Bölüm 4: İlk Kayıp

Leya
Leya o gece uyumadı.
Uyumaya çalışmadı da. Yatakta sırtüstü uzandı, gözlerini tavandaki kameraya dikti ve onunla bir tür sessiz düello yaptı. Kamera göz kırpmadı. Leya göz kırptı. Düello baştan kaybedilmişti ama Leya yine de gururla devam etti.
"Üç," dedi kısık sesle. "Üç dakikadır bana bakıyorsun. Evlenme teklif edecekseniz yüzüğü getirin, yoksa bırakın uyuyayım."
Kamera cevap vermedi.
"Peki. Uyumuyorum zaten."
Hoparlörün o düz, mekanik sesi hâlâ kulaklarında çınlıyordu. 047. 052. Eşleştirilsin. Bu kelimeyi laboratuvarda bir kez daha duymuştu. Deneklere numara verilip çiftler hâlinde kafeslere yerleştirildiğinde, asistanlar aynı kelimeyi kullanırdı. Ama o zaman denekler farelerdi.
Leya o düşünceyi hemen itti.
Ben fare değilim. Ben Leya'yım. Ben sekiz kişiyi öldürdüm ve bunun için çok daha kötü şeyler yaşamayı hak ediyorum, ama fare değilim.
Yataktan kalktı. Hücrenin içinde iki adım ileri, iki adım geri yürüdü. Duvara baktı. Duvar, sabah ışığında olduğu gibi pürüzsüz ve gri duruyordu.
Sonra, çok hafifçe, bir ses duydu.
Tık.
Leya olduğu yerde dondu.
Tık. Tık.
Ses, sağ duvardan geliyordu. Yani yan hücreden. Metal bir şeyle beton arasına vurulan kısa, ritmik darbeler. Bir kaşık gibi, ya da bir tırnak gibi.
Leya yavaşça duvara yaklaştı. Kulağını yasladı. Beton buz gibiydi.
Tık. Tık. Tık.
Üç. Üç vuruş. Sonra sessizlik.
Leya bir an düşündü. Sonra, sıkılı yumruğunu kaldırıp, aynı ritimle vurdu.
Tık. Tık. Tık.
Bir süre hiçbir şey olmadı. Sonra duvarın diğer tarafından, havalandırma boşluğundan süzülen çok kısık bir ses geldi:
"Kızım?"
Leya yutkundu. "Yemekhanedeki amca?"
"Kısık konuş."
"Zaten kısık konuşuyorum."
"Daha kısık."
Leya, ağzını duvarın dibindeki ızgaraya yaklaştırdı ve neredeyse nefes verir gibi fısıldadı: "Daha kısık olamaz. Bu sınır."
İhtiyar bir kahkaha duyuldu. Hemen susturuldu. "Hâlâ şaka yapabiliyorsun. Bu iyi."
"Adın ne? Yani, ad yok biliyorum, ama ben sana 'amca' demek istemiyorum."
Uzun bir sessizlik oldu. Sonra:
"Nuri."
"Nuri amca. Güzel. Ben Leya."
"Biliyorum."
Leya'nın ensesindeki tüyler dikleşti. "Nereden?"
"Sabah sana tuz hakkında bir şey söylemiştim."
"Evet."
"Tuz insanı hatırlatır, demiştim."
"Anlamadım."
"Biliyorum." Nuri'nin sesi titredi. "Ben de ilk anlamamıştım. Burada her şey insanı unutturmak için tasarlanmış. Tat, koku, ad. Burada bir şeyi hatırlarsan, kayda geçersin."
"Kayda geçmek ne demek?"
Nuri cevap vermedi. Leya, ızgaraya daha da yaklaştı.
"Nuri amca?"
"Bu gece duvar yaklaştı," dedi yaşlı adam. Sesi o kadar alçaktı ki Leya kelimeleri neredeyse tahmin ederek duydu. "Ölçtüm. Dün gece yatağımdan duvara dört karış vardı. Bugün üç."
Leya gözlerini kapadı. "Nuri amca, bunu yapma. Ben gece yarısı kâbuslara şaka yapamam."
