İS KOKUSU kitap kapağı

4. bölüm / 4

İKİNCİ BÖLÜM: GÜNEŞ KIZI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: İKİNCİ BÖLÜM: GÜNEŞ KIZI

Keyifli okumalar diliyorum>>>

Ortam sessizdi bir kız çığlığı duyulana kadar. O kız bendim.

Bir kız haykırıyordu. O kız bendim.

Hüngür hüngür ağlayan ve yapamayacağını sayıklayan bir kız vardı. O bendim.

Acımasızca karşısındakine bıçak doğrultmuş bir kız vardı. O kız da bendim.

Elleri titrerken karşısındakine bıçak saplayacak gücü arayan bir kız vardı orada. O kız bendim.

Elim beyazlayacak kadar sıkı tutuyordum bıçağı havaya kaldırırken. Karşımdakine bıçak doğrultmuş ancak bıçağı saplayacak gücü kendisinde bulamayan o kızdım şu an ben.

Karşımdaki kimdi? Bilmiyordum. Gözyaşlarım görmemi engellerken nasıl anlayabilirdim ki? Ellerim titrerken nasıl batırabilirdim bıçağı? Ben daha onu bulamamışken bıçak nasıl bulurdu kalbini?
Yapamayacağımı biliyordum. Kendimde o gücü bulamıyordum. Hıçkıra hıçkıra ağlıyordum. Klalbim korkudan hiç durmadan atıyordu. Her zerrem titriyordu. Ayakta bile zar zor duruyordum. Karşındaki adama doğru kaldırmıştım bıçağı ama bıçağı saplasam bile aslında onun değil kendi ölümüm gerçekleşeceğini biliyordum. Bacaklarım korkudan titriyordu. Ayakta duracak gücü bile kendimde bulamayınca dizlerimin üzerine çöktüm.

Adamdan tek bir ses bile gelmiyordu. Belki nefesini bile tutmuştu.
Sanki ölecek kişi bendim. Bıçağı sanki onun kalbine değil de kendi kalbime saplayacaktım. Sanki ben son nefesimi alıyordum. Sanki boğuluyordum. Evet, sanki biri beni boğuyordu. Aksi takdirde zorla nefes almamın başka açıklaması olamazdı.

"Yapamayacağım. Yapamayacağım. Hayır!" Bıçağı kenara atıp geri geri ilerlemeye başladım. Ardından içeri bir kaç kişi geldiğini duydum ama kafamı çevirip bile o yöne bakamadım. Etraf buğuluydu. Ardından bir ses duydum.

"Açelyam yardım et. N'oğlur yardım et. Bu adam öldürecek biz," dedi ağlamaklı konuşan bir ses. Bu... Bu... Bu Bade'nin sesiydi.

"Açelya Kuzum, n'oğlur şu adam ne istiyorsa yap." Bu da teyzem olmalıydı. İkiside benim gibi hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı. Adından bir kahkaha sesi duydum.

"Tik. tak. tik. tak. Zaman dalıyor, Açelya. Seçim vakti." Bu kişi de elbette ki Gölge olmalıydı.
"Açelya, bir şeyler yap!" Teyzem konuşuyordu. Yüzümdeki yaşları titreyen elimin tersi ile sildim. Ardından bıçağı kavradım tekrardan. Bıçağı hızla kaldırıp Gölge'ye yönelttim.

"Elimde bir bıçak tutarken kim engelleyebilir ki sen öldürmemi?!" Titrek sesimle bağırarak konuştum Gölge'ye saldırarak. Gölge bileğimden tutup teyzeme çevirdi ve kalbine elimde tuttuğum bıçağı geçirdi. Teyzem çığlık attı. Bade ağlamaklı sesiyle bağırdı. Yüzüme, ellerime ve kıyafetlerime kan sıçradı. Teyzem karşımda acı ile inleyerek yere düştü. Kıyafeti kan olmaya başlamıştı bile. Göğsünde oluk oluk kanlar akıyordu.

"Bunu... Ben mi yaptım?" Midem bulanıyordu. Kusmak istiyordum. Midemdekilerle birkikte olanları da atmak istiyordum. Her yer kan kokuyordu. Hiç durmadan kusmak istiyordum.
Az önce elimde duran bıçak artık teyzemin kalbindeydi. Teyzemse yerde. Başım dönüyordu. Her yer çok fazla kan kokuyordu. Her yer kandı.

Elimi korkuyla ağzıma götürdüm. Elim titriyordu. Nefes alamıyordum. Aldığım her nefes bana iğne gibi batıyordu. Arkaya doğru adım attım ardından yere, dizlerimin üzerine yığıldım. Ellerimdeki kan yüzüme yayıldı.

Elimi yere dayadım. Nefes almaya çalıştım. Elim boğazıma gitti. Nefes alamıyordum.
Teyzemin yanına yaklaştım. Göğsünden hala kanlar akıyordu. Başım dönüyordu, gözüm kararıyordu ve midem bulanıyordu. Dayanamıyordum, çok fazla kan kokuyordu. Gözlerim kararıyordu. Gözlerimden durmadan yaş akıyordu. Elim az önce teyzeme saplanan bıçağın yanına gitti. Bunu ben mi yapmıştım? Canımdan bile fazla sevdiğim teyzemi ben mi öldürmüştüm? İnsan sevdiğini öldürür müydü? O ölmeyi hak etmiyordu. Ben ölmeliydim onun yerine.

