8. bölüm · Kaderin gölgesi

Evin sessizliğinde

Tuğba Aydın

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 Kaderin gölgesi 2 Karşılaşma 3 Kafanın içindeki fırtına 4 Soru ve kapılar 5 Dağ evinin gölgesinde 6 Gölgeler içinde 7 Karanlığın içinden 8 Evin sessizliğinde 9 Defterin sayfaları 10 Gerçeğin izinde 11 Emir ve gölgeler 12 Kayıtlardaki gölgeler 13 Karanlıkta kalan isimler 14 Bir adım daha 15 Bir adamın sustugu yerde arşiv konuşur 16 Karanlığın katmanları 17 Aynadaki yabancı 18 Cevapsız sorular 19 Cevapsız sorular 20 Kendi gölgesinin peşinde 21 Mektuptaki sır 22 Kanla yazılmış sessizlik 23 Sessizliğin ardındaki kadın 24 Mektubun gölgesinde 25 Kalbin birligi 26 Umutların peşinde 27 Mezar taşlarının fısıltısı 28 Kayıp sayfalar 29 Ilgının günlüğü 30 Sözlerin ötesinde 31 Karanlıktan çıkış 32 Gölgenin çığlığı 33 Yol ayrımı 34 Veda zamanı 35 Kendi kırallıkları 36 Final konuşması

Bölüm 9: Evin Sessizliğinde

Ilgın bir şey demeden geri çekildi. Pars onun ardından uzun uzun baktı. Kalbinin kıyısında ince bir sızıyla… Onu durdurmak istemedi. Henüz zamanı değildi.

Karanlık çökerken ağır adımlarla dağ evine döndü. Evin ağır kapısını kapatırken içeriye sessizlik çöktü. Yalnızlık, Pars’a hiç yabancı değildi. Ama Ilgın’dan sonra, bu sessizlik daha boğucu geliyordu artık.

Salonun ortasında durdu, başını hafifçe geriye yasladı. Gözleri kapanınca, geçmişin hayaletleri canlanmaya başladı.

“Bu ev... zamanında ne çok sesle doluydu. Annemin kahkahası, küçük kız kardeşimin ayak sesleri, babamın sert emirleri… Şimdi sadece ben varım. Ve duvarlar. Duvarlar her şeyi hatırlıyor.”

Pars ağır adımlarla şöminenin başına yürüdü, ellerini eski, çatlak tuğlalara dayadı. Gözleri bir noktaya kilitlendi: duvarın üstündeki, eski ve solmuş bir fotoğraf.

Küçük bir çocuk… yanında genç, kederli gözlü bir kadın… ve yüzü gölgede kalan bir adam.

“Annem bana hep güçlü olmamı söyledi. ‘Demiralp soyadını taşıyan biri zayıf olamaz’ derdi. Oysa onun gözlerindeki korkuyu ben çocukken bile görmüştüm. Biz sadece güçlü görünmeyi öğrendik… Gerçekte ne olduğumuzu asla konuşmadık.”

Bir an için Ilgın’ın gözleri geldi aklına. O gözlerde yargı yoktu, sadece merak… ve belki de biraz güven. Pars, hayatında ilk kez biri tarafından tamamen anlaşılmayı arzuladı.

“Ilgın… seninle tanışmam bir tesadüf değil. Seni yıllar önce rüyalarımda görmüştüm ben. Tanımadan sevmiştim. Ama kader bizi şimdi buraya savurduysa, demek ki bu kez kaçmam yok.”

Şöminenin yanındaki eski çekmeceden, kilitli bir defter çıkardı. Sayfaları sararmıştı, ama her kelimesi hâlâ canlıydı. Parmakları bir sayfaya dokundu, fısıltı gibi bir sesle mırıldandı:

“‘Ilgın…’ Adını daha önce de yazmışım ben buraya. Ama nasıl olabilir bu?”

Kafasını kaldırdı. Pencereden dışarı baktı. Uzakta, Ilgın’ın evine giden patika karanlıktı. Ama Pars’ın kalbinde küçük bir ışık yanmaya başlamıştı. Belki de geçmişin gölgeleri, Ilgın’ın ışığıyla silinmeye başlayacaktı.

---