Geçmişteki izler

"Senin hiç bir suçun yok biz oraya kendi rızamız ile gittik demi lan bir şey söyleyin" dedim bizimkilere bakarak 'doğru aynen' gibi cevaplar geldi

Lamina tekrar bana döndü ve pansumanı bitirdi Asel o sırada ayağa kalktı "Benim artık eve gitmem lazım misafir gelecek" dedi hepimiz görüşürüz felan dedik Ege de onu kapıdan uğurlamaya gitti

Telefonu alıp şöförlerden birisini aradım "Alo Harun abi Aseli eve bırakır mısın" dedim o onaylayınca da telefonu kapattım

Ege yüzünde şapşal bir gülümseme ile gelip eski yerine oturdu

"Yaa arkadaşlar tek acıkan ben miyim şu koca ekipte" dedi Kaan bu çocuk neresine yiyo lan daha çözemedim

Lamina Boz

Herkes Ardanın dediğine gülmeye beşladı ben de yönümü tekrar Yusufa döndüm ona baktığımı anlayınca oda bana döndü "Yusuf babam ve abime ne oldu" dedim gülen yüzler hemen asıldı yanlış bir soru mu sordum aceba hala peşimdeler mi

"Lamina ben... yani biz ama yok korumalardan biri baban kaçarken onu vurmak zorunda kaldı baban orada hayatını kaybetti" derin bir nefes aldı ve konuşmaya devam atti

"Abin ise kendi canına kıydı bunu demek benim için de zor ama Lamina ikisinde öldü" gözlerim dolmaya başlamıştı onların yanında ağlamamak için ayağa kalktım ve sesimi zar zor toparladım

"Ben gitmeliyim" dedim daha fazla durursam olduğum yere çöküp ağlamaya başlardım tam arkamı dönüp ilerleyecekken biri bileğimden tutup beni çekmeye başladı bu Yusuftu ne olduğunu anlamdan beni bir odaya soktu ve kendisi de girip kapıyı kapattı

"Napıyorsun Yusuf" çok canım acıyordu kalbim canımı acıtıyoydu yanıma geldi ve beni yatağa oturtup kendisi de yanıma oturdu maskemi kulaklarımdan nazikçe çıkardı dudağımdaki yara iyileşmek üzereydi

"Yine kaçıyorsun bu sefer duygularından kaçıyorsun Lamina... Kendine izin ver" dedi ve sarıldı ben korkardım erkeklerin bana dokunmasına bağırmasından korkardım şimdi neden bu haldeydim neden onun yanında güvende hissediyorum

DAHA fazla kendimi tutamayıp başımı göğsüne gömdüm ve ağlamaya başladım canım acıyor kalbim çok acıyordu

"Çocukluğumu yok ettiler ama varlardı Yusuf kimsesiz değildim... Ama şimdi kimsem yok" dedim ve daha çok ağlamaya başladım

"Kimsesiz değilsin ben varım biz varız sende artık bizdensin" dedi başımı kaldırıp gözlerine baktım oda zaten bana bakıyordu elini yanağıma koydu ve göz yaşımın geçtiği yolu izledi bir anda beynime dank etti

"Yusuf ben katil değilim lütfen bunu unutma olur mu" dedim başını iki yana salladı

"Sen bu hikayenin en masumusun ben sana nasıl o gözle bakayım ama yaranı deşmek istemeyerek soruyorum Annen ve kardeşine ne oldu Lamina" dedi ondan biraz geri çekilip bacaklarımı toplayıp ona döndüm

"Ben daha 13-14 yaşlarındaydım abim çoktan içkiye ve uyuşturucuya başlamıştı ama tabi evde sadece annem çalıştığı için çok az para vardı annem yemek yaparken ben ve kardeşim Eren yanındaydık" artık yüzüne bakacak yüzüm yoktu başımı yere eğdim

"Annem beni komşuya un almam için yollamıştı ben gittiğimde abim eve gelmiş para olmadığı için uyuşturucu alamamış ve annemden para istemiş annem para yok diyince annemi dövmeye başlamış sonra annemin yemek yaparken kullandığı pıçağı alıp annemi 8 yerinden bıçaklamış o sıralar Eren 7 yaşındaydı annemi korumak istemiş abim o küçücük bedene de kıymış ve Ereni de 3 yerinden bıçaklamış" dedim bunu duygusuz anlatıyor gibiydim ama içimde fırtınalar kopuyordu

" Ben işe yaramazın tekiyim ennemi ve kardeşimi koruyamadım belki orada olsaydım en azından biri hayatta olabilirdi belki" dedim tekrar ağlamaya başladım nefret ettim tüm hayatım boyu o adam ve oğlundan ölesiye nefret ettim

"Lamina sen şimdi biraz dinlen olur mu bunları sonra da konuşuruz" dedi ve beni kaldırıp yatağın başına ilerletti maskemi de komidine koydu "güvendesin biz yanındayız" dedi ve ayağa kalkıp kapıya ilerledi

"Yusuf" seslenince bana dönmüştü ben de biraz yataktan dikleşmiştim "Teşekkür ederim" dedim bana tebessüm edip arkasını döndü ve odadan çıktı göz kapaklarım ağırlaimaya başlamıştı bile içimdeki ses bana

'Artık güvendesin rahat uyu Lamina kimse sana bağırarak uyandırmaya ak kimse saçını çekerek seni yere atmayacak' dedi o sese güvenerek gözlerimi kapattım ama hala kalbimdeki acı duruyordu 14 yaşındaki kız çocuğunun yaptığı hatanın pişmanlığı daha omuzlarımdaydı

____________________________________
Merhaba canım okur kitabı beğendim mi bilmiyorum ama umarım beğenmişsindir çünkü seninle paylaşacağım bir sürü güzel kurgu senden istediğim kitaptaki harf hatasını görmemen ve kitabı beğenmem sevmediğin yerleri yorumda belirtebilirsin istersen kendi kitabının reklamını da yapabilirsin sağlıcakla ve hep mutlu kal olur mu:)