hormon💌

fadimenin hamileliğinde 7. haftaydı, mide bulantıları yoğunlaşmış baş ağrısı dayanılmaz seviyedeydi. iso tüm terslenmelerine rağmen karısının dibinden ayrılmıyordu, aksine karısını böyle daha çok sevmişti. her zamankinden daha asi.

fadime sabah altıda uyanmıştı, midesi bulanıyordu. isoyu uyandırmaya kıyamasa da karısının yokluğunu fark eden iso hemen ayaklandı. odadaki lavaboya baktıktan sonra aşağı indi, seslenemiyordu çünkü tüm ev halkı uykudaydı.

fadime mutfakta kuruyemiş yiyordu, onu böyle gören iso çok rahatlamıştı. ne zaman karısı yanında olmasa bir şey oldu sanıp korkuyordu.

—günaydın karım, acıktık mı?
—acıkmışım valla. bana senin şu tostundan yapsana.
—sabah sabah salçalı tost mideni bulandırmaz mı canım?
—yok yok canım çok çekti.
—fadimem bişey dicem hani ye tatlıyı doğur hakkıyı ye ekşiyi doğur ayşeyi derler ya.
—evet hayatım.
—sen tatlı da ekşi de yiyon bizim çocuğumuzun cinsiyeti ne o zaman.
—çok mantıklı bi soru, belki de ikizdir.
—gerçekten ikiz olabilir mi?
—hayır salladım.

isonun yüzündeki zafer gülücüğü solmuştu. bozulmuştu karıcığına. bunu fark eden fadime kalkıp isoya sırnaştı.

—bozulmadın di mi?
—yoo bozulmadım.
—gerçekten söyle.
—bian cidden ikizimiz olcak sandım.
—belki olur, bi kız bi erkek.
—oğlumuz sana benzese, kızımız bana.
—kızımız senin gibi olursa adını güneş koyarız, oğlumuz olursa da barış.
—fadimeemm ne zamandır düşünüyosun sen bunları?
—hamileliğimden bile önce.

iso karısının beline sarıldı, kendine çeke çeke öpüyordu. saçlarını öpüp kokusunu içine çekiyordu. tam o sırada mutfağa giren adil öksürdü.

—burası yanık kokmuş, ne yaktınız?
—iso, tostumu yaktın!

iso hemen arkasını dönüp tosta baktı, ekmek kapkara olmuştu. üzüntüyle fadimeye döndü.

—özür dilerim hayatım, akşama daha güzelini yapsam.
—neyse canım çekmiyordu zaten artık, bişey olmaz.

iso karısına bikaç tane daha öpücük kondururken adil bıkıp mutfaktan çıktı.

—hadi yatağımıza gidelim, uyuyalım.
—olur fadimem.

isoyla fadime iki üç saat daha uyumak için yataklarına girdiler, birbirlerine sıkı sıkı sarılıp kendilerini uykunun huzurlu dünyasına bıraktılar.

saat dokuzda fadime yeniden uyanmıştı, kocasının dudağına küçük bir öpücük bırakıp uyandırdı. isonun günü tamamen aymıştı.

—benim canım karım, öldüm de cennette miyim ya?
—tövbe de hayatım, karının kollarındasın.
—e ben kurban olayım o kollaraa.

iso, fadimenin kollarını öpmeye başladı. fadime şımardıkça şımarıyordu. bi süre daha oynaştıktan sonra kalktılar, ikisi de üstlerini değiştirip mutfağa kahvaltıya indi. esme fadimeyle isonun en sevdiği yemeği yapıyordu, lahana sarması.

fadimeyle iso arkadan gelip esmeye sarıldılar, esme ikisini de öpüp masaya oturttu.