"Şaka değil."
"Biliyorum. Bu yüzden korkutucu."
İkisi bir süre sustu. Havalandırma ızgarasından soğuk bir hava akıyordu, hafif bir kimyasal koku taşıyarak. Laboratuvarın koridorlarındaki o tatlımsı, steril koku. Leya o kokuyu her yerde tanırdı.
"Leya," dedi Nuri aniden.
"Efendim?"
"Sana iyi bir tavsiye vereyim. Yaşlı bir adamdan."
"Dinliyorum."
"Sakın kimseye aşık olma."
Leya bir an ne diyeceğini bilemedi. Sonra gülmeye çalıştı ama ses boğazında bir yerde takılıp kaldı. "Bu tavsiye için biraz geç kaldın. Burada herkes çiftleniyor."
"Biliyorum," dedi Nuri. "O yüzden söylüyorum."
"Neden?"
"Çünkü onlar senin..."
Cümle yarıda kaldı.
Leya duvara yapıştı. "Nuri amca?"
Bir şey kıpırdadı. Ya da bir şey kapıldı. Yan hücreden bir ses geldi: demir sürtünmesi, ağır, uzun, bir şeyin yerinden oynatıldığı ses.
Sonra Nuri çığlık attı.
Bu bir insanın acıdan çıkardığı çığlık değildi. Daha çok, bir hayvanın karanlıkta fark ettiği bir şeye karşı ürkmesiydi. Kısa, keskin, bir gırtlak yırtılması gibi. Ardından bir kez, sadece bir kez, bir kelime:
"Gelmesinler..."
Sonra bir şey sürüklendi.
Leya olduğu yerde, ağzını eliyle kapatarak durdu. Dizleri titriyordu. İçinden bir ses kaç diyordu ama kaçacak yer yoktu. Duvarın öbür tarafında, kalın betonun ardında, birisi çok yavaş ve çok ağır bir şeyi hücreden dışarı çekiyordu.
Sonra hiçbir şey.
Sessizlik.
Leya o sessizlikte, kendi kalp atışlarını saydı. Bir yüz kırk. İki yüz. Sonra kendini zorla duvardan kopardı ve yatağına yürüdü. Yatağın ucuna oturdu, ellerini dizlerine bastırdı.
"Korkmuyorum," dedi kendi kendine. Sesi kırıktı.
Kamera ona bakıyordu. Kırmızı ışık, yavaş, düzenli bir şekilde yanıp sönüyordu.
"Bunu gördün," diye fısıldadı Leya. "Hepsini gördün. Gördün de ne yaptın? Hiçbir şey."
Kamera cevap vermedi.
Ama Leya, o anda, çok net bir şey hissetti: Kameranın arkasındaki biri, onun az önce söylediklerini not alıyordu.
Sabah yine kapı açıldı.
Leya o geceyi uyumadan geçirmişti. Gözleri yanıyordu, yüzü solgundu. Banyo aynası olmadığı için kendine bakamadı ama yüzünde ne olduğunu biliyordu. Bu yüzü laboratuvardan çıktığı gün de görmüştü.
Koridora çıktığında diğer mahpuslar zaten sıralanmıştı. Her biri kendi kapısının önünde duruyordu. Gardiyanlar sıranın başında bekliyordu.
Leya gözleriyle ilk kapıyı aradı. Kendi hücresinin yanındaki.
Kapı açıktı.
İçeride iki kişi vardı. Beyaz önlüklü iki kişi, ellerinde beyaz bezler. Hücrenin zeminini siliyorlardı. Yavaş, düzenli, özenli. Bir yandan da tavana, duvarlara, yatağa dikkatle bakıyorlardı. Sanki bir şeyin izlerini arıyorlardı.
Yatak boştu. Çarşaf yoktu. Örtü yoktu. Yatağın üzerinde çıplak, gri bir şilte duruyordu.
Leya'nın midesi sıkıştı.
"Nuri amca nerede?" dedi yüksek sesle.
Gardiyan başını çevirdi. "Kim?"
