4. BÖLÜM

-Kolunu uzat.
Ezo kolunu Anastasia'ya doğru uzattı. Anastasia, Ezo'nun koluna eldiveni bağladı ve damarını bulmaya çalıştı. Ezo, o damarı ararken konuştu:
-Azat'la aranda ne var?
-Anlamadım?
-Azat'la diyorum aranda ne var?
-Bir şey olduğu yok.
-Yok mu?
Ezo büyük bir kahkaha attı.
-Emin misin doktor?
-Neyi ima ediyorsun sen? Açık konuş.
Anastasia, Ezo'dan kan örneğini aldı pamuğu verdi. Ama Ezo yine de odadan çıkmadı.
-Azat'ın sana olan bakışlarını gördüm, doktor. Sözlümden uzak dur!
-Haddini aşma, çık dışarı Ezo!
Ezo dışarı çıkınca Anastasia da ardından çıktı. Azat'a bakarak sinirli bir ses tonuyla konuştu:
-Buyurun Azat Bey sizden de kan alacağım.
-Tamam.
Anastasia kan örneğini aldı ardından dışarı çıktı. Azat da hemen peşinden çıkınca ikisine de bakıp konuştu:
-Sonuçlar 3 hafta sonra çıkacak. Çıkınca biz sizi arayacağız. İyi günler.
Anastasia odasına girerek sıradaki hastayı çağırdı.
-Fatma Kaya.
Kadın içeri girdi. Anastasia'nın karşısındaki sandalyeye oturdu. Kürtçe konuşarak derdini anlatmaya başlamıştı ki Anastasia kadının sözünü kesti.
-Teyzeciğim ben kürtçe bilmiyorum.
-Zelaal. Teyzeye sen bakar mısın? Kürtçe konuşuyor ama ben anlamıyorum.
-Tamam Anastasia, ben ilgilenirim. Sen iyi misin? Biraz sinirli gibisin de.
-İyiyim Zelal. Çıkıp biraz hava alacağım. Beş dakikaya dönerim.
-Tamam.
Anastasia zorla da olsa gülümsedi. Sağlık ocağından çıktı. Bir bankın üstüne oturarak derin nefesler almaya başladı. Yanına Azat geldi.
-Azat Bey demek. Azat'tan Bey'e döndük yine, iyi mi?
-Ne saçmalıyorsun?
-Ezo'nun yanında niye Azat Bey dedin?
-Azat, niye bana bu kadar yakın davranıyorsun?
-Seni tanımak istiyorum, doktor. Şimdi sen söyle. Niye Azat Bey dedin?
-Ne dememi bekliyorsun?
-Daha düne kadar Azat diyordun. Bugün ise Azat Bey dedin. Dünden bu yana ne değişmiş olabilir doktor?
-Düne kadar Azat diyordum çünkü sözlü olduğunu bilmiyordum! Sen sözlenmiş olmana rağmen nasıl bana yazdın? Niye benimle ilgilendin?
-Biz sözlü değiliz doktor. Küçük bir mesela var o da sonuçla-
-Tamam sus dinlenmek istemiyorum.
Anastasia Azat'ı dinlemeden ayağa kalktı, sağlık ocağına doğru yürümeye başladı.
-Anastasia, beni dinle.
Anastasia ise onu duymazdan gelerek adımlarını hızlandırdı. Anastasia'nın onu dinlemeyeceğini anlayarak ondan hızlı davranıp önüne geçti, onu durdurdu.
-Beni dinlemek zorundasın Anastasia.
-Seni dinlemek zorunda falan değilim. Seninle konuşmak istemiyorum. Çekil önümden!
-Çekilmeyeceğim ve sen beni dinleyeceksin.
-Dinlemeyeceğim.