—akşam yemeğinde hep birlikte yeriz, şimdi kahvaltını et fadimem sonra da ilaçlarını iç.
—esmeme bakın ula kardeşime nası da güzel bakıyor.

adil içeri girip karısını öpücüğe boğdu, esme yapma dese de durmuyordu. bi süre sonra herkes masaya oturmuş yemeğe başlamışlardı. iso fadimeye yedirdikçe yediriyor her lokmadan sonra da fadimenin karnına dokunup yok daha doymamış bu diyerek devam ediyordu.

fadime bi süre sonra bunalıp ayağa kalktı, bugün beşik bakmaya gideceklerdi. fadime henüz erken dese de iso bakmaya çok hevesliydi.

ikisi de masadan kalktığında yola çıkmak için hazırlandılar. iso bikaç mağaza belirlemiş onlara bakmak için rotasını çizmişti. hem de karısının bikaç gündür sürekli aşerdiği eriği de yol üstünden alacaktı.

—fadimem hadi hazırsan gidelim.
—hazırım hayatım, abim hadi gittik biz.
—tamam fadime vakitli gelin yemeğe yetişin.
—tamam abii.

isoyla fadime evden çıkıp arabaya bindiler. iso ilk önce eriği getirttiği manavın önünde durup bi kilo eriği arabaya getirdi. fadime görünce sevinçten deliye dönmüştü.

—isoo daha mevsimi bile değil nerden buldun bu kadar eriği.
—sana özel getirttim, al ye hadi. ama bana da ver çok güzel duruyo.
—düşünmem lazım versem mi vermesem mi?
—bu kadar düşünmezdin aslında.
—isoo tamam vermiyorum sus.
—o iş geçti artık.

iso erikten bi tane alıp kocaman eriği ağzına soktu, fadime alttan alta gülüyordu. radyoda ayletme beni çalıyor, iso bağıra çağıra söylüyordu. karısının elini tutmuş bırakmıyordu. karşısına aniden çıkan arabayla taşköprüde durdu. buralarda ilk defa gördüğü bir arabaydı.

iso arabanın camını açıp kafasını çıkardı.

—sen kimsin, alo. ses versene.

karşıdaki arabanın içi gözükmüyordu, plaka trabzon plakası değildi. iso kim olduğunu düşünürken fadime isoyu tutup camdan içeri sokmaya çalışıyordu. kim olduğunu bilmediği birisi onu tedirgin etmişti, içine de kötü bir his düşürmüştü.

cevap gelmeyince iso arabadan indi. temkinli adımlarla arabaya doğru yürüdü, silahı bile yanında değildi. fadime arabada bi yandan eriğini yiyor bi yandan da korkulu gözlerle isoya bakıyordu.

iso camın önüne geldiğinde adamın camını tıklattı.

—birader kimsin sen? niye yolu kestin?

adamdan ses çıkmadı. iso camı tıklatmaya devam ediyordu. en son cama bir yumruk indirip kırdı. içerdeki adamı ilk defa görmüştü, buralı olmadığı belliydi.

adam kırılan camın ardından isonun kalbine doğru bir bıçak sallayıp gaza bastı, iso şok olmuştu. elini bıçağın saplandığı yere götürdü, tüm eli kan olmuştu.

kocasının bıçaklandığını gören fadime dondu, anlam veremedi. rüya olmasını umuyordu. ama değildi. kapıyı açıp hızla isonun yanına gitti, iso fadimenin indiğini görür görmez kendini yere bıraktı. fadime hemen kocasının başına eğildi.

—iso, iso dur. noldu, kimdi o? niye bıçakladı seni? iso kapama gözlerini.
—fadime, seni çok seviyorum. bebeğimizi de çok seviyorum. sakın benim arkamdan çok ağlama. üstüme de eğilme kan bulaşmasın.
—iso ne diyosun sen? ölmeyeceksin ya sus.

fadime boynundaki fuları çıkarıp isonun yarasına bastırıyordu. kendi telefonu arabada kaldığından isonun telefonunu cebinden çıkardı. orucu aradı.

—ORUÇ ÇABUK GEL, İSOYU BİRİ BIÇAKLADI.
—ne? ne diyosun fadime kim bıçakladı?
—bilmiyorum tanımıyorum taşköprüye gel hemen herkesi ara hemen.
—tamam geliyorum sakın isoyu uyutma yarasına bas kan kaybetmesin yarım saate ordayız.
—yarım saat ne oruç 10 dakikaya burda olman lazım.
—fadime elimden geleni yapacağım sakin ol.

fadime telefonu kapatıp fırlattı, kocasının elleri fadimenin saçındaydı. aylarca mahrum kaldığı saçlarda. fadime isonun yarasına baskı yapıyor, bi yandan da isonun yüzünü sevip uyumasını engellemeye çalışıyordu.

