Bölüm 2 :Şaka

Leya
Leya gözlerini açtığında ilk düşündüğü şey şuydu: Tamam, ölmüşüm. Ama cennet bu kadar sıkıcı olamaz.
Tavan beyazdı. Hem de ürkütücü derecede beyaz. Leke yok, çatlak yok, örümcek ağı yok. Hayatında bu kadar temiz bir tavan görmemişti. Laboratuvarında bile, her gün dezenfekte edilen o steril odalarda bile, tavanın bir köşesinde mutlaka küçük bir sarı leke olurdu.
Yavaşça doğruldu. Başı zonkluyordu. Ağzında metalik bir tat vardı, sanki biri uyurken ona bozuk para yedirmişti.
"Günaydın, Leya," dedi kendi kendine. "Rüya görmüyorsun. Cezaevindesin. Tebrikler, yine başardın."
Sesi odada boğuk bir yankı yaptı. Cevap veren olmadı.
Hücre küçüktü: bir yatak, bir lavabo, bir klozet, tavanda bir kamera. Duvarlar açık griydi. Kapı düz, kolsuz, kilit deliksizdi. Leya, kapıya bakıp başını yana yatırdı.
"Peki ben buradan nasıl çıkacağım? Kapıyı nazikçe rica mı edeceğim?"
Kameraya baktı. Kamera ona baktı. Küçük kırmızı ışık, yavaş yavaş, bir kalp atışı gibi yanıp sönüyordu.
"Merhaba," dedi Leya, kameraya el sallayarak. "Dün gece bir şey yapmış olabilirim ama kesinlikle hatırlamıyorum. Yani yapmadım. Ama eğer yaptıysam, bu bir kaza."
Kamera cevap vermedi. Leya omuzlarını silkti.
"İyi. Çok konuşmayan tipler en tehlikelisidir."
Eline bir şey dokundu. Yatağın kenarında, katlanmış bir kâğıt duruyordu. Açtı. İçinde tek bir satır vardı, daktiloyla yazılmış:
Kahvaltı 07.30. Sessiz olun. Kuralları ihlal eden herkes kayda geçer.
Leya kâğıdı iki kez okudu. Sonra bir kez daha, bu kez sesli.
"Kuralları ihlal eden herkes kayda geçer." Hafifçe güldü ama gülüşü yarıda kesildi. "Kayda geçmek mi? Nereye?"
Kâğıdı cebine soktu. Elleri titriyordu. Bunu fark edince ellerini hemen kollarının arasına sıkıştırdı, kimse görmesin diye. Ama kimse yoktu. Sadece kamera.
Korkmuyorum, dedi içinden. Sadece soğuk.
Laboratuvardan ayrıldığından beri bu cümleyi kaç kez söylemişti, sayısını unutmuştu.
Kapı tam 07.28'de açıldı.
Leya, bu kapının sesinden hiç hoşlanmadı. Metal metale sürtmüyordu, gıcırdamıyordu, hiçbir şey yapmıyordu. Sadece açıldı, sanki hiç kapalı olmamış gibi.
Koridorda iki gardiyan vardı. Siyah üniformalı, yüzleri maskeli, ellerinde silah yok. Silaha ihtiyaçları olmadığı çok belliydi.
"052," dedi biri. "Kahvaltı."
"052 mi?" Leya yatağın ucunda durdu. "Benim adım Leya."
"Burada ad yok."
"Peki, ben unutursam?"
"Biz hatırlıyoruz."
Leya bir an durdu. Bu cümleyi daha önce hiç duymamıştı, ama ensesinde garip bir ürperti belirdi. Sanki duyması gerekiyormuş gibi.
"Çok tatlı," dedi yine de. "Sizin takım elbiseyi kim seçti? Çok şeker."
Gardiyanlar tepki vermedi. Biri yana çekilip ona yol verdi.
Leya çıktı.
Koridor uzundu, beyazdı ve sessizdi. Ama bu kez yalnız değildi. Diğer hücrelerden de insanlar çıkıyordu, tek sıra halinde, aralarında yarım metre bırakarak. Hepsi aynı gri kıyafeti giyiyordu. Hepsinin yakasında numaralar vardı: 031, 044, 049, 053...
Leya numaralara bakarken bir şeyi fark etti ve adım atmayı unuttu.
Sıranın ortasında bir kadın yürüyordu. Hemen yanında bir başka kadın. Biraz ilerisinde, arkasında, bir adam. Sonra iki adam daha. Sonra yine bir kadın.
Erkekler ve kadınlar karışıktı.
"Yürü," dedi gardiyan.