"Teyze..." Haykırıyordum, hıçkırıyordum ve gözümde tutmak istemediğim yaşların ard arda gözümden dökülüp yanaklarımdan süzülüyordu. "Tayze! Teyze aç gözünü, yalvarırım. Yalvarırım aç!" Duymuyor muydu beni? Ona gözlerini açması söylediğimi duymuyor muydu? Anlamıyor muydu beni? "Teyze ölmediğini biliyorum. Aç şu gözlerini artık." Yutkundum. Yo hayır, yutkunamadım. Boğazımdaki yumru buna izin vermedi. Ne kadar yutkunmaya çalışırsam çalışayım yutkunamadım. Sanki boğazıma bir taş oturmuştu da buna izin vermiyordu.

Alan sanki daralmıştı nefesim ile birlikte. Aksi takdirde duvarların, tavanların ve hatta kapının üzerime üzerime gelmesinin başka açıklaması olamazdı. Sanki beni bu odada ezmek istercesine üzerime geliyorlardı.

Kendi kalbimin korkudan atışlarını duyuyordum.

Demek ki ölüm sessizliği buydu. Her şey susmuştu. Sanki zaman durmuştu, zaman durmuştu da herkes susmuş teyzesini öldüren kızı izliyordu. O bıçağı nasıl kalbina sapladığımı, nasıl tekte nefesini kestiğimi izliyorlardı sanki.

Arkamdan bir kahkaha duydum. Ürkütücü bir kahkaha. Odada yankılanan bir kahkaha. Ardından yuhlamalar.

Bir asfaltın mı üstündeydim ben? Arkama baktım. İnsanlar yuhlayarak üzerime geliyorlardı. Teyzeme döndüm tedirgince. Önüme döndüğümde teyzem yoktu. Az önce teyzemi tutan ellerim şimdi boşlukta, havada asılı duruyordu. Kaşlarımı çattım. Yuhlamalar sustu. Bade'ye döndüm. Bede yoktu. Teyzem yoktu. Sağıma soluma bakındım kimse yoktu. Asfaltın önünde dizlerime çökmüştüm. Neler oluyor bu cehennemde? Ardından gitgide yaklaşan adım seslerini duymak hiç de zor değildi. Ayağa kalktım. Ellerimde kanlar yoktu. Teyzemin kanı yoktu.

Sisin arasında biri vardı ve yanıma yaklaşıyordu. Korkuyla geriledim. Gerildiğimi hissediyordum. Sislerin arasından tanıdık kahkahayı tekrardan duydum. Bu kahkaha daha çok zafer kazanmış gibiydi. Sisten Gölge çıktı ve dudağını kenara kıvrıdı. Kahkahalarla yanıma geliyordu. Bana küçümseyici bir bakış attı.

"Ne o Ufaklık? Korkmuş görünüyorsun." Dudağını büzdü alaycı bir şekilde. "Yoksa bir şey mi korkuttu seni?" Bana her adımda daha da yaklaşıyor ve benim daha fazla gerilmeme neden oluyordu. Onun her adımına karşılık ben de geriye bir adım atıyordum. "Seni fazlasıyla korkuttum anlaşılan." Başını hafifçe omzuna yatırdı. "Çok mu korkuttum?" Ardından kafasını geri çekip bir kahkaha attı. Delirmiş gibiydi. "İyi. Amacım da zaten buydu." Gözlerim şaşkınlıkla açıldı. Ne oluyordu şu an? Biri bana bu durumu hemen açıklamalıydı.

"Ne?" Sesim hala titriyordu. Kaşlarımı çattım. Şu an geri adım atmıyordum. O da yanıma yaklaştı. Yüzünde aptal bir sırıtış vardı.

"Seni fazlasıyla korkuttum değil mi?" Parmağıyla beni işaret etti. "Keyfim yerine geldi diyebilirim." Gözünü iyice kısıp beni baştan aşağı süzdü. "Bu hoşuma gitti. Arada yapmalıyım sanırım." Ellerimi belime attım ve çenemi korkusuzca yukarı kaldırdım. Artık korkunun hiç bir eseri yoktu bende. Ya da ben öyle olmasını umuyordum. Bilmiyorum.

"Neyden bahsediyorsun sen?" Bir adım daha yaklaştı. Olanlardan oldukça memnun duruyordu.

"Sadece senin bana ihanet edemeyeceğini gösteriyorum tatlım." Bir ses... Bir ses geliyordu. "Bunu çok sevdiğini biliyorum ama artık uyanma vakti. Söz veriyorum bunu tekrarlayacağım." Arkadaki ses yoğunlaştı. Ardından Gölge elini kaldırdı ve parmaklarını şaklattı. Her yer karardı...
Gözlerim aralandı. Hala arkadan sesler geliyordu Neredeydim ben? Lanet olsun ki kafam çorba gibi olmuştu. Etrafıma bakındım. Yataktaydım. Yorganın içindeydim. Ben uyuyor muydum yani? Olanlar bir kabustan ibaret miydi yani? Oysa çok gerçekti.

Teyzem, teyzem iyi miydi? Bede neredeydi? Yatakta doğruldum. Sesin nereden geldiğine bakmam bile gerekmiyordu. Çünkü şu anda anlıyordum ki telefonumdaki alarmdan geliyordu bu ses. Telefondaki alarmı kapatmak için elimi telefonuma uzatıp sehpadan aldım. Alarm parmağımın tek hamlesiyle kapattıktan sonra ekranın üstüne çıkan bildirime kaydı gözüm.

