Bölüm 3: Tanışma

Çağan
Hoparlörün sesi kesildiğinde yemekhanede kimse nefes almıyordu.
Çağan bunu fark etti çünkü sayıyordu. Salonda yaklaşık yüz kırk kişi vardı ve yüz kırkının da kaşıkları aynı anda havada kalmıştı. Sonra, sanki görünmez bir el düğmeye basmış gibi, hepsi aynı anda yemeye devam etti.
Sessizce. Düzenli. Korkunç derecede uyumlu.
"Bu normal değil," diye fısıldadı Leya.
"Biliyorum."
"Hayır, anlamıyorsun. Bu hiç normal değil. Bir cezaevinde yemekhane bağırır, çağırır, kavga eder. Burası ise..." Leya salona bakıp elini hafifçe salladı. "Burası kilise gibi."
"Kilise de değil. Kilisede insanlar birbirine bakar."
Leya çevresine baktı. Gerçekten de kimse kimseye bakmıyordu. Herkes tepsisine bakıyordu. Gözler aşağıda, omuzlar içe doğru.
Çağan kendi tepsisine döndü ama hâlâ yumurtaya dokunmadı. Bir şeyi düşünüyordu ve düşüncesi tam da Leya'nın az önceki sorusuydu. Soru değil, aslında bir ima: Sana adımı söylemedim.
Doğruydu. Söylememişti.
Sabah uyandığında hücrenin tavanına bakarken, ağzında bir ad vardı. Telaffuz ettiği bir ad değildi. Daha çok, uykuda yüzlerce kez tekrarlanmış bir kelimenin dilinde bıraktığı tat gibi. Leya. Kimdi, ne demekti, bilmiyordu. Yemekhaneye girip ona bakana kadar da bilmedi.
Ve gördüğü anda o ad, bir kilit gibi yerine oturmuştu.
"Neden bana öyle bakıyorsun?" dedi Leya.
"Nasıl?"
"Sanki bir soruyu çözmeye çalışıyorsun ve cevap benim yüzümde yazıyor."
Çağan bir an yalan söylemeyi düşündü. Yalanlar iyiydi, kullanışlıydı, sonuçları da kontrol edilebilirdi. Ama bu kadının gözlerinde bir şey vardı, şaka perdesinin arkasında kıpırdayan keskin bir zekâ. Yalanı iki saniyede çözerdi.
"Bilmiyorum," dedi bunun yerine.
"Neyi?"
"Adını nasıl bildiğimi."
Leya bir süre ona baktı. Sonra, çok hafifçe, gülümsedi. Bu kez gülümseme bir kalkan değildi.
"İlginç. Bir katilin dürüst olması beklenmezdi."
"Ben seni kandırmaya çalışmıyorum."
"Bunu da bilmiyorum ama deneyebilirsin."
"Ne?"
"Kandırmayı. Bakalım ne kadar dayanıyorum."
Çağan'ın ağzının kenarı bir an kıpırdadı. Gülümseme değildi ama ona yakın bir şeydi. Kendi yüz kaslarına şaşırarak hemen toparlandı.
"Vay, vay, vay. Yeni kuşlar."
Ses arkalarından geldi, neşeli, canlı ve ürkütücü derecede bu ortama yabancı. Çağan, kafasını çevirmeden önce adamın gölgesini gördü. Yüksek omuzlu, rahat adımlı biri.
"Bu masa dolu mu?" dedi adam. Cevap beklemeden tepsisini masaya bıraktı. "Hayır. Çünkü artık dolu değil. Ben geldim."
Oturdu. Otuzlarının başında görünüyordu, sarişin dağınık saçlı, yüzünde yirmi dört saatlik bir sakal gölgesi. Yakasında 038 yazıyordu. Gözleri kıpır kıpırdı. Cezaevinde bu kadar canlı bir göz çoğu zaman iki şeyden birine işaret ederdi: ya deliydi ya da çok iyi oyunculuk yapıyordu.