"Bu hücredeki adam. Yaşlı olan. Numarası 049'du galiba."
"049 nakil oldu."
Leya yüzüne baktı. Maskenin arkasından gözleri bile görünmüyordu. "Nakil mi? Bu gece mi?"
"Gece."
"Gece yarısı bir çığlık atarak mı?"
Gardiyanın kıpırtısı hiç değişmedi. "Çığlık duymadım."
"Ben duydum."
"Sen yanılıyorsun."
"Ben yanılmıyorum. Ben hayatımda bir kez bile bu kadar net bir şey duymadım."
"052." Gardiyanın sesi alçaldı. "Dikkat et."
Leya sustu. Sıradaki yüzlere baktı. Çoğu yere bakıyordu. Bazıları gözlerini kapamıştı. Birkaç kişi hafifçe titriyordu. Ata, solunda Helin'le yan yana dikilmişti. Helin'in yüzü bembeyazdı, elleri Ata'nın koluna kenetlenmişti. Ata'nın yüzünde ise o neşeli ifade hâlâ vardı ama her zamankinden daha çarpıktı, sanki bir maske zorla yerinde tutuluyordu.
"Duydun mu?" diye fısıldadı Helin.
"Ne?" dedi Leya.
"Gece. Bir şey duydun mu?"
"Evet."
Helin gözlerini kapadı. "Ben de."
Sıranın biraz ilerisinde, Yağız ve Ülkü yan yana duruyordu. Yağız kollarını kavuşturmuş, yüzünde kayalık bir sessizlik vardı. Ülkü ise hiçbir şey yapmıyordu. Ellerini önünde birleştirmiş, bakışları yerde, sakince bekliyordu. Hiç titremiyordu. Hiç solmuyordu. Gözlerinin altında uykusuzluk yoktu.
Neden bu kadar sakin? diye düşündü Leya. Herkes çığlık duydu, o neden hiçbir şey duymamış gibi?
Tam o anda Ülkü başını kaldırdı ve doğrudan Leya'ya baktı. Gözleri koyu ve sakindi. Dudaklarında çok hafif, kibar bir gülümseme vardı.
"Alışırsın," dedi yumuşak bir sesle. "İlk gece hep böyle olur."
"İlk gece mi?" dedi Leya. "Bu benim ikinci gecemdi."
"O zaman daha da iyi," dedi Ülkü. "Çabuk öğreniyorsun."
Leya cevap vermek için ağzını açtı ama Ülkü çoktan başını çevirmişti.
"Duydun mu?" Yanında bir ses duydu. Çağan.
Leya, onun yanına geldiğini fark etmemişti. Çağan'ın yüzü her zamanki gibi sakindi, ama gözlerinin altında yorgun bir gölge vardı. O da uyumamıştı.
"Hangisini?" dedi Leya. "Çığlığı mı, yoksa o kadının sana sormak istediği her şeyi bilen bakışlarını mı?"
"İkisini de."
Leya kaşlarını çattı. "Sen onu tanıyor musun?"
"Hayır." Çağan bir süre sustu. "Ama o beni tanıyor."
Leya o cümlenin üzerinde durmak istedi ama zamanı yoktu. Gardiyanlar sırayı ilerletmeye başlamıştı. Bir bir yemekhaneye doğru yürümeye başladılar.
Leya, Nuri'nin hücresinin önünden geçerken, adımlarını yavaşlattı.
Beyaz önlüklülerden biri eğilmişti. Yatağın altına bakıyordu.
"Bir saniye," dedi Leya.
Gardiyan ona döndü. "Yürü."
"Ayağım." Leya aniden sol bacağını tuttu ve yüzünü ekşitti. "Bir şey battı. Yürüyemiyorum."
"Yürü, dedim."
"Dur," dedi Çağan.
Leya şaşkınlıkla başını çevirdi. Çağan gardiyanın yanına yürümüş, ona sakin bir şekilde bakıyordu.
"Bir şey sormak istiyorum," dedi. "Dün geceki sayımda 047 ve 052 yan yana okundu. Bu normal mi?"