"Rüyan nasıldı Açelya? Gerçi bu senin için bir rüyadan çok kabusa döndü sanırım. Ancak unutma kabus da ilk başta rüyaydı korkuların ve seçimlerin ona şekil verene kadar. Demem o ki rüyanı kabusa çevirdiğim gibi hayatını da kabusa çevirmem zor olmaz. Bir an önce seçimini yap, Açelya Yılmaz! Zaman kısıtlı."

Bu da ne demekti? Rüyamı kabusa mı çevirmiş? Yani, benim gördüğüm rüya Gölge tarafından şekillendirilerek kabusa mı dönüşmüştü? Bu gördüklerim tesadüf değil miydi yani? Hepsi Gölgemin mi planıydı? Ona ihanet edersem ne olacağını göstermek için rüyalarımı kabusa mı çevirmişti?
Sinirle dişlerimi sıktım. Ardından elimdeki telefon tekrardan titredi. Bu da Gölge'den gelen bir mesajdı.

"Hareketlerine dikkat et Açelya Yılmaz. Emin ol, senin her adımını izlediğim gibi şu an ne yaptığını da biliyorum. Saçma bir hareket yapmaya kalkma! Saçma bir hareket yapmaya kalkarsan masum iki kızın nefesi sonsuza kadar bu dünyadan kolaylıkla yok olur. Bunu ister bir uyarı, ister bir tehdit olarak algıla. Bu kadarı sana kalmış. Benden sana tavsiye küçük kız, sonuçlarını düşünmeden adım atma."

Benle dalga geçiyor olmalıydı. Nasıl bir saçmalığın içine düşmüştüm ben? Hem de çıkışı olmayan bir saçmalığın içine düşmüştüm.

Telefonu yatağa bıraktım sertçe. Ellerimi saçıma geçirdim. Gölge ne demişti? Korkuların ve kararların mı? Yani bu rüyada olanları ben kendi isteğime mi bağlıydı? Kafayı yemek üzereydim. Neler oluyordu? Neler yaşıyordum ben? Neden yaşıyordum bunları? Peki sevdiklerimin canı varken başka birinin canını önemsiyebilir miydim?

Benim için iki seçenek vardı ve ikisi de ölüme çıkıyordu. Ben katil olacak belki de hapislerde çürüyecektim. Gölge'nin planı da bu değil miydi zaten? Ya da birini öldürdüğümde kendimi polise vermememi kim sağlayabilirdi?

mBir karar beni hayatımın dönüm noktası olacaktı. Bir karar her şeyin sonunu getirebilir miydi? Kim beni durdurabilirdi ki şu camdan kendimi atıp hayatımı sonlandırmamamı? Sanırım birinin beni durdurmasına gerek yoktu. Çünkü kendi isteğim ile canıma kıyacak kadar aptal değildim.

Bu düşünceleri kenara atmam gerekliydi şu an. Aksi takdirde belki hayatımda geçirdiğim ilk parti mahvolacaktı. Bu olanlar arasında partiye gitmek ne kadar akkıllıcaydı bilmiyordum. Zaten bende akıl mı kalmıştı?

Hayatımda belki ilk belki de son şansım olan partiyi kaçırma istemiyordum.

Hızlı adımlarla banyoya doğru ilerledim. Birini öldürmem gerekiyordu ve ben oldukça rahattım. Bu rahatlık nereden geliyordu? Belki de Gölge'nin bunu bana yaptıramayacağını düşünüyordum. Hem de son kabustan sonra. Sabah partiye, akşam adam öldürmeye gidiyordum.
Bir süre düşüncelerden sıyrıldım banyo yapmak için.

~ ~ ~

Bir süre sonra hazırlanmış aynadan kendime bakıyordum. Üzerimde kırmızı uzun bir elbise vardı. Saçıma da bir topuz yapmıştım. Söyledikleri saatte oraya varacaktım. Saat 17.00 ve parti 17.30'da başlayacaktı. Bitişi ise gece ikiye kadar sürüyordu. Ben şahsen o kadar durmayacaktım ve durmazdım da.

Kapıyı açıp kırmızı topuklu ayaklarımı giydim. Merdivenlerden inmeye başladım. Sahi ben topuklu ayakkabı giymeyeli ne kadar olmuştu? Çok uzun zaman geçmişti. Bu topuklu ayakkabıları yıllar önce alıp kullanamamıştım. Giyecek bir yer mi vardı sanki? Yoktu, bu nedenle dolabımın bir köşesinde çürümeye bıraktığımı düşünüyordum. Ancak öyle olmamıştı. Bu topuklularla bir partiye gideceğim aklımın ucundan bile geçmemişti.

Apartmandan temiz oksijeni içime çekince yüzüme bir tebessüm yeleşti.

Arabama doğru yürüdüm. Kırmızı arabam kıyafetlerimle oldukça uyuyordu. Kapıyı açıp içeri girdim. Anahtarı takıp açtım ve gaza basarak yola koyuldum. Yaklaşık yirmi dakika boyunca yoldaydım. Vardığımda arabayı kafeye yakın bir yere park ettim.

Arabadan indim ve karşıdan karşıya geçip Suzan Kafe'ye vardım.
İçeri girer girmez Asya beni karşıladı. Yapmacık bir şekilde gülümsemeye çalıştı. İyi, rolü oynuyorsan da bari düzgün oyna!

