Bölüm 1 : Kapilar

Bölüm 1: Kapılar
Çağan
Nakil aracının arka kapısı açıldığında Çağan'ı ilk karşılayan şey koku oldu.
Hiçbir şey kokmuyordu.
İki kez kaçmaya çalıştığı hapishanede çürümüş çamaşır suyu, ter ve nem kokusu vardı. Üç yıl boyunca o kokuyu soludu, sonunda ona bile alıştı. Ama burada hava steril, soğuk ve cansızdı. Sanki biri havayı bile yıkamıştı.
"İn," dedi gardiyan.
Çağan indi. Bileklerindeki kelepçe sürtünüp acıttı ama yüzünde hiçbir şey kıpırdamadı. Önünde kocaman bir beton yapı yükseliyordu. Pencere yoktu. Tabela yoktu. Sadece gri duvarlar ve duvarın tepesinde, sıra sıra dizilmiş kamera gözleri vardı.
"Neresi burası?"
"Kale-9."
"Bu bir isim. Yer değil."
Gardiyan ona baktı. Genç değildi, yaşlı da değildi. Yüzü, çok uzun zamandır hiçbir şeye şaşırmamış birinin yüzüydü.
"Konuşmayı az tut. Burada herkes sonunda kendiliğinden susar."
"Beni başka yerden getirdiler. Orada kimse susmuyordu."
"Orası burası değil."
Çağan, bu cümlede tuhaf bir ağırlık hissetti ama üstüne gitmedi. Şimdilik değil. Bir şeyi anlamadan önce, onu en iyi gözlemlemeyi öğrenmişti.
İlk kapı kendiliğinden açıldı.
İçerideki koridor beyaz ışıkla yıkanıyordu. Tavandan zemine kadar her şey fazla düzgündü. Kapı kenarlarında çizik yoktu. Duvarlarda kazınmış isim, kavga izi, kurumuş kan lekesi yoktu. Normal bir hapishanenin duvarı konuşur. Bu duvar susmuştu.
"Burası yeni mi yapıldı?" diye sordu Çağan.
"Hayır."
"O zaman biri çok iyi temizliyor."
Gardiyan cevap vermedi.
İkinci kapıdan, üçüncü kapıdan geçtiler. Her kapı arkalarından kapanırken aynı sesi çıkardı: kısa, ağır, kesin. Çağan farkında olmadan saymaya başladı. Dört. Beş. Altı. Yedi kapıdan sonra saymayı bıraktı çünkü kaçışın ilk kuralını hatırladı: sayı önemli değil, yön önemli. Yönü ise kaybetmişti. Koridorlar hep aynı görünüyordu, sanki biri aynı odayı tekrar tekrar kopyalayıp yapıştırmıştı.
Sonunda küçük bir odaya girdiler. Masanın arkasında gözlüklü bir kadın oturuyordu. Önlüğünde isim yoktu.
"Dosya," dedi kadın. Gardiyan bir klasörü masaya bıraktı.
Kadın klasörü açtı, sayfaları çevirdi. Dudakları hiç kıpırdamadan okudu. Sonra bir sayfada durdu. Çağan, kağıdın üst köşesinde kırmızı mürekkeple yazılmış tek bir kelimeyi ters olarak bile okuyabildi.
UYUMLU.
"Çağan Demirkıran," dedi kadın. "Yirmi yedi yaşında. On iki kasıtlı cinayet. Müebbet. Önceki cezaevinde beş mahpusa saldırı. İki firar girişimi."
"Eksik saydınız."
Kadın gözlerini kaldırdı. "Öyle mi?"
"Üç firar girişimiydi. İkincisinden sonra kayıtlarda silmişler. Utanmışlar herhalde."
Kadının ağzının kenarı bir an seğirdi. Gülümseme değildi. Daha çok, bir makinenin beklenmedik bir veriyi kaydetmesine benziyordu.
"Not alındı," dedi.
"Bunu neden not alıyorsunuz?"
"Her şeyi not alıyoruz."
"O kırmızı yazı ne demek?"
Kadın klasörü kapattı. "Burada sorular kural gereği cevaplanmaz."
"Kural kimin?"
"Kale'nin."
Çağan hafifçe eğildi. Sesini alçalttı, tehditkâr olmasına gerek yoktu, zaten öyle duruyordu. "Ben plan yapan birine benziyor muyum?"
Kadın bir an sustu. "Bu ne demek?"
"Hiç. Herkes öyle sanıyor. Siz de sanıyorsunuz, yoksa beni buraya getirmezdiniz."
Kadın cevap vermedi. Sadece gardiyana başıyla işaret etti.
"Götür."
Kelepçeler çözüldü. Yeni bir kıyafet verdiler: turuncu, yumuşak kumaştan, üzerinde numaralı bir yaka. Çağan yakaya baktı.
047
"Ad yok mu?"
"Ad gerekmez."
"Peki ben unutursam?"
"Biz hatırlıyoruz."
Bu cümlede, ilk kez, Çağan'ın boynundaki tüyler diken diken oldu. Gardiyan bunu söylerken tehdit etmemişti. Sadece, bilinen bir gerçeği söylüyormuş gibiydi.
