6.BÖLÜM

O olayın, kız partisinin üzerinden tam tamına bir hafta geçmişti. Okuluma gerçekten çok iyi alışmıştım, Kaan’ı saymazsak. Bakışları çok garipti; sürekli gözlerinin üzerimde olduğunu hissediyordum. Üstelik bunu başka kızlara yapmıyordu, sadece bana yapıyordu. Ruh hastasından başka bir şey değildi.
Bugün de her zamanki gibi okula gidecektim. Fakat başım biraz ağrıyor ve burnum akıyordu. Geçer diye çok fazla önemsemedim ama sürekli burnum akması çok sinirimi bozuyor. Sonuçta bir baş ağrısı ve burun akıntısı yüzünden okulu kaçıracak değildim. Her neyse hava her zamanki gibi soğuktu ama hava sıcak olabilir diye üzerime ne kalın ne de ince şeyler geçirdim. Çantama gerekli şeylerimi koyarak evden çıktım.

Apartmandan çıkar çıkmaz az kalsın biriyle çarpışıyordum. Kafamı kaldırıp baktığımda karşımdaki kişinin Doruk olduğunu gördüm. O da beni görmemiş olacak ki bir anda durdu. Ben kendimi geri çekince o da aynı anda bir adım geriye çekildi. “Günaydın, Doruk abi. Nasılsın?” diyerek konu açtım. Ona abi demem kendini garip hissediyordu. Yüz ifadesini düzelterek eski haline geri geldi. “ İyiyim sen nasılsın Burçin?”

“ Nasıl olayım işte okula gidiyorum.” Bakışlarım istemsizce üzerindeki kıyafetlere gitti. Üzerine çizgili Bebek mavisi gömlek, içine beyaz tişört, altına da mavi kot pantolon giymişti. Bakışlarımı hemen üzerinden çektim yanlış anlamasını istemezdim. Onu dikizlemiş gibi olurdum. ” Sen nereye işe mi gidiyorsun?” Bakıslarımı ela gözlerine çevirdim. “ Aynen öyle işten başka nereye gidelim ki. Derslerin nasıl?” derslerim mi? Sora sora derslerimi mi sorabildin cidden. “ İyi hepsi.” Bileğindeki saate baktığımda geç kalıyordum. “ Neyse benim gitmem gerekiyor okula geç kalıyorum.” Doruğa görüşürüz diyerek yanından ayrıldım. Kafamı sağ tarafa çevirdiğimde dört çift göz beni izliyordu.

Bunlar tabikide Melisa ve Elif ti. Onları da anlayamıyorum bir erkek için kendi cinsinden nefret edebilir mi bir insan. Kendilerini küçük düşürmekten başka yaptıkları yoktu. Şimdiden anlıyorum ki bu ikisi hangi konu olursa olsun benimle uğraşacaklardı. Hızlı adımlarla arabaya bindim. Araba ile yanlarından geçtiğimde Elif Melisaya dönüp birşey söylemişti. Elif'in dudaklarını okuduğum da ‘Yapmacık sana söyleyeyim bu kız elinden Doruğu alır.’ demişti. Banada enişteci etiketini yapıştırdıklarına göre başka bana ne diyeceklerdi. Okula vardığımda arabayı park ederek arabadan indim. İnmem ile karşıma Kaan gelmesi bir oldu yanında arkadaşı vardı sanırım adı Doğukandı. Yüzünde her zamanki gibi sırıtma vardı. Onunla hiç uğraşacak halde değilim. Yanından geçip giderken önüme geçmişti, diğer tarafa ilerlediğimde önüme Doğukan geçti. Ben bunlardan kurtulamayacaktım.

“Çekilin önümden!” Dedim ama ikiside beni takmamışlardı. “ Öyle olur mu ya biz sadece seninle konuşmak istiyoruz, değil mi Doğukan?” Kaan hala pişkin pişkin yüzüme gülebiliyor ya hayret ediyorum. “ Benimle uğraşmayı kesin!” Sesimi yükselttiğim için birkaç kişinin bakışları üzerimizdeydi. “ tıh tıh çok ayıp ailen sana terbiye verememiş.” Dedi Doğukan. Bakışlarım Doğukana döndü korkmuş gibi ellerini yukarı kaldırdı.” Sakin ol şampiyon.” Hala sırıtmaya devam ediyorlardı. “ Ben size gösterirdim terbiyeyi de sizin gibi gereksizler için değmez!”

Kaan döndüğümde bana sinir olduğu belli oluyordu ama bir yandan da gülümsüyordu. Bunlar gerçekten mallardı. “ Öyle mi Küçük Hanım ama böyle lüks arabalara binip de bize ve burada herkese hava atamazsın! Biz en azından baba parası yemiyoruz!” Kaanın üzerine doğru atıldığımda geriye doğru bir adım attı. “ Ne diyorsun sen ya! Hiç kimse beni küçümseyemez anladın mı?!” Bakışlar art arda atıyordu, bazıları videoya cekiyorlardı. Doğukan kollarını önünde birleştirmişti.