"Ah, Açelyacım hoş geldin! Seni bekliyorduk canım nerede kaldın? İnanır mısın gözümüz yollarda kaldı." Canım mı? Açelyacım mı? Gözü yolda mı kalmış? İnanır mıyım? Tabii ki hayır!

Kendimi gülümsemek için zorladım. "Öyle mi?" Umursamazca konuşmuştum.

İçeride şarkı çalıyordu. Sevdiğim şarkılardan biriydi. Ancak şu an umrumda olan bu değildi. Bade neredeydi? Ben etrafa bakınmaya başlayınca Asya koluman tutup bir yere doğru ilerletmeye başladı.
"Ne oluyor be?" Kaşlarımı çatıp Asya'ya baktım. "Nereye gidiyoruz?" Asya cevap vermeden beni ilerletmeye devam etti. "Asya, sana söylüyorum. Duymuyor musun?"

"Kızım nazlanma da gel işte. Yemeyeceğim ya seni! Ne korkak çıktın sen de." Durdum. Asya'yı da durdurdum.

"Ben gelmiyorum. Sen de ne istersen yap. O kadarıyla ilgilenmiyorum." Tabii ki bir aptal değildim. Zaten bir aptal en fazla Asya'nın sürüklediği yere sorgusuz giderdi. Asya göz devirdi.

"Sanki ben sana çok meraklıyım ya. Ben istedim diye götürmüyorum seni oraya. Senin o çok sevdiğin Bade arkadaşın istedi." Bade deyince yumuşamıştım. Kafamı yukarı aşağı salladım.

"Neredeymiş ki o?" Bu sefer kendi isteğimle onu takip etmeye başlamıştım.

"Nerede mi? Herkes neredeyse orada. Bütün herkes Zümra ve Gökçe gibi eski okuldan kişilerin olduğu yere. En son onu gördüğümde seni beklerken gazoz içiyordu." Biraz ileride çoklu bir grup duruyordu ve içerisindeki kişilerin kim olduğunu anlamak da pek zor değildi. Ben gelince bir anda herkes ayağa kalktı. İlk yanıma koşan Bade oldu.

"Açelya'm! Neredeydin? Seni bekliyordum." Bade hızla boynuma atladı. Bade ile bayadır görüşemiyorduk biz. Tabii telefonda konuştuklarımızı saymazsak. Özlemiştim onu. Görünüşe bakılırsa o da beni özlemişti. Bade sarıldıktan sonra geri çekildi. Kalabalığı yararak Zümra bana doğru ilerledi.

"Selam Açelya? Görüşmeyeli nasılsın? Gerçi pek de iyi durmuyorsun. Son görüşmede daha iyiydin. Yüzün çökmüş biraz." Sonra gözleriyle rahatsız edici bir şekilde beni süzdü.

"Benim belki biraz yüzüm çökmüş ama senin ruhun kadar değil." Zümra benle yaşıt, yani yirmi altı yaşında olmasına rağmen kırk yaşında gibi giymişti bu nedenle tam on ikiden vurdum da diyebiliriz.

Herkes bir anda uğultu şeklinde konuşmaya başladı. Zümra'nın ise yüzü düşmüştü. Zümradan hiç hoşlanmıyordum ve şu an bana öldürücü bakışlar atan ve diyecek laf bulamayan hali çok hoşuma gidiyordu. Bana bulaşmamasını gerektiren bir küçük uyarıydı sadece. Sonra sinsice bana bakarak tekrardan süzdü beni. Sanki kusurumu arıyor gibiydi. "Sanki sen kilo almışsın." Uğultular daha da çoğalınca Zümranın bakışları tekrardan canlandı ve yüzünde aptal bir sırıtış belirdi.

"Ah, Zümra o şeyin içinde nefes alabiliyor musun? Sanki seni fazla sıkıyor gibi." Zümra ve bizi dinleyenler bana anlamayan bakışlar atınca, "Korse diyorum. Biraz fazla mı sıkmışın sanki. Hani herkese kilo almadığını söylüyordun ya, biraz almışsın Zümracım. Korseyi de bu nedenle çok sıkıyorsun. Ancak biraz daha sıkarsan patlayacaksın." Zümra'nın gözleri korkuyla kocaman açıldı. Tabii ki korse taktığı gözümden kaçmamıştı. Uğultular çoğalı ve Zümra beni çaresiz duruma düşürmek isterken ben onu çaresiz duruma düşürdüğümden keyfim ikiye katlandı da diyebilirim.

"Aptal! Ben korse falan takmadım tamam mı?" Onun en zayıf noktası kiloydu, ne yazık ki o da benim zayıflığımı biliyordu. Sevdiklerimdi zayıflığım ve bunu benim üzerimde kullanmıştı. O bana bu şekilde karşılık verdiyse ben ona neden aynı şekilde hamle yapmayayım?

"Ah, seni duymayacak kadar umursamıyorum Zümra. Seni duymamam ne kadar güzel değil mi?" Zümra daha da sinirlenmiş gözüküyordu. Burun deliklerini kocaman açımış bana gözleriyle ateş edercesine bakıyordu.

"Sersem!" Hakaretler yağdırmaya başlayan Zümra'nın öfkesi kim bilir ne zaman sönerdi. Ya da sönmezdi. Ardından Gökçe öne çıktı. Gökçe, Zümra ve Asya çok yakın arkadaşlardı.