"Bir saniye." Leya başını çevirip gardiyana baktı. "Buna dikkat çekmem lazım. Burası bir cezaevi, değil mi? Yani yüksek güvenlikli bir cezaevi. Dosyamda öyle yazıyordu."
"Yürü."
"Erkek ve kadın mahpuslar ayrı bloklarda tutulur. Bu, cezaevlerinin ilk kuralı. Hatta bir tür anayasa. Yani ya bu yer kuralları bilmiyor, ya da buranın kuralları başka biri tarafından yazılmış."
Gardiyan eğildi. Maskesinin altından gelen ses boğuktu, ama kelimeler çok netti:
"052. Soru sormak, burada kayda geçmenin en kısa yoludur."
Leya yutkundu.
"Anlaşıldı," dedi. "Hiç soru sormayacağım. Hatta soru nedir bilmiyorum bile."
Gardiyan geri çekildi. Leya yürümeye devam etti ama kalbi, göğüs kafesinin içinde sanki bir kuşun kanat çırpışı gibi hızla atıyordu.
Konuş, dedi kendi kendine. Konuşmaya devam et. Susarsan düşünürsün. Düşünürsen korkarsın.
Yemekhane, hayal ettiğinden çok daha büyüktü.
Uzun, steril bir salondu. Tavan yüksekti, ışık şeritleri hiç titremiyordu. Sıralı masalar, her masada sekiz sandalye. Duvarlarda pencere yoktu ama yapay bir güneş ışığı, sahte bir parlaklıkla her yeri aydınlatıyordu.
Leya, tepsisini aldı. Tepsinin üzerinde haşlanmış yumurta, bir dilim ekmek ve bir bardak su vardı. Hepsi tam ortaya yerleştirilmişti, sanki biri cetvelle ölçmüştü.
"Mönü harika," diye mırıldandı. "Beş yıldızlı otel gibi. Yalnızca bir şeyi unutmuşlar: Tuz."
Yanında, tepsisini taşıyan yaşlıca bir adam başını çevirdi. Gözlerinin altı mordu, parmakları hafifçe titriyordu.
"Burada tuz yok," dedi fısıltıyla. "Tuz, insanı hatırlatır."
Leya adama baktı. "Ne demek bu?"
Adam cevap vermedi. Tepsisini bir masaya bırakıp oturdu. Sanki tek bir cümle bile söylemiş olması ona fazla pahalıya mal olmuştu.
Leya, bir an tereddüt etti. Sonra gözleri salonu taradı. Boş sandalye aradı. Kimsenin yanına oturmak istemiyordu.
Ve işte o zaman onu gördü.
Salonun öbür ucunda, tek başına bir masada oturan bir adam. Uzun boylu, omuzları geniş, saçları kısa. Önündeki tepsiye dokunmamıştı. Sadece oturuyordu, hareketsiz, bakışları salonda gezinen her şeyi kaydediyordu. Yakasında bir numara parlıyordu: 047.
Bir başka mahpus gibi görünüyordu. Ama bir şey vardı. Salondaki herkes yemeğe bakarken, o herkese bakıyordu. Herkesin yerini, herkesin hareketini, kapıların konumunu, kameraların açısını tek tek ölçüyormuş gibi.
Bu adamla ilgilenme, diye düşündü Leya. Bu adam tehlikeli.
Tam o anda adamın bakışları ona döndü.
Onlarca insan, onlarca masa, yüzlerce adım arasından, adam sanki ona daha önceden bakıyormuş gibi gözlerini Leya'nın gözlerine kilitledi. Hiçbir şaşkınlık yoktu. Hiçbir merak yoktu. Sadece sakin, bilen bir bakıştı.
Leya refleks olarak gülümsedi. Çünkü korktuğunda hep yaptığı şey buydu.
"Merhaba," dedi sesli bir şekilde, mesafeden duyulmayacağını bilerek. "Evet, ben de seni görüyorum, ürkütücü adam."
Adam hafifçe ayağa kalktı.
Salondaki konuşmalar bir an kesildi. Leya, bunun kendi hayal gücü olup olmadığını anlayamadı. Sandalyelerin gıcırtısı, kaşıkların sesi, derin nefesler... Hepsi bir saniyeliğine sessizliğe gömüldü.
Adam masalar arasında yürüdü. Ağır adımlar, ölçülü, sakin. Leya'nın masasına yaklaştı ve tam karşısında durdu.
"Oturabilir miyim?" dedi adam.
Leya, tepsisini kendine çekti. "Burası boş değil."
Adam etrafa baktı. Gerçekten de yanındaki sandalyeler boştu. Tekrar Leya'ya baktı.