“ Ne o incindin mi? Senin ailen dünyanın en zenginlerinden bir tanesi burada ne işin var senin? Sen birde bizimle oyun mu oynuyorsun buradasın diye sana birde acıyalım mı? Senin yerin burası değil senin yerin yurt dışındaki okullar sonuçta senin gibiler baba parası yemeyi çok sever! O son dediği şeyi demeyecekti. Doğukanın yüzüne tüm gücümle Tokat attım. “ Bu hiç kimseyi ilgilendirmez! Ben nerede olmak istiyorsam orada olurum!” Hızlı adımlarla yanlarından koştum. Üzerimdeki bakışlar küçümseme, benim gibi hayat yaşamak isteyenlerdi ama bilmiyorlar ki ailem dışarıdan göründüğü gibi değillerdi.

Tuvalete nasıl geldiğimi bilmiyorum ama kalbim çok hızlı atıyor, ellerim tir tir titriyordu. Kızlar tuvaletine girdim herhangi bir kabine girip kapıyı kilitledim, klozetin kapağını kapatıp üzerine oturdum. Nefes almakta çok zorlanıyorum ama sakin olmak için derin nefes alıyorum. Ben artık dayanamıyorum ailemden kaçmak için buraya geldim buradada beni rahat bırakmıyorlar. ikisinde de nefret ediyorum. Hayatımın içine etmemişler gibi etmeye devam ediyorlardı. Doğukan haklıydı ben baba parası yiyen züppelerden biriyim. Ben nereden bileyim ki yoksulluğu keşke yoksulluk yaşasaydım da ailem bana böyle davranmasaydı.

FLASHBACK

10 Şubat 2018:

On üç yaşındayken okulda bir sınıf arkadaşım ile kavga etmiştim kavganın sebebi ise şuydu: Ben her zamanki gibi sınıfta resim çiziyordum resim çizmeyi o zamanlar çok seviyordum ama öyle böyle değil. insanları çizmek, Melek gibi şeyleri çizmek çok hoşuma gidiyordu. O dönem aynı sınıfta olduğum bir çocuğa aşık olmuştum. Adı Furkandı. Gözüme çok yakışıklı geliyordu sanki ondan yakışıklı yokmuş gibiydi. O dönemde aşktan çok şey anlamazdım nasıl birşey hiçbir fikrim yok. Furkanı görmek için can atıyordum. Sıralarımız yan yanaydı sohbet etmişliğimiz, ödev yapmışlığımız vardı. Furkandan hoşlanan biri daha vardı Ece…

Ece Furkan aşık olduğumu öğrendiğinde öğle arasında arkadaşlarını toplayarak sınıfta beni sıkıştırmışlardı. “ Duyduğuma göre Furkan aşıkmışsın doğru mu?” Nereden öğrendiğini anlayamadım bu konuyu hiç kimseye söylememiştim bile. “ Evet Furkanı seviyorum.” Dedim cesaretle. Ece'nin başka bir arkadaşı üzerime yürüdü.” Ne demek seviyorum sen Furkanı sevemezsin anladın mı? Hem senin gibi paçozlara bakmaz Furkan.” Hepsi kahkaha atmıştı. Ben bakımsız değildim onlar gibi yüzüme bilmedigim boyaları sürmeyi sevmiyordum. “ En azından anneme babama yalan söyleyip de gizli yerlerde erkeklerle buluşup öpüşmedim!” Bir birimize saç baş girmiştik. Eceyi yere yatırmış, üzerinde oturarak saçlarını yoluyordum, Ecede bana karşılık veriyordu, arkadaşları Ece'nin üzerinden kaldırmaya çalışıyordu. Bizi hocalar yakaladığında müdürün odasına gönderilmiştik ve ailelerimiz okula çağrılmıştı. Annemin tepkisinden çok fazla korkuyorum bana neler yapacağını aklıma geldikçe titriyorum. Annem ve Ece'nin annesi gelmişti. Müdür annelerimizle ve bizimle konuşmuş, Eceye hiçbir şey denilmezken bana uzaklaştırma cezası verilmişti. Annem ile eve gitmek için arabaya bindik. Annemin sessizliği beni geriyordu.