"Bana bak aptal! İlk kime karıştığına bak sonra da arkasındakilere!" Zümra'nın arkasında Aslı ve Gökçe vardı. Üçüne de iyice baktım. Hepsini teker teker süzdüm.

"Bakıyorum da bir şey göremiyorum." Onların sinirlenmesi benim daha da bu işten zevk almama neden oluyoru. Sırıtışım zevkle büyüdü. Kollarımı göğsümde bağladım. Onlara dik dik bakmayı da ihmal etmedim tabii ki.

"Seni bir partiye davet ettik diye iyice burnun havalara kalkmış. Kendini özle falan mı hissediyosun? İlk defa partiye gidince kız kime saygı duyması gerektiğini şaşırdı heralde." Üç arkadaş aynı anda ritim tutturarak gülmeye başladılar. Vay be! Filmlerdeki gibi kız çeteleri de varmış. Ritim tutturarak gülme falan. Bir yoktur dediğimi yaşıyorum şu an. Oldukça ilginç bir deneyim.

"Sizin için partiye geliğimi kim söyledi? Ben siz davet ettiniz diye gelmedim. Bade var diye geldim. Yoksa tek biriniz bile umrumda değildiniz. Yoksa sizin için mi geldim sanmıştınız? Biliyor musunuz?" Bir iki adım atarak onlara doğru yaklaşım. Herkes bizim etrafımıza dolanmış olan biteni izliyoru. "Şu ayarladığınız partinin de sizin de canınız cehenneme. Hiçbiriniz umursamıyorum. Yani Kendi kendinizi pohpohlamayın derim." Başımı omzuma yatırdım. "Size saygı mı duymalıyım? Size mi? Başkalarını aşağılayark zevk alan kişilere mi saygı duymalıyım? Buraki çoğu kişi sizin haketmediğiniz saygıyı hak ediyor." Kafamı onları tutan tarafa çevirdim. Onların yanında olan taraf oldukça fazlaydı. Onların kahkahası yavaş yavaş azalıyor ve benim de moralim yerine geliyordu.

Kafamın kaldırdım. "Öyle değil mi?" Kimseden çıt çıkmadı. Bana hak veren olmadı belki ama karşı çıkan da olmadı. Haklı olana zaten nasıl karşı çıkacaklardı ki? Benim yanımda duranlar da ses çıkarmıyorlardı. Çünkü ses çıkarsalar bu sersemlerden oluşan üçlü grup kim bilir onlara ne yaparlardı. Badeye döndüm. Omzumun arkasından onlara doğru baktım. "Sizle kalıp daha fazla sohbet etmek isterdim ama sizden çok daha önemli işlerim var." Bade'nin koluna girdim ve oradan uzaklaştım.

Bade'yi olabildiğince uzaklaştırım. Kimsenin olmadığı bir kenara çektim. Bir masanın yanındaydık. Beyaz örtüsü masadan yerlere kadar uzanıyordu. Kafamı çevirdim ve etrafı inceledim. Bizi duyabilecek kimsenin olmadığını fark edince konuya girip girmemek konusunda düşündüm. Bade'ye şeytan olduğumu ve bu akşam yapacaklarımdan bahsedecektim. Ancak benden korkar mıydı? Benden uzaklaşır mıydı? İletişimi kesermiydi benle, bilemiyordum.

"Ne oluyor Açelya?" Bade ciddiyetle bana bakıyordu.

"Bade ne olursam olayım beni yine de sever miydin? Benden korkar mıydın? Mesela bir şeytan olsam yine de beni sever miydin? Korkay mıydın böyle olsam? Ne düşünürdün hakkımda?" Çok aceleci konuşmuştum. Bade bana çok saçma konuşuyormuşum gibi bakıyordu.

Çok mu mantıklı konuşuyorsun Açelya? Yapma! Ona hiç bir şey söylemeye kalkma! Hiç düşünmüyor musun ona bunları söyleyince olacakları? Senden korkacak. Bir daha yanına bile yanaşmayacak. Hatta şanslıysan ona olacakları anlattığında seni deli sanar. Ya da sana inanmaz. Şansızsan sana inanır ve bir daha yanına bile yaklaşmaz. Mantılı düşün Açelya Yılmaz! Mantıksız bir hareketin seni sevdiklerinden sonsuza kadar ayırabilir. Bu ayrılık ölüm olmasa da...

Hayır, kaç yıldır canından çok sevdiğim arkadaşıma bir şey anlatmadım. Yalan söyledim. Dayanamıyorum artık. Anlatacağım her şeyi.

Bade kaşlarını çattı. Bana anlamamış, boş gözlerle baktı.

"Açelya, iyi misin? Çok saçma konuşuyorsun. Şeytan mı? Ne alaka şimdi?" Acele etmeliydim. En azından birini öldürüp katil olmadan önce ona her şeyi anlatmalıydım işte. Belki tek başıma bu işin içinden çıkamazdım ama iki kişi olunca belki bu işin içinden çıkmak kolaylaşırdı.

Geçekten böyle mi düşünüyorsun? Ne tatlı. Bu işin içinden kim gelirse gelsin seni kurtaramaz. Polis bile kurtaramaz. Uyan artık Açelya Yılmaz! Hayatın elinden kayıyor ve senin yapabileceğin hiç bir şey yok. Daha da kötüsü olanları anlata bileceğin tek bir kişi bile yok.

Hayır, Bade var. Bade'ye anlatabilirim. Ona güveniyorum.

