Kendi gölgesinin peşinde

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 Kaderin gölgesi 2 Karşılaşma 3 Kafanın içindeki fırtına 4 Soru ve kapılar 5 Dağ evinin gölgesinde 6 Gölgeler içinde 7 Karanlığın içinden 8 Evin sessizliğinde 9 Defterin sayfaları 10 Gerçeğin izinde 11 Emir ve gölgeler 12 Kayıtlardaki gölgeler 13 Karanlıkta kalan isimler 14 Bir adım daha 15 Bir adamın sustugu yerde arşiv konuşur 16 Karanlığın katmanları 17 Aynadaki yabancı 18 Cevapsız sorular 19 Cevapsız sorular 20 Kendi gölgesinin peşinde 21 Mektuptaki sır 22 Kanla yazılmış sessizlik 23 Sessizliğin ardındaki kadın 24 Mektubun gölgesinde 25 Kalbin birligi 26 Umutların peşinde 27 Mezar taşlarının fısıltısı 28 Kayıp sayfalar 29 Ilgının günlüğü 30 Sözlerin ötesinde 31 Karanlıktan çıkış 32 Gölgenin çığlığı 33 Yol ayrımı 34 Veda zamanı 35 Kendi kırallıkları 36 Final konuşması

Bölüm 21: Kendi Gölgesinin Peşinde (Ilgın’ın gözünden):

---

Annesi gözlerinin içine bakarak "Zaman ver," demişti. Ama hangi zaman, hangi cevapları getirmişti ki bugüne dek?

Ilgın o gece uyuyamadı. Tavana bakarak saatlerce düşündü. Gözlerini her kapattığında, Pars’ın sesi çınlıyordu:

> “Bazı insanlar tanımadan tanıdığın gibidir, Ilgın.”

Bu ne demekti? Neden kendini onun yanında bu kadar… tanıdık, bu kadar tamamlanmış hissediyordu?

Sabah olduğunda gözleri şişti, yüzünde uykusuzluk ve kafasında binlerce cevaplanmamış soru vardı. Evin içi sessizdi. Ne babası ne annesi görünüyordu. O an ev, ona ait olmayan bir yer gibi geldi. Adımları bile yabancıydı.

Köyün sokaklarına çıktı. İnsanlar her zamanki gibi gündelik işlerine gömülmüştü. Ama Ilgın artık hiçbir şeyin sıradan olmadığını hissediyordu.

Kafasında sürekli aynı döngü dönüp duruyordu:

> “Ben kimim? Annem kim? Babam gerçekten babam mı? Ve Pars... O nereden biliyor beni?”

Bir anda aklına geldi. Yıllardır annesinin yatak odasında sakladığı o eski sandık. Hiç açmasına izin verilmemişti. Her defasında annesi “Toz içinde, eski ıvır zıvırlar,” demişti. Ama şimdi biliyordu; orada cevaplar vardı.

Koşar adım eve döndü. Odalar boştu. Annesi komşudaydı muhtemelen. Babası tarlada. Sessizlik sanki davet gibiydi.

Sandığın başına geçti. Parmakları titreyerek açtı eski, ağır kapağı.

Üstte eski danteller, bir bebek yeleği, sararmış mektuplar… Sonra, kalın bir dosya gözüne çarptı. Üzerinde sadece tek bir kelime yazıyordu:

“Ilgın.”