Eve geldiğimizde annem konuşmuyordu. Salona adımımı attığım gibi bana saydırmaya başladı. “ Sen nasıl Eceyi döversin? Ben seni böyle mi yetiştirdim! Ama suç bende resim eşyaları alarak seni şımarttım ama bundan sonra sana resim mesim yok!” annem odama doğru ilerlediğinde koşarak peşinden gittim. Resim eşyalarının bulunduğu çekmeceyi açtı içindeki herşeyi bir poşetin içine attı.” Anne hayır yapma söz bir daha olmayacak. Atma onları onlar benim herşeyim anne.” Annemin elinden poşeti almaya çalışıyordum ama bana izin vermiyordu. “ Sana resim yok sana okulda yok babama söyleyeyim de seni okuldan alsın şirkette çalışır, bir mesleğin olur.” Gözümün önünde resim eşyalarımı atmış, paramparça etmişti. O günden beri resim çizmemiş, resim çizmekten korktum.

Hıçkırıklarım tuvalette yankılanıyordu, hiç kimse yanıma gelip beni teselli bile etmemiş, benim tuvalette olduğumu bile bile benim hakkımda konuşuyorlardı. Dersler başladığı için tuvalette bir tek ben vardım. Ağlamaktan yoruldum ama ağlamaya devam ediyorum. Ağlamamı kontrol edemiyorum. Telefonum çaldığında çantamdan çıkardım arayan abimdi. Aramayı açıp kulağıma yasladım.” âCanım kardeşim ne yapıyorsun?” Diyerek mutlu şekilde giriş yaptı. Ağzımı açıp konuşmak istedim ama onun yerine hıçkırığım çıktı. “ Burçin ağlıyor musun sen?” Abimin sesi endişe, merak ve ciddi karışımıydı.” Abi…” hıçkırıklarımı tutmaya çalışıyorum ama daha şiddetli ağlıyorum.” Burçin ne oldu? Biri bir şey mi yaptı sana? “ Abim bana hem annelik hemde babalık yapan tek kişiydi. Annemin ve babamın yapamadığını abim yapıyordu.

“ Abi okulda kavga ettim beni aşağıladılar.” ağlamamı az da dindirebildim.” Burçin sakin ol yoksa panik atağın tutacak. Sakin ol ve eve git en yakın zamanda yanına geliyorum. “ Aramayı kapatıp telefonu çantama attım. Yüzümdeki yaşları sildim. O sırada kabinin kapısı çaldı ve Hilalin sesi geldi. “ Burçin iyi misin?” Benim için endişlenmişti. Oturduğum yerden ayağa kalkıp kabinin kapısını açtım. Hilal yüzümü taramış, beni kendisine çekerek sarıldı. “ Çok korktum sana birşey oldu diye.” Ellerim havaya kalktı Hilalin beline değdi. Hilal yüzünü omzundan çekerek yüzüme baktı.” Gözlerin kıpkırmızı, ellerin titriyor, kalbinin atışını duyabiliyorum Burçin. “

“ Panik atağım var.” Çıkmayan sesimle. Hilal koluma girerek lavaboya ilerletti. Avucuna su doldurup yüzümü yıkadı. Ellerimin titremesi hiç gitmemişti. Hilal omzundaki çantamdan panik atak ilacımı aldı. İçinden bir tane hapı elime verdi hapı ağzıma atıp sudan içerek yuttum.” İyi misin?” Diye sordu Hilal.

“ İyiyim. Hilal senin nereden haberim oldu? Hastaneye gitmeyecek miydin?” Diye sordum. “ Hastaneden döndüğüm sırada okulun hesabından bildirim geldi girip baktığımda sen, Kaan ve Doğukan kavga ediyorsunuz abim ile taksiye atlayıp geldik. “ Açıklama yaptı Hilal. Hilal ile birlikte tuvaletten çıktık bahçeye girdiğimizde karşıda Doruğu gördüm. Yanına adımladığımızda bakışları bana döndü. Yüzümü inceliyor birşey arıyordu.

“ Hadi gidelim abi.” Diyerek sessizliği bozdu Hilal. Çantamdan arabanın anahtarını çıkarıp Doruğa uzattım. Elimdeki anahtarı alırken ellerimiz birbirine temas etmişti. İlk saniye donsamda belli etmedim. Hilal beni ön koltuğa, kendisi arka koltuğa geçti. Doruk arabayı çalıştırarak okuldan çıktık. Mahalleye geldiğimizde her zaman Park ettiğim yere arabayı park etti. Arabadan indim, Hilal koluma girerek apartmana girdik. Bizim kata çıktığımızda Şengül abla kapının önüne çıktı. Beni gördüğünde hızlı adımlarla gelerek bana sarıldı. Anne kokusu çok iyi olduğunu fark ettim.