Ah, Bade vardı değil mi? O halde Açelya, onca zamandır bu kadar güvendiğini, seni asla bırakmayacağını inandığın Bade'ye neden hiç bir şey anlatmadın? Neden anlatmadın Açelya? Korktun değil mi? Korktun. O seni bırakır diye korktun. Korktun Açelya, kortun. Sana canavar gibi bakmalarından, canavar gibi bakmasından korktun. Korktun Açelya. Kabul et artık.

Sus, sus artık. Her şeyin canı cehennme! Sus arık yeter!

Doğruları duymaktan korkuyorsun Açelya. O kadar anlatmak istiyorsan, durma! Anlat her şeyi. Anlat Bade'ye. Sonra gör bakışlarınaki korkuyu. Gör de beni dinlemen gerektiğini anla.

Şu an susmalıydı, çünkü içimdeki cesaret yavaş yavaş rüzgarda sönmeye başlayan mum gibi sönmeye başlamıştı. Haklı mıydı? Gerçekten haklı olabilir miydi? Bir insan gerçekten seviyorsa o kişiden korkabilir miydi? Ondan uzaklaşabilir miydi? Yapabilir miydi bunu? O halde neden şu an korkuyordum? İnsan olduğu şeyden korkar mıydı? Hayır, korkmazdı. O halde neden bir canavar gibi anılmaktan korkuyorum? Söylemeli ve belki de olacaklara katlanmalı mıydım? Ya da, bir korkak gibi yalanlarıma mı sığınmalıyım? Şu an istesem yalanlarla devam edebilirdim. Veya doğruyu söyleyip dürüst biri olarak anılabilidim. Ya da bir canavar olarak anılabilirdim. Belki de deli olarak anılırdım. Bilemiyorum. Bir sonraki hamlemi bilemiyordum. Bir sonraki olacakları tahmin edemiyordum.

Zamanım kısıtlıydı. Her ne yaparsam yapayım katil olmamama az kalmıştı ve yapacaklarımı katil olmadan yapmak istiyordum.

"Bade çabuk ol, zamanım yok. Sadece soru sormadan cevap ver. Sadece cevap istiyorum. Sorumun saçma olduğunu gayet iyi biliyorum. Saçma ya da mantıklı, soruma bir cevap istiyorum. Ben bir şeytan olsam benden korkar mıydın? Ne düşünürün hakkımda?" Bade gerçekten ciddimiyim diye süzdü beni. "Ah, yapma Bade. Gayet ciddiyim. Sadece bir cevap istiyorum. Mantıklı veya saçma olsun, umrumda değil. Anladın mı? Sadece dürüst bir cevap istiyorum." Bade iç çekti.

"Aklını mı kaçırdın kızım sen? Ne şeytanı ya? Zamanın mı az?" Beni anlamıyor muydu? Soru değil, sadece cevap istiyordum. Sorunun cevabını istiyorum. "Bu soruyu cevaplamam neyi değiştirir ki?" İç çektim. Gözlerimi kıstım ve Bade'yi inceledim. Ardından boynumu çıtlattım.

"Çok şeyi değiştirir Bade. Neyi diştireceğini söylememi ister misin? Mesela neden şuan böyle davrandığımı? Neden bu kadar aceleci olduğum, öğrenmek ister misin?" Sesim tehlikeli bir şekilde kısılmıştı. Sanırım şu an Gölge gibi korkutucu bakıyor ve konuşuyordum. Elimde değildi. Bir anda fazla ciddileşmiştim. Bade ne demek istediğimi anlamadığına çok emindim. "Ondan sonra bu işten dönüşüm olmayacak..."
Birden kafam arkaya doğru sertçe düştü. Kafa derime gelen ani sızıyla saçımın çekildiğini anladım. Tam da sırasıydı değil mi? Daha sonra gelemiyor muydunuz ya? Arkama ki kişiden ses geldi. Muhtemelen saçımı çeken kişi de oydu.

"Sen akıllanmıyorsun değil mi?" Arkadan gelen sinirli bir sesti bu. Bu tahminimce Defne'ydi. "Beni saçma nedenleren dolayı sevgilimden ayırıp yetmiyormuş gibi bir de Bade'yi tehdit mi ediyorsun kızım sen? Senin sorunun ne?" Tehtit mi? Ne tehdidinden bahsediyor ya bu kız?

"Siz sırayla mı geliyorsunuz bana?" Arkadan kahkahalar gelmeye başladı. Kaşlarım çatıldı.

"Sen ilk sevgilimden ayırdın beni ve şimdi de en yakın akadaşımdan mı ayırıymaya çalışıyorsun beni?" Ne? Ne dedi o?

'En yakın arkadaşım' dedi Açelya. Ne o? Zoruna mı gitti? En yakın arkadaşıymış Açelya. Sen neydin o halde Bade için? Bir piyon? O da satrancı oynayan? Senle oynadı Açelya. Uyan artık! Seni parmağında oynatmış. Onun için katil olmaya giderken...

Hayır, olamazdı. Bade yapmazdı. Bade yamaz. Yapmaz Bade! Anlıyor musun? O benle oynamadı. Sahte değildi bizim arkadaşlığımız. Hatta Bade oladukça gerçekti. Arkadaşlığımı gerçekti. Anlıyor musun? Gerçek!
Bade yapmaz bunu. Onca şey yalan olmazdı. Defne ile Bade mi? Hadi ordan. Dalga geçmeyin benle. Her şey yalan değildi! Olamaz...