"Boş görünüyor."
"Görüntü yanıltıcı olabilir. Mesela ben görünüşte masumum."
"Değilsin."
Leya, kaşlarını kaldırdı. "Tanıştığımız beş saniye oldu ve bana nasıl biri olduğumu mu söylüyorsun?"
"Sekiz kişi."
Leya'nın yüzündeki gülümseme dondu.
"Ne?"
"Sekiz kişiyi öldürdün," dedi adam. Sesi alçaktı, sakindi, hiçbir yargı taşımıyordu. "Dosyanda öyle yazıyor. Hâlâ okuyabiliyorum."
"Dosyamı kim gösterdi sana?"
"Kimse."
"O zaman nasıl..."
"Yakanda yazıyor."
Leya yakasına baktı. Sadece 052 yazıyordu. Başka hiçbir şey yoktu.
"Yakamda numaram yazıyor," dedi yavaşça. "Başka bir şey yok."
Adam hafifçe başını eğdi. "Evet. Ama bazı insanları bakışlarından okuyabilirsin."
"Ve sen beni okudun mu?"
"Biraz."
"Harika." Leya sandalyesinde arkasına yaslandı, ellerini kavuşturdu. Korku kendini şakaya dönüştürmeye başlamıştı. "Peki, bu okuduğun şey ne diyor? Tehlikeli mi? Güzel mi? Çok mu komik?"
"Korkuyor."
Sessizlik.
Leya'nın gülümsemesi kayboldu. Sandalyesinde dikleşti.
"Ben korkmuyorum."
"Biliyorum."
"O zaman neden..."
"Çünkü çok konuşuyorsun." Adam, tepsisini masaya koyup oturdu. "Korkmayanlar konuşmaz."
Leya, bir şey söylemek için ağzını açtı ama kelime bulamadı. İlk kez hayatında, verecek hazır bir cevabı yoktu.
Adam tepsisindeki yumurtaya bir bakış attı. Ama yemedi.
"Adım Çağan," dedi.
"Ad yoktu burada."
"Bu kuralı sevmiyorum."
"Ben de." Leya sesini alçalttı. "Ama kameralar var."
Çağan hiç başını kaldırmadan konuştu: "Üç tane var. Biri tavanda, tam sağ köşede. Biri kapının üstünde. Üçüncü ise masaların altında, dört numaralı masanın yanında. O kameranın açısı bu masaya düşmüyor."
Leya şaşkınlıkla kaşlarını çattı. "Bunu nasıl..."
"Gözlem."
"Sen bunun için mi buradasın? Gözlem yapmak için?"
Çağan bu kez başını kaldırdı. Gözleri koyu kahverengiydi, derindi, Leya'nın içine bir şey bırakıyormuş gibi bakıyordu.
"Ben buraya gelmek istemedim," dedi. "Ama gelince bir şeyi anladım."
"Neyi?"
"Buradaki herkes, buraya seçilerek getirildi."
Leya'nın boğazı kurudu. Cebindeki kâğıdı hatırladı. Kuralları ihlal eden herkes kayda geçer.
"Neye göre?" diye fısıldadı.
Çağan'ın cevabı kısaydı:
"Dosyamda kırmızı bir kelime yazıyordu."
Leya'nın kalbi bir an durdu.
"Uyumlu," dedi, kendi sesini duymadan.
Çağan'ın gözleri hafifçe kısıldı. Tam bir saniye boyunca hiç kıpırdamadı. Sonra çok yavaş bir şekilde, tek bir kelimeyle sordu:
"Seninkinde de mi?"
Leya cevap vermedi. Ama yüzü, her şeyi söylüyordu.
Salondaki ışıklar, bir an titredi.
Ve o anda, yemekhanenin hoparlöründen yumuşak, kadife bir ses yankılandı:
"Günaydın. Bugün hepiniz için yeni bir başlangıç. Eşleşmelerinizin başarıyla ilerlediğini görmek beni çok mutlu ediyor."
Leya'nın kanı dondu.
Eşleşme?
Başını çevirdi. Çağan'a baktı. Çağan da ona bakıyordu.
Ve Leya, ilk kez, Çağan'ın yüzünde bir şey gördü: ince, kısa, ama kesin bir duygu. Korku değildi. Ama ona çok benziyordu.
"Leya," dedi Çağan, sesi neredeyse duyulmayacak kadar alçaktı. "Sakın kıpırdama."
Leya'nın boğazı düğümlendi.
"Sana adımı söylemedim," diye fısıldadı.
Çağan'ın bakışları hiç değişmedi.
"Biliyorum," dedi. "Ben de senin adını bilmemeliydim."