—isom uyuma, hayatım uyuma, konuş benimle,
çocuğumuzla konuş.
—babacım, seni çok seviyorum. anneni hiç üzme olur mu?
—İSO KENDİNE GEL ÖLMEYECEKSİN. iso kapama gözlerini iso uyudun mu? İSO UYUMA NOLURSUN.

fadime kocasını uyutmamaya çalışırken kendinde bi ıslaklık hissetti, kanaması vardı. doktor çok bi riskin olmadığını ama yine de yoğun stres altında çocuğun düşebileceğini söylemişti. fadime aklına gelenlerle daha da ağlamaya başladı. hem bebeğini hem de isoyu kaybedebilirdi. isoya belli etmedi kanaması olduğunu, üzülmesini istemedi.

—isom bak abin gelicek, uyuma tamam mı? bende kal, bende kal sevgilim.
—ben hep sendeyim fadimem.

fadime isonun yüzünün her yerini öptü, saçlarını okşadı uzun uzun. iso da fadimeyi öpmeye çalışıyor ama fadime hareket ettirmiyordu.

kısa bi süre sonra oruç geldi, ambulansta eleniyle oruç vardı. ikisi de inip isoya ilk müdaheleyi yaptılar, fadimeye elini bırakmasını söylemişlerdi. fadime yerinden kalkmadan isoyu bıraktı. iso bayılmıştı.

—İSO UYAN İSO UYUMA BİTANEM UYAN NOLUR UYAN SEVGİLİM.

isoda tepki sıfırdı, eleni hemen nabzını kontrol etti. nabız gitmişti. oruca dönüp kafa salladı, fadime bişey olduğunu anlamıştı.

—eleni noldu, eleni söylesene noldu isoya. susmayın nolur.

isoyu sedyeye çıkarıp ambulansa bindirdiler. eleni fadimeyi yerden kaldırmak için geldiğinde fadimenin oturduğu yerin kan olduğunu fark etti.

—fadime senin kanaman mı var?
—evet, önemli değildir.
—fadime yürü seni de kadın doğuma götürüyorum.
—eleni iyiyim ben isoya bak hadi. ben de geliyorum ambulansa zaten.
—fadime, bebeğin.
—sus dedim.

eleniyle fadime ambulansa binmişlerdi, oruç da fadimenin kanamasını fark etmişti ama fadime susturdu. kocasına sarılmak istemişti ama eleni izin vermedi. oruçun çabalarıyla isonun nabzı geri gelmişti.

hastaneye geldiklerinde iso ameliyata girmişti, fadimenin kanaması az da olsa devam ediyordu. eleni zorla kadın doğuma götürdü. girdiklerinde fadimenin doktoru alelacele ultrasona aldı. kadın gördüğüyle bi oh çekti, fadimenin bebekleri sağlıklıydı, hem de iki tanelerdi.

—bebeklerin çok iyi fadime.
—tamam sağ olun hadi eleni gidelim.
—fadime doktor bebeklerin dedi.
—bebeklerim mi? ikiz mi?
—evet iki bebek var burda.
—gerçekten mi?
—gerçekten.

fadime eleniye sarılıp ağladı, kocasının hayali gerçek olmuştu. fadime kocasını düşününce daha da içli ağlamaya başladı. hemen odadan çıkıp ameliyathanenin önüne geçti, cerrah ameliyathaneden çıktı.

—ismail furtunanın ailesi?
—burdayım, karısıyım. iyi mi?
—yara tam kalbinde değil, ismail bey gayet iyi. 24 saate uyutucaz sonra normal odaya alırız.
—çok teşekkür ederim.

fadime mutluluktan ağlıyordu, kocasına ikizleri olacağını söyleyeceği için içi kıpır kıpırdı..