Kahkaha attım. Halbu ki içimde fırtınalar kopuyodu. "Arkadaş mı? Bade ile sen mi arkadaştın? Bir de en yakın mı arkadaştınız. Güldürmeyin beni. Biz Bade ile yıllardır arkadaştık. Değil mi Bade? Yapmadın bunu bana, değil mi?" Saçımı ne kadar çekseler de artık kafam değil kalbim acıyoru. Olabildiğince Badeye bakmaya çalıştım. Neden bir şey demiyordu? Neden konuşmuyoru? Yapmamıştı değil mi? Neden cevap vermiyordu?

Bade böyle olaylarda korkar konuşamazdı. O yüzden konuşmuyordu değilmi? O yüzendi değil mi?
Defne saçımı tutarken ben öne doğru savurup saçımı bıraktı. Yere savruldum. Savrulduğum yerden doğrulup ayağa kalktım. Kafamı Bade'ye doğru kaldırdım. "Yapmadın değil mi Bade? Sen yapmazsın bana bunu. Yapmazsın değil mi? Yapmadın değil mi Bade?!" Bade'nin yüzü okunmayacak şekilde etrafa ve bana bakıyoru. Niye cevap vermiyordu? Niye kimse beni duymuyordu?

Arkamı döndüm ve kollarımı göğsümde bağladım Defne'ye bakarak. "O beni satmaz tamam mı? İnanmıyorum sana." Defne bana baygın baygın baktı ve sırıttı. Başını omzuna düşürdü.

"Kıyamam, kandırıldın mı sen. E ne bekliyordun Açelya? Senin gibi küstah, acınası, çirkin ve egoist bir kıza güzel Bade'm bile dayanamamış." Kahkaha attı. "Annen nasıl dayandı acaba sana?" Bu söylediği bana kocaman bir taş gibi ağır gelmişti. Ellerim aşağı düştü. Dişlerimi sıktım. Üzerine doğru yürümeye başladım. Saçından tuttuğum gibi aşağı doğru çekmeye başladı.

"Saçını başını yolarım kızım senin! Laflarına dikkat et. Duydun mu beni?" Sinirle bağırarak konuştum. Saçını çekmeye başlayıca herkes üzerime atımaya başladı, onu benden kurtarmak için.

"A, manyak mıdır nedir? Doğruları söylediğim için saçımı m çekiyorsun şu an benim?" Saçını daha sert çekince acıyla inledi.

"Kapa çeneni! Biraz daha konuşursan ben senin son gördüğün kişi olacağım! Bunu mu istersin Defne?" Defne'nin saçını daha sert çekince, elleri saçına uzandı. Arkamdan biri ben Defne'yi bırakayım diye uğraşıyordu.

"Annen de senden tiksiniyordur, sevmiyordur emin ol." Anne, duyuyor musun ne diyorlar? Sen gerçekten benden tiksinmedin değil mi? Sevdin hep beni değil mi? Beni seviyorun değil mi? Yalan söylüyorlar anne. Sen beni hep çiçeğim diye severdin. Beni sevdiğinden mi derdin bunu? Yoksa Açelya diye bir çiçek olduğundan mı söylemiştin? Onalara inanmıyorum, çünkü sen beni hep seviyordun.

Sinirden kendimi kaybetmek üzereydim. Artık susmalıydı, yoksa bu iş hiç de hoş bir yere gitmeyecekti. Kafasını daha da aşağı çektim.

"Bir daha annemin adını ağzına alırsan seni..." Aniden Defne sözümü kesti.

"Evet, beni ne yaparsın Açelya? Söylesene! Ne yaparsın?" Sinirle iç çektim. Gözlerim sinirle titriyordu.

"Seni doğduğuna pişman ederim! Duydun mu?" Defne halinden memnunmuş gibi sırıtınca saçını daha çok çektim. Defne acıyla inleyince herkes üzerime atılıp beni ondan kurtarmaya çalıştı.

"Açelya, senin benle ilgilenmekten çok daha fazla işin yok mu? Hani diyorum mesela, Bade ile konşursun. Sana anlatcakları vardır belki Bade'nin. Ne dersin?" Dişlerimi sıktım. Hızla kafamı Bade'ye döndürüm ama Defne'nin saçını bırakmadım.

Hala elimi saçından çekmem için bir iki kişi beni çekiştiriyordu ama umrumda değildi. Ancak en sonuna Defne'nin bana yaptığı gibi yere savurarak bıraktım. Sinirle kahkaha attı. Ayağa kalktı. "Ne o? Sinirini benden mi çıkarıyorsun Açelya?" Dudağım kenara kıvrıldı.

"Ya da, hadinin bildirilmesi gerek kişiye haddini biliriyorum diyebilirim." Arkadan uğultular gelmeye başladı. Defne ellerini yanlarında yumruk yaptı. En az Gölge kadar korkutucu bir şekilde bakıp üzerine doğru yürüdüm. "Sevgilinden ayrıldıktan sonra bir partiye mi geliyorsun Defne? Neden ayrılmıştın ya sen sevgilinen? Sanki..." Defne aniden bağırdı.

"Sus! Sakın. Sus dedim!" Sinirden mi, korkudan mı olduğunu bilmediğim şekilde titriyordu. Bu hoşuma gitmişti.