"Ata," dedi, elini uzatarak. "Adım Ata. Elbette burada ad yok ama ben kuralları pek sevmem."
"Leya," dedi Leya, eli sıkarak. "Kuralları sevmeyen biri daha. Harika. Umarım bu yerin kurallarını da beraber bozarız."
"Dikkatli ol," dedi Ata, ama gözleri parlıyordu. "Birini bozarsan, kayda geçersin."
"Duydum."
Çağan eli uzatmadı. Ata ona baktı, uzatılmamış eline, sonra yüzüne. Yine gülümsedi.
"Sorun değil. Güvenmeyen tipler en güvenilir olanlardır."
"Bunu kim söylüyor?"
"Bilmiyorum. Bir yerde duymuştum." Ata omuz silkti. "Hücre arkadaşlarıma sorarsan, ben her şeyi bir yerde duyarım."
Çağan'ın gözleri adamın parmaklarına kaydı. Sol elinin işaret parmağı hafifçe titriyordu. Çok hafif, farkına varılmayacak kadar. Ama titriyordu. Bu adamın canlılığı biraz fazla pürüzsüzdü.
"Yalnız mısın?" diye sordu Çağan.
Ata'nın gülümsemesi bir an kayboldu. "Hayır."
Aynı anda, masanın diğer ucundan yumuşak bir ses duyuldu:
"Ata, bırak yemeğini ye , sürekli konuşuyorsun."
Çağan başını çevirdi.
Genç bir kadın tepsisini yavaşça masaya koyuyordu. Kısa boylu, ince, kumral saçları alnına dökülmüş. Yakasında 041 yazıyordu. Gözleri koyu ve yorgundu, ama o yorgunluğun altında sakin bir dikkat vardı. Çağan'ın tanıdığı, hayatta kalmayı öğrenmiş insanların dikkati.
"Helin," dedi Ata. Sesi birdenbire yumuşadı. Neredeyse bir ninni gibi. "Bunlar yeni. Adamın adı bilmiyorum ama kızın adı Leya."
"Çağan," dedi Çağan.
"Çağan," diye tekrarladı Helin, onu bir kutuya koyuyormuş gibi. Gözleri bir an Leya'ya, sonra yine Çağan'a döndü. "Siz de mi aynı koridordaydınız?"
"Hangi koridor?"
"Ata ve ben beş gündür buradayız. İlk gün aynı koridordan yürütüldük. Sonra... yan yana odalara."
"Yan yana?" Leya kaşını kaldırdı. "Kadın ve erkek hücreleri yan yana mı?"
"Burada öyle," dedi Helin.
Ata hafifçe öne eğilip fısıldadı:
"Buranın en tuhaf yanı bu. Ama bir süre sonra... alışıyorsun."
"Ben alışmam," dedi Çağan.
Helin ona baktı. "Bunu ilk günlerde ben de söyledim."
Ata'nın eli, masanın altında, Helin'in elini buldu. Çağan bunu gördü çünkü bakışları masanın altını tarıyordu. Ata'nın eli korumacıydı, sıkı, sanki Helin'i bir yere düşmekten alıkoyuyordu. Helin elini çekmedi.
Beş gün.
Çağan bu sürenin içinde iki insanın birbirine bu şekilde tutunmasının ne kadar tuhaf olduğunu düşündü. Hayatta kalmanın ilk haftasında insanlar birbirine güvenmez, birbirine bakmaz. Tutunmak ise... başka bir şeydi.
Sabah işi yoktu. Bunu gardiyanlar "ortak alan zamanı" diye adlandırdı. Mahpusları, yemekhaneden sonra, büyük, kapalı bir avluya aldılar. Gökyüzü yoktu, sadece sahte ışık ve yüksek duvarlar. Zemin gri taştı, ortada küçük bir çimen parçası kurumuş duruyordu, sanki unutulmuş bir hatıra gibi.