“ Burçin neler olmuş öğle ya. Çok üzüldüm senin için sen iyi misin?” Diye sordu Şengül abla.” İyiyim ben Şengül abla.” Şengül abladan ayrıldım. Benim evin kapısını açarak içeri girdik. Oturma odasına geçip oturduğumuz da iki yanımda Şngül abla ve Hilal, karşımda Doruk oturdu. “ Neler oldu anlat bize?” Dedi Şengül abla. Olayın başından sonuna kadar anlattım, bazı yerlerde ağlamamı durduramadım. Hiç birşey demediler, ağlamamın bitmesini beklediler. Şengül ablanın omzuna kafamı koydum ağlıyordum, Şengül abla birşeyler mırıldanıyor ara sıra alnıma ölücük konduruyordu. Hilal yanımda oturmuş, elimi tutarak bana destek oluyordu. Doruk ise hiç birşey yapmıyor ama o da bana destek olduğunu anlayabiliyorum. Akşama kadar benim yanımdan hiç ayrılmadılar.

Hava karardığında kapı çalmıştı. Hilal ayağa kalkıp kapıyı açmaya gitti. Kim geldiğini merak ediyorduk ki içeri Hilal ve abim giriş yaptı. Abimi görmem ile ayağa kalkıp ona ilerledim abim hemen beni kollarının arasına aldı. “ Abi…” dedim kısıkça. “ Abim.” Abim kafamın üzerine bir ölücük kondurdu. Abim ile ayrıldım Şengül ablalara abimi tanıttım.” Şengül abla abim Erdem, bu Şengül abla, bu arkadaşım Hilal ve abisi Doruk abi.” Tek tek herkesi tanıttım. Şengül abla abimi çol iyi karşılamıştı. “ Hoşgeldin oğlum sefalar geldin.” diye karşıladı Şengül abla. “ Hoşbulduk efendim. Nasılsınız?” Dedi abim.

Abim Doruk abi ve Hilal ile de tanıştıktan sonra yerleşmişlerdi Hilal ile mutfakta çay, atıştırmalıklar hazırladık. Hilal sehpaları Şengül ablanın önlerine koydu. Tepsi ile birlikte içeri girdiğimde Doruğun bakışları bana döndü. Kısa süre bakıştıktan sonra gözlerimi üzerinden çektim. Bardakları sehpaların üzerine koydum. “ Burçin senden de çok bahsetti. Bilgisayar mühendisisiniz değil mi?” Konu açmıştı Şengül abla. “ Evet bilgisayar mühendisiyim kendime ait bir şirketim var. Sizin mesleğiniz ne?” Son soruyu Doruğa sormuştu. “ Komiserim.” Dedi Doruk. Hilal kulağıma eğildi.” Abin yakışıklı olduğunu daha önce neden söylemedin? Hayatımda hiç bu kadar yakışıklı bir erkek görmedim.” Dedi Hilal. Dediklerine kahkaha atmak istiyorum ama yeri değildi.

Bir süre daha sohbet ettiğimizde Şengül ablalar abimi çok sevmişti. Saat geç olduğu için kalkmışlardı.” Biz gidelim artık.” Dedi Doruk. Abim ile onları yolcu ettik. Abime boş misafir odasını açtım.” İyi uykular abi.” Dedim.

“ İyi uykular sanada kardeşim yarın okula gidip onları şikayet ediyoruz sana Bir daha yaklaşmayacaklar.” İtiraz edecekken abim durdurdu.” Sakin itiraz etme onlar kimse sana öyle söylüyorlar. Sen baba parası da yemezsin ben bilirim.” Ne kadar istemesemde kabul ettim. Odama ilerleyerek içeri girdim. Odamda balkon vardı. Balkona çıktım o soğukluk çok iyi hissettiriyordu. Yan taraftan bir ses gelmesi ile o tarafa döndüm. Balkonda Doruk vardı. Ne yani odalarımız yan yana ve üzerinde hiç birşey yoktu. Altında gri bir eşofman vardı. Boynundan aşağı künye asılıyordu. “ Dikizlemen bitti mi?” Bir anda ses duymam daldığım yerden uyandırdı. Bakışlarım Doruğun yüzüne çevirdim. Bana gülümseyerek bakıyordu.

“ Ne dikizlemiş ya. Kendini değerli birşey sanma!” Şuan bas bas yalan söylüyorsun Burçin. Yüzümün yandığını hissediyorum. “ Kesin öyledir Ela.” Gülme sesini duydum ama takıladığım başka birşey vardı. Bana Ela mı dedi yoksa ben mi yanlış duydum? Doruğa döndüğümde o zaten bana dönük, kollarını bağlamıştı. “ Sen bana Ela mı dedin?” Diye sordum. “ Evet Ela dedim yanlış mı dedim?” Diye sordu.

“ Yokta hiç kimse bana Ela demez.” Diye açıklama yapmak durumunda kaldım.” İlk olduğum için sevindim.” Ben neler duyuyorum ya bugün. Ben iyi değilim yada uykum geldiği için yanlış şeyler duyuyorum. “ İyi geceler sana benim çok uykum geldi.” Cümleleri hızlı hızlı söyleyerek içeri girdim bana gülmüştü. Utançtan yatağa attım kendimi. Bugün de böyle bir gündü.