Yeniden yürümeye başladılar. Bu kez uzun bir koridor önlerinde açılıyordu. Duvarlar çok daha beyazdı, tavanda ışık şeritleri hiç titremeden yanıyordu. Her iki yanda kapılar vardı: çelik, pürüzsüz, kilit deliksiz. Çağan her birinin önünden geçerken bir şeyi fark etti.
Kapıların altında ışık yoktu. Ama biri, her kapının ardında, tam ona doğru nefes alıyormuş gibi hissetti.
"Buradakiler uyuyor mu?"
"Saat o kadar geç değil."
"O zaman neden bu kadar sessiz?"
Gardiyan durmadı. "Sessizlik burada ödül."
Tam o sırada koridorun karşı ucundan bir kapı açıldı.
Bir kadın çıktı.
Çağan adımlarını yavaşlattı.
Kadın otuzlarında görünüyordu, ya da yirmilerinin sonlarında. Karanlık, düz saçları omuzlarına dökülüyordu. Üzerinde onun gibi turuncu bir kıyafet vardı. Yakasında numara göremedi, kadın bir koluyla kıyafetin üstünü hafifçe tutuyordu. Yanında iki gardiyan yürüyordu ama onu tutmuyorlardı. Yani ya itaat edecek biri ya da güvenilen biri olmalıydı.
Çağan'ın kafasında tek bir cümle belirdi:
Burada kadın olmamalı.
Önceki cezaevinde, hatta ülkenin hiçbir yüksek güvenlikli cezaevinde, kadın ve erkek mahpus aynı koridora çıkmazdı. Bu kural küçük bir ayrıntı değil, düzenin temeliydi. Çağan bunu iki firar planı boyunca öğrenmişti: ayrı bloklar, ayrı gardiyanlar, ayrı kapılar.
Kadın yaklaştı. Çağan'ın yanından geçerken ona hiç bakmadı. Ama tam omuz omuza geldikleri anda, çok kısa bir süre, yavaşça başını çevirdi.
Gözleri Çağan'ın yakasında durdu.
47.
Sonra kadının dudakları, sesi hiç çıkmadan, tek bir kelime biçimledi. Çağan okudu çünkü okumayı hapishanede öğrenmişti.
Geç kaldın.
Donup kaldı.
"Yürü," dedi gardiyan.
"Bu kadın kim?"
"Seni ilgilendirmez."
"Neden bu koridorda?"
"Yürü dedim."
Çağan bir adım attı, sonra başını geriye çevirdi. Kadın koridorun sonunda duruyordu. Arkasını dönmemişti. Elleri iki yanında, çok sakin, sanki orada beklemek için doğmuş gibi.
Gardiyan, aynı sakinlikle ekledi: "Buraya ilk gelenlerin hepsi önce kadınları görür. Alışırsın."
"Alışmam," dedi Çağan.
"Herkes öyle der."
Hücrenin kapısı sessizce açıldı.
İçerisi küçüktü: bir yatak, bir lavabo, tavanda gri bir kamera. Duvar ışığı yumuşaktı, neredeyse rahatlatıcıydı. Bu, Çağan'ı en çok rahatsız eden şeydi. Hapishane hücresi ürkütücü olmalıydı. Bu ise bir otel odası gibi hazırlanmıştı.
İçeri girdi. Kapı arkasından kapandı.
"Hey," dedi Çağan, kapıya doğru. "Son bir soru."
Kapının ardından gardiyanın sesi geldi, boğuk ve uzak. "Sor."
"Buranın adı gerçekten Kale-9 mu?"
Uzun bir sessizlik oldu.
"Buranın adı, sen buraya geldiğinde ne olacaksa o olacak," dedi gardiyan.
Adım sesleri uzaklaştı.
Çağan, yatağın kenarına oturdu. Elleri dizlerinde, sırtı dik. Gözleri sırayla odanın köşelerini taradı: kamera, havalandırma ızgarası, kapı kenarındaki ince ışık çizgisi. Düzenli, kusursuz, tek bir kusur yok.
Tam o sırada, hücrenin duvarından bir ses geldi.
Çok hafif. Hafif bir sürtünme, sanki betonun ardında biri bir şeyi yavaşça kaydırıyordu.
Çağan kıpırdamadan dinledi.
Ses bir an durdu. Sonra tekrar başladı. Bu kez daha yakın.
Duvar, kendi nefesinin ritmiyle hafifçe titredi.
Çağan yavaşça ayağa kalktı. Elini duvara dayadı. Beton soğuktu. Ama parmaklarının altında, çok belli belirsiz, bir şey kıpırdadı. Duvar hareket ediyordu.
Geriye çekildi.
İşte o anda, hücrenin ışığı bir kez, tek bir kez söndü ve geri geldi.
Ve Çağan fark etti ki, hücrenin kapısındaki ince ışık çizgisi yoktu.
Kapı artık kapı değildi. Sadece düz bir duvardı.
Kameranın kırmızı ışığı yanıp söndü.
Çağan, yıllardır ilk kez, kendi kalp atışını duydu.
Ve hoparlörden, hiçbir yerden değil de her yerden gelen, yumuşak, kadife bir ses konuştu:
"Hoş geldin, 047."