Çağan duvarın dibinde durdu. Gardiyanların konumlarını sayıyordu: dört. Kamera sayısı: altı. Kapı sayısı: ikisi görünür, bir tanesi yarı gizli.
Leya yanına geldi.
"Gardiyanları saymayı bırakır mısın? Beni dinlediğini hissetmiyorum."
"Dinlememe gerek yok."
"Ama ben istiyorum. İlk defa bir katille konuşmaktan keyif alıyorum. Yani sen de ilk defa bir katille sohbet etmiyorsun herhalde."
"Sen de katilsin."
"Şey, evet. Ama benim hikâyemin bir mazereti var."
"Benimkinin de."
Leya hafifçe başını çevirip ona baktı. Şaka yapmıyordu artık. "Anlat o zaman."
"Hayır."
"Neden?"
"Çünkü hiç kimse bu hikâyeyi hak etmedi."
Leya bir süre onu inceledi. "Bunu söyleyen bir adamın yüzü bu kadar sakin olmamalıydı."
"Neden?"
"Çünkü acıyı saklayan insanın yüzü bile yorulur. Seninki yorulmamış."
Çağan yanıt vermedi. Kendi yüzünü düşündü, o gün uzun zaman sonra ilk kez. Gerçekten de yorulmamıştı. Hatta Çağla'nın adını anarken bile, polisin gözlerinin içine bakıp o delilleri nasıl yaktığını hatırlarken bile...
"Bana soru sorma," dedi.
"Yanlış. Sormazsam deliririm."
"Bunu da şakayla halledersin."
"Evet. Sana hoş bir anıyla bırakıyorum: Şakalar insanı hayatta tutar."
"Bazen."
"Bazen, evet," dedi Leya, bakışını çimen parçasına çevirerek. "Ve bazen de bir daha hiç gülmeyeceğini düşündüğün zamanlarda bir şaka yapabildiğini fark edersin. İşte o zaman biraz iyi olursun."
Çağan'ın gözleri, avlunun uzak köşesinde iki kişiye takıldı.
Biri iri yarı, geniş omuzlu, sert hatlı bir adamdı. Kolları göğsünde kavuşturulmuş, sırtı duvara yaslanmıştı. Yakasındaki numara okunmuyordu ama yüzü, bir kayanın yüzü gibi dingindi. Yanında, ona doğru hafifçe eğilmiş, karanlık düz saçlı bir kadın duruyordu.
Çağan kadını tanıdı.
Koridorda yanından geçen kadındı. Geç kaldın.
Kadın tam o anda başını kaldırıp ona baktı.
Çağan hiç kıpırdamadı. Bakışlar arasında, havada, bir şey asılı kaldı. Bir ima, ya da bir tehdit, ya da hiçbir şey. Kadının yüzünde ne bir gülümseme ne bir tanıma işareti vardı. Sadece o sakin, ölçülü dinginlik. Sonra, çok yavaş, sanki hiçbir şey olmamış gibi, adamın koluna dokundu.
"Tanıyor musun?" diye sordu Leya.
"Hayır."
"Peki neden bakıyorsun?"
"Koridorda görmüştüm."
"Ah, Yağız ve Ülkü." Ata aniden yanlarında belirmişti. Elinde yarım bir elma vardı, nereden bulduğunu kimse bilmiyordu. "Burada ikinci en sevimli çift."
"Birinci kim?" dedi Leya.
Ata, Helin'in durduğu yöne doğru elmayı kaldırdı. "Tahmin edebilirsin."
"Onlar da mı?" diye sordu Çağan.
"Ne demek istiyorsun?"
"Onların dosyasında da kırmızı bir kelime var mı?"
Ata'nın elmayı çiğneyişi yavaşladı. Gözleri bir an iki yana kaydı, sonra yutkundu.
"Sen bunu nereden biliyorsun?"
"Sen de biliyorsun."
Ata cevap vermedi. Gülümsemesi de gitmişti. Elmayı yarısından fazla yememişti ama bıraktı.