Anastasia yana geçerek bir adım atmıştı ki Azat kolundan tutarak kendine yasladı. Bir eli Anastasia'nın belinde, diğer eli ise onun elini tutuyordu. Birkaç saniye yaptığı hareketin şokuyla sadece Azat'a bakmıştı. Daha sonrasında Azat'ı itmeye çalıştı ama gram uzaklaştıramadı kendinden. Kalbi haddinden fazla hızlı atmaya başlamıştı. Şu an düşüp bayılmaktan korkuyordu.
-Ne var ya ne var? Ne istiyorsun? Bırak beni.
-Bırakmayacağım Anastasia. Doğru düzgün konuşacağız.
-Sana seninle konuşmak istemiyorum dedim. Neyi anlamıyorsun?
-Sadece beş dakika doktor. Şu Ezo'yla sözlenmiş olmama bir açıklık getirelim. Daha sonra gitmek istersen seni tutmayacağım.
-İstemiyorum Azat. Bundan sonra karşıma bile çıkma. Seni görmek istemiyorum.
Anastasia, Azat'tan kurtulmak için diziyle bacak arasına vurdu. Azat o acıyla Anastasia'yı bırakıp öne doğru eğilirken Anastasia ona bakmadan direkt sağlık ocağına girdi. Odasına gitti ve kapısını kapattı. İki dakika sonra kapısı çaldı.
-Gel.
Azat'ın içeri girdiğini görünce hayrete kapıldı. Daha birkaç dakika önce ona kendisini görmek istemediğini söylemişti ama o şu an karşısında duruyordu.
-Pansumanım var doktor. Ben de biliyorum biraz önce görmek istemediğini söylediğini. Ama sen ilgilenecektin benimle.
Anastasia sabır dileyerek derin bir nefes aldı.
-Pantolonunu çıkar, sedyeye geç.
Azat kaşları çatık bir şekilde Anastasia'ya baktı.
-O aklından geçenleri unut, yaran bacağında.
-Aklımdan bir şey geçtiği yok, doktor.
Azat sırıtmaya başlamıştı.
-Sırıtma, öldürürüm seni.
-Aman doktor hanım sakin, sırıtmıyorum.
Anastasia hiçbir şey demeden pansumanı yaptı.
-Geçmiş olsun.
Anastasia hemen odadan çıktı ve Eda'yı bulmaya koyuldu.
-Hah Eda. Seni arıyordum.
-Ne oldu Anastasia?
-Ben kendimi iyi hissetmiyorum da biraz erken çıksam siz halledebilir misiniz diye soracaktım.
-Tabii hallederiz, sen çık. Geçmiş olsun.
-Teşekkürler.
Anastasia hemen toparlanıp sağlık ocağından çıktı.
Evine doğru yürümeye başladı. Yolda ilerlerken bir kadının ona bakıp şöyle dediğini duydu:
-Senin hiç utanman yok mu, keçe?
-Anlamadım teyzeciğim?
-Sözlenmiş adamla fingirdeşmeye utanmıyor musun?
-Fingirdeşmek mi? O ne?
-Bak bak bir de anlamamazlıktan geliyor.
-Teyzeciğim gerçekten anlamıyorum ama.
-Azat Ağa'nın peşinden koşmaya utanmıyor musun? Adam sözlü, yakında çocuğu olacak utanmaz! Biraz edep öğren.
-Bana bak teyze, saygımı bozmayayım diyorum ama bu dediklerin fazla. Azat ağa'nın peşinden koştuğum falan yok!
-Hiç terbiye de yok bu keçe de.
-Sen de çok var çünkü! Bilip bilmeden dedikodu çıkarıyorsunuz sonra terbiyesiz olan biz oluyoruz.
Kadın tip tip bakarak yoluna devam etti.
Anastasia da yoluna devam edip hızlıca evine gitti. Çantasından telefonunu çıkardı. Açıp Azat'a yazacaktı ki şarjının bittiğini gördü. "Hay biteceğin zamana ya!" Şarj aletini bulup hemen şarja taktı. Şarj olmasını beklerken kendine makarna hazırladı. Yemek masasına geçmeden telefonunu da yanına aldı. Şarjı %35 olmuştu. Hemen WhatsApp'a girip Azat'a yazmaya başladı.