Gardiyan bir an duraksadı. Bu soru ona hazırlıklı değildi. "Bunu sana kimse açıklamak zorunda değil."
"Ben bir şeyi açıklamanı istemiyorum. Sadece normal mi onu söyle."
"Burada her şey normal."
"O zaman benimle konuşman gerekmiyor." Çağan tek adım yaklaştı. Gardiyanın görüş alanını tamamen kapattı. "Ama konuşuyorsun."
Gardiyan sinirlendi. "Çek şu yüzünü..."
Leya o saniyeyi kaçırmadı.
Hızla yan hücreye süzüldü.
İçeride beyaz önlüklü iki kişi tavan köşesine bakıyordu. Yatağın altına eğilmiş olan, tam o anda doğrulmuştu. Leya, bir saniye içinde yere eğildi, yatağın ayağına doğru baktı.
Çıplak beton zeminde, yatak ayağının hemen yanında, bir şey vardı.
Çizikler. Derin, düzensiz, parmak uçlarıyla kazınmış çizikler. Kimisi kırılmış tırnak izleriyle gölgelenmişti. Kelimeler yamuk yumuktu ama okunabiliyordu:
DUVARLAR YER DEĞİŞTİRİYOR.
Ve altında, daha küçük, daha titrek harflerle:
KIZ — DİNLE — HEPSİ BİR TASARIM
Leya'nın nefesi kesildi.
Kız.
Nuri onun adını yazmamıştı. Ama yazdığı kişi, kendisiydi. Yani Nuri o gece, daha o çığlığı atmadan önce, bu mesajı ona bırakmıştı.
Bir el omzuna dokundu.
"Burada ne yapıyorsun?"
Leya yavaşça başını kaldırdı. Beyaz önlüklülerden biri tam arkasında duruyordu. Yüzünde maske yoktu ama ifadesizdi, bir heykel gibi. Gözlerinde hiçbir şey okunamıyordu.
"Ayağıma bir şey battı," dedi Leya, en inandırıcı gülümsemesiyle. "Aradım ama yok."
Beyaz önlüklü bir süre ona baktı. Sonra, çok yavaş, yerdeki yazıya doğru gözlerini indirdi.
Leya aynı anda, kenarda duran beyaz bezi eline kaptı ve yazının üzerine bastı. Bir sürüş. İki. Bez zeminde sildi, parmak izlerini, tırnak izlerini, harfleri karıştırdı.
"Burası kirliymiş," dedi. "Sizin yerinize temizledim. Bir şey değil."
Beyaz önlüklü bir saniye, sonra bir saniye daha, hiçbir şey söylemedi.
Sonra yumuşak, tonsuz bir ses çıkardı:
"Teşekkür ederim, 052."
Leya'nın kanı dondu.
Ona numarasıyla hitap etmişti. Daha önce hiç görmediği biri.
Gardiyanın eli koluna indi, onu hücreden dışarı çekti. Leya sürüklenirken, gözlerini bir an Çağan'a çevirdi. Çağan hâlâ gardiyanın karşısındaydı ama bakışları Leya'nın gözlerine kilitlenmişti.
Leya çok hafif bir kafa hareketiyle "gördüm" dedi.
Çağan da aynı hareketle "anladım" dedi.
Ve Leya, o anda, bir şey fark etti: Çağan hiçbir şey sormamıştı. Hiçbir şey. Ama onun ne yaptığını, ne gördüğünü biliyordu.
Sanki sözlere ihtiyaçları yoktu.
Bu, Leya'yı Nuri'nin çığlığından bile daha çok korkuttu.
Çünkü o çiziklerin altında, hücre zemininde, yazının son harfinden hemen sonra, çok küçük, neredeyse görünmeyen bir şey daha vardı. Bezi bastırırken parmağının altında hissetmişti.
Bir numara.
052.
Tırnakla kazınmıştı. Kendi numarası. Nuri o gece hücresinde, daha onun adını bilmeden önce, onun numarasını zemine kazımıştı.
Sanki daha önceden biliyordu.
Sanki biri ona söylemişti.