"Uyumlu," dedi sonunda. Kelime, ağzından çıkarken bir sır gibi ağırdı. "Hepimizde. Ben. Helin. Yağız. Ülkü. Hepimiz."
Leya'nın yüzü bembeyaz oldu. "Ne demek hepimiz?"
"Bu listede yirmi kişi var," dedi Ata. "Burada olan herkes değil. Sadece yirmi kişi. Hepsi çiftlenmiş. Ya da çiftlenmeye hazırlanıyor."
"Çiftlenmek mi?"
"Bunu ben söylemedim. Sistem söyledi."
Çağan'ın gözleri yine Ülkü'ye kaydı. Kadın hâlâ onlara bakıyordu. Bu kez yüzünde hafif bir ifade vardı. Merak değil. Bir değerlendirme.
Bu kadın bizi tartıyor, diye düşündü Çağan.
Ata'ya döndü. "Peki sana kim söyledi?"
"Neyi?"
"Yirmi kişi olduğunu."
Ata'nın gözleri, çok kısa bir an, Ülkü'ye kaydı. Sonra tekrar Çağan'a baktı.
"Duydum," dedi.
"Nereden?"
"Her yerde konuşuluyor."
Çağan bunun doğru olmadığını biliyordu. Bu avluda hiç kimse bir şey konuşmuyordu. Ama dönüp Leya'ya bakınca onun da aynı şeyi fark ettiğini gördü. Leya kaşlarını çatmıştı, dudaklarını bastırmıştı. Gözleri kısa bir süre Ülkü'ye takıldı.
"Sence..." diye fısıldadı Leya.
"Sonra," dedi Çağan.
Gece sayımı saat dokuzda başladı.
Çağan, hücrenin ortasında, kollarını yanlarında düz tutarak ayakta bekledi. Bu kuraldı. Gardiyanlar kapıyı açmıyor, sadece kapının üzerindeki küçük bir ışık yanıp sönüyordu ve hoparlörden numaralar okunuyordu. Her numaraya bir "burada" bekleniyordu.
Ses, sabahki yumuşak, kadife sesten farklıydı. Bu ses mekanik ve düzdü. Bir kayıt gibi.
"031."
"Burada," dedi uzaklardaki bir ses.
"032."
"Burada."
Numaralar bir bir geçti. Çağan her seferinde, koridorun derinliğinden gelen bir sesin cevap verdiğini duydu. Bazıları güçlüydü, bazıları titrekti. Bir tanesinin sesi, "burada" derken neredeyse çatladı.
"038."
"Burada." Ata'nın sesiydi. Neşeli ve yapay.
"041."
"Burada." Helin'in sesi, çok alçak, çok yorgun.
Çağan yumruklarını sıktı. Neden sıktığını bilmiyordu.
"047."
Tam o anda Çağan'ın içinden bir şey kıpırdadı. Bir şey eksikti ya da fazlaydı, anlayamadı.
"Burada," dedi.
Ses bir an sustu. Çağan, hoparlörden bir ses duydu. Ses değil, bir nefes. Sanki konuşan kişi bir şeyi okumadan önce soluk alıyordu.
"047," dedi ses yine. Bu kez daha yavaş. "Not alındı."
Çağan kıpırdamadı.
"052."
Uzaktan, hafifçe boğuk, ama net bir ses geldi.
"Burada." Leya'ydı. Sesi hiç şaka içermiyordu.
Hoparlör bir saniye boyunca sessiz kaldı. Sonra, mekanik ses, bir cümlenin ortasında nefes alıyormuş gibi, çok kısa, çok net bir cümle söyledi:
"047. 052. Eşleştirilsin."
Çağan'ın hücresindeki ışık söndü.
Sadece bir saniye. Sonra yanıp söndü. Ve duvardan, çok yakından, çok yavaş, bir şey kaydı.
Çağan'ın kalp atışı hızlandı.
Ve ilk kez, karanlıkta, kendi kendine, adını söyledi, hiç kimsenin duymayacağı kadar alçak:
"Leya."