-Köylülerin ne dediğini duydun mu? 18.24
-Duymadım, sana mı laf ediyorlar? 18.50
-Evet! Neymiş seninle fingirdeşiyormuşum? 19.00
-Ne, ahahaha. 19.01
-Gülme! Yemin ederim tüm sinirimi senden çıkartırım. 19.01
-Ne yapmamı bekliyorsun, doktor? 19.01
-Ne yapıyorsan yap ama şu köylüyü sustur. Yoksa her gün birini hastanelik ederim. 19.02
-Sakin doktor hanım. Tamam ben halledeceğim. 19.02
Anastasia görüldü atarak telefonu kapattı.
Yemeğini yedi daha sonra da duşunu aldı. Odasına geçti, kitaplığından bir kitap seçerek okumaya başladı. Yaklaşık 2 saat okuduktan sonra kitabı yerine yerleştirdi. İçeriden telefonu çalmaya başlayınca kalkıp telefonun olduğu odaya doğru gitti. Annesi arıyordu.
-Anne, nasılsın?
-İyiyim kızım. Sen nasılsın?
-İyiyim ben de.
-Nasıl gidiyor, alışabildin mi biraz?
-İyi anne, yavaş yavaş alışıyorum.
-İçim hiç rahat değil be kızım. Sen orada biz burada, olmuyor böyle.
-Aa, neden olmasın anneciğim. Hem bak ben çok iyiyim.
-Bana hiç öyle gelmedi Anastasia. Rengin solmuş gibi.
-Yorgunum anneciğim, ondandır. Uyursam geçer.
-Tamam o zaman uyu sen biz seni rahatsız etmeyelim.
-Olur mu hiç öyle şey. Babam nasıl, durumu iyi mi?
-İyi iyi kızım.
-Abim peki?
-Hepimiz çok iyiyiz, cüce. Sen nasılsın?
-Abim. Ben de çok iyiyim, merak etmeyin.
-Hiç öyle merak etmeyin demekle olmuyor kızım. Bulduğum ilk bilette yanındayım.
-Çok iyi olur abi. Birinizin yanımda olmasına çok ihtiyacım var.
-Noldu? Rahatsız eden birileri mi var?
-Hayır abi. Sadece sizi özlüyorum.
-Biz de seni özlüyoruz. Geleceğim yanına.
-Tamam yakışıklı. Ben biraz uyuyayım çok yoruldum bugün.
-Tamam güzelim. İyi geceler, seviyoruz seni.
-Bende sizi, iyi geceler.
Anastasia telefonunu komodinin üstüne koyup bir an önce günün yorgunluğunu atmak için gözlerini kapattı. Tam kendini uykuya teslim edecekken telefonuna gelen bildirimle uykulu uykulu telefonunu eline aldı. Bildirim WhatsApp'tan Zülfikar'dan gelmişti.
-Hanım doktorum uyuyor musun? 23.49
-Uyumuyorum Zülfikar, buyur sorun nedir? 23.50
-Azat ağamın DNA testi sonuçları geldi. 23.50
-Neden erken çıktı? 23.51
-Azat Ağa'nın olunca erken çıktı. 23.51
-Bana gönderebilir misin? 23.51
-Evinize mi getireyim? 23.52
-Yok hayır yorulma gece gece, fotoğrafını çekip atman yeterli. Ben sabah gelip alırım. 23.52
-Tabii Doktor Hanım.
Bir fotoğraf gönderdi. 23.53
-Sağ ol Zülfikar, iyi geceler. 23.53
-Size de iyi geceler, Doktor Hanım. 23.53
Anastasia fotoğrafa tıklar tıklamaz hızlıca okumaya başladı.