Bölüm 5: Yürüyen Duvar

Çağan
Çağan'ın sayma alışkanlığı, çocukluğundan kalmaydı.
Yetimhanede her gece yirmi iki yatak vardı. Yirmi iki yatak, kırk dört ayakkabı, otuz altı basamak. Çağla'yla birlikte uyurken, karanlıkta, kardeşinin korkmaması için sayardı. Bir, iki, üç, diye fısıldardı, sanki sayılar bir tür duvarmış gibi, karanlığı dışarıda tutarmış gibi.
Sonra büyüdü, sayıların duvar olmadığını öğrendi. Ama bir şeyi de öğrendi: Sayılar yalan söylemez. İnsanlar söyler, kameralar söyler, gardiyanlar söyler. Ama bir koridorun elli yedi adım olduğunu bilen biri, o koridorun kırk dokuz adım olduğunu fark ettiğinde, başka hiçbir şeye inanmak zorunda değildir.
İlk gün hücresinden yemekhaneye altmış iki adım atmıştı.
İkinci gün altmış iki.
Üçüncü gün, Nuri'nin hücresinin boşaldığı sabah, altmış bir.
Çağan yemekhane kapısının önünde durdu. Gardiyanlar sıradakileri içeri alıyordu, mahpuslar tek tek geçerken boş gözlerle önlerine bakıyordu. Çağan olduğu yerde, başını hafifçe geriye çevirdi.
Koridor arkasında uzanıyordu. Beyaz, düz, kusursuz.
Altmış bir.
Adımlarından emindi. Ne ağır atmıştı ne hızlı. Ne uzun adım ne kısa. Tıpkı ilk günkü gibi, tıpkı yıllardır olduğu gibi. Ve koridor, sanki biri ona bir metre çalmış gibi, kısalmıştı.
Kahvaltıdan sonra Leya onu buldu.
Çağan avlunun ücra bir köşesinde, kuru çimen parçasının yakınında yere çömelmişti. Sanki bir şey arıyormuş gibi görünüyordu. Aslında yerin eğimini ölçüyordu. Avlu zemini, bakışlarında, hafifçe sol tarafa doğru eğimli görünüyordu. Bu, dün orada olmayan bir eğimdi.
"Burada mısın?" dedi Leya, yanına çökerek.
"Evet."
"Sana bir şey söyleyeceğim ama sakin kal."
"Ben her zaman sakinim."
"Biliyorum. Bu yüzden diyorum." Leya sesini alçalttı. Etraflarında kimse yoktu ama gözleri yine de gardiyanların konumlarını tarıyordu. "Nuri'nin hücresinde yazılar vardı."
Çağan bakışlarını ona çevirmedi. Yere bakmaya devam etti. "Ne yazıyordu?"
"Duvarlar yer değiştiriyor."
Çağan bir an hiçbir şey söylemedi. Sonra parmağıyla yerdeki bir noktaya dokundu ve yavaşça, tek tek harfleri çıkararak konuştu:
"Dün gece duvar hareket etti."
Leya'nın nefesi kesildi. "Sen de mi duydun?"
"Duymadım. Hissettim." Çağan başını kaldırdı. "Hücremin kapı kenarındaki ışık çizgisi gece kayboldu. Sabah geri geldi. Ama bu sabah, yatağımdan kapıya kadar mesafe yarım adım kısaydı."
"Emin misin?"
"Her şeyden eminim."
"Her şeyden mi?"
"Sayılardan."
Leya bir süre ona baktı. Yüzünde bir şey vardı, şaka değil, korku değil, ikisinin arasında bir yerde, tehlikeli bir şekilde dürüst bir şey. "Bunu başkasına söyledin mi?"
"Hayır."
"Söyleyecek misin?"
"Zorundayım. Yoksa kendimi delirmiş sanacağım."
"Ben seni delirmiş sanmıyorum."
"Neden?"
"Çünkü ben de delirmiş sayılırım." Leya omuz silkti. "Ama iyi türden."
Çağan'ın ağzının kenarı yine kıpırdadı. Bu kez onu bastırmadı.
Planı öğleden sonra yaptılar.
Ata, Helin, Yağız ve Ülkü'yü avlunun diğer ucundaki küçük bir bankın etrafında buldular. Banklar vücudu rahatsız edecek kadar sert ve soğuktu ama kimse şikâyet etmiyordu. Ata, bir ayağını bankın üzerine koymuş, elindeki bir taş parçasıyla zemine bir şeyler çiziyordu. Helin, onun yanında sessizce oturuyordu. Yağız ve Ülkü biraz geride, bir duvara yaslanmış, durumu izliyorlardı.
"Bakın," dedi Çağan. Sesi o kadar sakindi ki dört kişi birden başlarını çevirdi. "Size bir şey söyleyeceğim. İnanmak zorunda değilsiniz."
"Zaten çoğu şeye inanmıyorum," dedi Ata. "Merak etme."
"Koridorlar kısalıyor."
Sessizlik.
