımı yatak başlığına verdim

"Biz ortaokulda Emre ile tanışmıştık tabi daha ikimiz de çocuktuk ama Emre hayatı boyunca alamayacağı kadar büyük bir yük aldı kalp hastası bir kızı sevdi kızın kurtulma gibi bir şanşı yoktu birbirlerini o kadar çok sevdiler ki çocukluk aşkı demekle geçilmez sonra Liseye geçince Meyrem hastanede kalmaya başladı durumu gittikçe kötüleşiyor

Emre bazen okula bile gelmez hastanede onun yanında kalırdı o kadar çok seviyordu ki ailesi bile meyremden umudu kesmesine rağmen Emre ona uygun donör aramaya devam etti ama Kader işte olmadı 10. sınıfın ilk dönemi 26 ocakta Meyrem hayata gözlerini yumdu Emre için bu çok zor bir zamandı hala her yıl 26 ocakta Meyremin en sevdiği pastayı alır ailesinin evine giderdi her zaman da mezarlığa ziyarete gitmeye çalışırdı

10. Sınıfın 2 döneminde yavaş yavaş kendine gelmeye başladı acısını unuttu" dedim ama Lamina başını iki yana sallayarak beni susturdu

"Acı unutulmaz Yusuf sedece alışırsın" dedi ve devam etmem için başını salladı

"Sonra sırayla Ege Karan Kaan ve Arda girdi sonra da Meltem ve Yüsra ekip tamamlanmıştır başka kimseyi almamaya karar vermiştik ama sen kendini biz almadan ekibe soktun" dedim yüzünde güzel bir tebessüm ile bana bakıyordu

"Belki benim yeteneğimde budur kendi aileme sevdiremedim ama başkalarına kendimi sevdirme biliyorumdur" dedi yastığına gömüldü bende ayağa kalkıp odanın kapısına ilerledim "İyi geceler güzel prenses"

"İyi geceler korkusuz şovalye" dedi ışığı kapatıp odadan çıktım

_______________________________________

Harf hataları için kusura bakmayın seni çok ama çok seviyorum canım okur umarım bu hayata karşı hep Lamina gibi dimdik olursun başka bir bölümde görüşürüz o zamana kadar kendine cici bak ne zaman okuyorsan bilmem ama

İYİ GECELER BENİM GECELERİM BENKEN İYİ ZATEN :)