Ata'nın elindeki taş durdu. Helin yavaşça başını kaldırdı. Yağız kaşlarını çattı. Ülkü ise hiç kıpırdamadı.
"Ne demek bu?" dedi Ata.
"Hücremden yemekhaneye altmış iki adım. İlk iki gün öyleydi. Bugün altmış bir."
"Yanlış saymışsındır."
"Hayır."
"Bazen insan..."
"Ata," dedi Çağan, "ben yirmi yıldır adım sayıyorum. Bir koridorda hata yapmam."
Ata cevap vermedi. Gözleri Helin'e kaydı, sonra yere. Gülümsemesi yine kaybolmuştu.
"Peki," dedi Yağız sonunda. Sesi derindi, yavaştı, bir kuyunun dibinden geliyormuş gibi. "Bunu başkasına söyledin mi?"
"Sadece Leya'ya."
"Neden bize söylüyorsun?"
"Çünkü yirmi kişi aynı listedeyiz. Bu işin içinde hepimiz var."
Yağız, gözlerini Ülkü'ye çevirdi. Ülkü ona dönüp çok hafifçe, neredeyse görünmeyecek şekilde, başını salladı.
"Çağan," dedi Ülkü. Sesi yumuşaktı, bir tür sakinleştirici ses. "Anlıyorum. Buraya yeni geldin, yorgunsun, uyumadın. Bunlar normal."
"Ben yorgun değilim."
"Kimse yorgun olduğunu fark etmez." Ülkü hafifçe gülümsedi. "Mekân insanı etkiler. Hepimiz başta bir şeyler görürüz. Sonra alışırız."
"Sen ne gördün?"
Ülkü'nün gülümsemesi bir saniye daha uzun sürdü. Sanki söylenecek cevabı hazırlıyordu.
"Ben hiçbir şey görmedim," dedi sonunda. "Çünkü hiçbir şey olmuyor. Sadece korku var."
"Nuri'ye ne oldu?" dedi Leya.
Ülkü ona döndü. "Nakil oldu."
"Çığlık attı."
"Çığlık atmak nakil olmayacağı anlamına gelmez."
"Nasıl yani?"
"Bazı insanlar tedaviyi sevmez."
Leya'nın kaşları havaya kalktı. "Tedavi mi? Burası tedavi merkezi mi?"
Ülkü bir an durdu. Çok kısa bir an. Çağan o anı yakaladı, çünkü onu arıyordu: bir söz kaymasının, bir yanlışın, söylenmemesi gereken bir şeyin ucundaki o minik tereddüdü.
"Cezaevi," dedi Ülkü. "Cezaevi, tabii. Tedavi derken... rehabilitasyon. Bunu kastettim."
"Rehabilitasyon," diye tekrarladı Çağan yavaşça.
"Evet."
Çağan hiçbir şey söylemedi. Ama o kelimeyi, sanki kayda geçirir gibi, zihninin bir köşesine yazdı.
Ata kaşlarını çatmış, ellerini ovuşturuyordu. "Peki sen ne yapmamızı istiyorsun?"
"Bir şey yapmanızı istemiyorum. Sadece bir şey yapacağım." Çağan, cebinden küçük bir şey çıkardı. Kahvaltıdan aldığı çatal sapıydı, tepsi kenarından kırmıştı. Kısa, ucu keskin, parmağı kadar bir metal parçası. "Koridorda bir işaret bırakacağım. Yarın bakacağım."
"Gardiyanlar görür."
"Görmeyecekler."
"Kameralar..."
"Yemekhane koridorunda üç kamera var," dedi Çağan. "Birinin açısı, kırk dokuzuncu adımda, bir saniyeliğine kör noktaya düşüyor. Işık şeridi o noktada titriyor."
Ata ona baktı. "Sen... bunu ne zaman fark ettin?"
"İlk gün."
"Bir günde mi?"
"Beş saniyede."
Yağız ilk kez hafifçe gülümsedi. Bu gülümseme kayalıktan çıkan bir çatlak gibiydi: yorgun, gerçek, tehlikeli. "Sen ya çok zekisin ya da çok deli."
"İkisi de olabilir."
"Muhtemelen."
Helin bir şey demedi ama gözleri Çağan'ın yüzünde bir süre kaldı. Çok sessizce, neredeyse kendi kendine, bir şey mırıldandı:
"Bizi izliyorlar. Hep izliyorlar. Ama kimse bakmıyor."
Hiç kimse ne demek istediğini sormadı.
Akşam yemeğinden sonra, kapıların kilitlenmesinden tam on dakika önce, bir fırsat doğdu.
Gardiyanlar mahpusları iki gruba ayırmıştı. Birinci grup, hücre koridoruna dönüyordu. İkinci grup, havalandırma sayımı için ortak alanda bekletiliyordu. Çağan ve Leya, aynı gruptaydı. Çağan, bunun tesadüf olmadığını biliyordu, tıpkı kahvaltıda yan yana oturmalarının, tıpkı numaralarının yan yana okunmasının tesadüf olmadığı gibi. Ama şimdilik bunu görmezden geldi.
"Hazır mısın?" dedi Leya.
"Sen ne yapacaksın?"
"Dikkat dağıtacağım."
"Nasıl?"
"Bayılacağım."
"Gerçekten mi?"
"Hayır. Ama öyle yapacağım." Leya gülümsedi. Bu, o ilk günkü kalkan gülümsemesiydi, yarı panik, yarı cesaret. "Merak etme, laboratuvarda yılda en az üç kere bayılırdım. Kimse anlamadı."
"Ya anlarlarsa?"
"O zaman gerçekten bayılırım. Çok mantıklı değil mi?"
Çağan cevap vermedi. Ama Leya'nın elini, bir an için, çok hafifçe, kendi eline aldı.
Sadece bir saniye.
Leya şaşırdı. Çağan da şaşırdı. Hangisinin daha çok şaşırdığını söylemek zordu.
"Dikkat et," dedi Çağan.
"Sen de."
Gardiyanlar sırayı hareket ettirdiği anda Leya, sol bacağını büktü, yüzü bembeyaz oldu ve bir film sahnesi gibi, yavaşça, mükemmel bir dramatik zamanlamayla yere yığıldı.
"Ah," dedi Leya. "Ah, ah. Ellerim. Neredeyim ben?"
Gardiyanlar bir an ona döndü. Biri öne eğilip nabzına baktı. Diğeri telsizine bir şey söyledi. Sıradaki mahpuslar şaşkınlıkla etrafa toplandı.
Çağan o saniyede yürüdü.
Tam kırk dokuzuncu adımda, kameranın köründe, titreyen ışığın altında, eğildi. Ayakkabısını bağlıyormuş gibi yaptı. Elindeki çatal sapını duvarın dibindeki süpürgeliğe yasladı ve tek bir çizgi çekti. Sonra bir tane daha, çaprazlama. Küçük, derin, belirgin bir çarpı.
X.
Hemen yanına, daha küçük bir şekilde, bir sayı kazıdı.
49.
Kalktı. Elini cebine soktu. Hiçbir şey olmamış gibi, sıraya geri döndü.
"Bu kadar mı?" diye mırıldandı arkasından biri.
Çağan bakmadı.
Leya o sırada gardiyanların yardımıyla ayağa kalkıyordu. Yüzünde şaşkın, yorgun bir ifade vardı. "Üzgünüm," diyordu. "Çok yorgunum. Hiçbir şey yemedim. Çok dramatik oldu, değil mi?"
Gardiyan, "Ayağa kalk," dedi.
"Kalkıyorum. Kalkıyorum bile."
Gözleri bir an Çağan'ın gözlerini buldu. Çağan, yüzünde hiçbir şey belli etmeden, başını hafifçe aşağı eğdi. Yaptım.
Leya, bir saniyeliğine, yüzünde sahte olmayan bir rahatlamayla, gözlerini kapadı.
Gece olduğunda Çağan hücresinde uzandı.
Kamera yine kırmızı ışığıyla yanıp sönüyordu. Ama bu gece ona bakmadı. Gözleri kapalıydı ve zihninde sayılar dönüyordu. Altmiş iki. Altmış bir. Altmiş. Ellik dokuz
Yarın altmiş olursa, diye düşündü, o zaman hiçbir şey benim hayal ürünüm değil.
Ve tam o anda, çok yakından, çok net bir şey duydu.
Bir tıkırtı.
Duvarın ardından. Hafif, düzenli, bir parmakla vurulan. Tık. Tık. Tık.
Çağan gözlerini açtı.
Bu ses, Nuri'nin sesi değildi. Çünkü Nuri bu duvarın ardında değildi, bu hücre Leya'nın bile hücresi değildi. Bu duvarın ardında bir koridor bile yoktu. Bu duvar, ilk gün, sadece betondan ibaretti.
Tık. Tık. Tık.
Çağan kalktı. Yavaşça duvara yaklaştı. Kulağını dayadı. Sonra, çok sessizce, ağzını duvara yaklaştırıp fısıldadı:
"Kimsin?"
Ses durdu.
Uzun bir sessizlik oldu.
Sonra duvarın ardından, çok hafif, çok alçak, bir kadının sesi geldi. Leya'nın sesi değildi. Daha yumuşak, daha uzak, bir ninni gibi:
"Sayma."
Çağan'ın kalbi bir an durdu.
"Ne?"
"Sayma," dedi ses yine. "Bu seni onlara yaklaştırır."
Çağan duvardan geri çekildi.
Işık yandı, söndü, yandı.
Ve Çağan, hücresinin köşesinde, kapı tarafındaki zeminde, daha önce orada olmayan küçük, çıplak bir kâğıt parçası gördü.
Elini uzattı.
Kâğıtta, titrek harflerle, tek bir cümle vardı. Çağan onu, bir an sonra, kendi el yazısı olduğunu anlayarak okudu:
"Yarın işaret yerinde olmayacak."