"Ah, yoksa arkadaşların bilmiyorlar mıydı senin Kerim'i aldattığını? Ancak şimdi öğrendiler değil mi?" Ardından Defne'nin yanına bir kız geçti. Arkadaşlığa ait bütün ümidimi bitiren bir geçişti bu. Bade, Defne'nin yanına geçmişti...

"Bade..." Sesim fısıltı gibi çıkmış ve sadece bunu diyebilmiştim. Sesimde sinir yoktu. Daha çok halak kırıklığı vardı. İfadesi okunmuyordu Bade'nin. Dişlerimi çok fazla sıktım.

"Evet, Açelya. Ne var? Ne istiyorsun? Kızın saçını çekmemişsin gibi bir de özel hayatını başkalarıyla paylaştıktan sonra ne var? Daha ne yapacaksın?" Ağzım açılmış ama tek kelime dahil edemiyorum. Sanki Kelimeler birbirine karışmıştı.

"Son sözün bu mu Bade?" Bade sırıtıp bana küçümseyici bir şekilde baştan aşağı süzdü. Kafasını omzuna yatırdı.

"Sen ne sanmıştın Açelya? Senin gibi bir salakla arkadaş olacağımı mı sandın? Ne düşünüyordun ki zaten sen?" Kafamı aşağı yukarı salladım kahkaha atarken. Onlar ise kahkaha atmama şaşırmışlardı.

"Ne oldu Bade? Niye bu kadar şaşkınsın? Belki arkandan ağlayacak kadar seni hiç sevmediğimden? Bu yüzden mi şaşkınsın?" Arkadan uğultular çoğalmaya başladı.

Hatta biri "Hiç üzülmedin mi," diye sordu. Etrafıma bakındım. Ardından tekrar Bade ve Defne'ye baktım.

"Üzülmek mi? Niye üzüleyim? Beni sattığını düşünecek kadar aptal olan, beş para etmez bir kişi yüzünden mi? Ben buna en fazla gülerim." Tekrar delirmiş gibi kahkaha atınca Bade irkildi. İçimde bir burukluk vardı. Aslına gülmemin en temel sebebi, ağlamak istemememi. Ağlamak güçsüzlük ve ben güçlüydüm. Ancak şu an yüzümün gülmesi sonra ağlamayacağım anlamına gelmez.

Ben bir daha deli gibi kahkaha atmaya başlayınca bizi izleyenlerden bir iki kişinin de irkildiğini fark ettim. Kafamı omzuma düşürdüm ve dudağımı büzdüm. "Benden korkuyor musunuz?" Kafamı kaldırıp gözlerimi hafif kısım ve dudağımın kenarı kıvrıldı. "İyi, korkun zaten."

"Bunu kim davet etti bu partiye?" Bunu? "Partinin havasını bozuyor." Defne gülerek söyledi bunu.

Bak, gördün mü Açelya? Kendini anlatacağın kız nerde duruyor? O kadar güvendiğin kız seni tek kalemde silip attı. Gözlerinle gördün. Kendini kandırma artık Açelya YIlmaz! Çok sevdiğin kişi sırtından bıçaklayan oldu. Senin zaafın olan değil miydi o? Zaafını sana karşı kullanmadılar mı? Yapmadılar mı bunu Açelya?

Bunları umursamamaya çalıştım. Güçlü durmalıyım. O hale neden gözüm dolmaya başlamıştı.

Ardından Defne yanıma yaklaşmaya başladı. Parmağıyla omzuma vurdu bir iki kere üst üste vurdu. "Hem sevgilimden ayırdın beni şimdi de en yakın arkadaşımdan ayırmayı deneme. Bade tarafını belli etti hem değil mi?" Gözlerim resmen ateş ediyordu. Dilimi dişlerimde gezinirdim sinirle. Ardından parti düzenlemekten burada olanlardan haberi olmayan kız çetesi geldi. Zümra, Gökçe ve Asya hızla içeri daldı kalabalığı yararak.

"Hop, hop! Ne oluyor burda?" Asya olayı çözümlemeye çalışırken söyledi buları. Sinirle bana baktı Asya. "Kızım sen akıllanmadın mı ya? Kendine gel artık!" Alaycı bir şekilde göz devirdim.

"Onu arkadaşın Defne ve Bade'ye sormak lazım artık. " Kollarımı göğsümde birleştirim ve önüme gelen perçemimi hızla kulağımın arkasına sıkıştırdım. Çenemi havaya kaldırdım. Meydan okurcasına bakıyordum onlara. Asya başını hızla Bade ve Defne'ye çevirdi.

"Ne oluyor burda?" Arkalarından da pasta girdi. Partide pasta ikramları olacaktı ve muhtemelen kız çetesi de pastalarla uğraşıyordu. Defne saçıyla oynamaya başladı.

"Yok bir şey Asya. Kıza doğruları söyledik diye kavga çıkarmaya başladı. Hepsi bu kadar." Ne? Ben mi olay çıkarmışım?

Asya sinirle bir ayağını yere vurdu. Üzerime doğru yürümeye başladı.

"Kızım senin derdin ne? Bravo, partiyi mahvetmek için bugün elinden geleni yaptın. Peki başardın mı? Başaramadın çünkü izin vermeyeceğim." Bana yaklaştıkça kaşlarım çatıldı. O daha bir şey yapmadan Bade pasta tabaklarından birini alı ve kıyafetime doğru attı. Şaşkınlıkla gözlerim açıldı. Asya'nın ise adımları yarıda kaldı.

"Neyin derdindesiniz ya siz?" Ben sinirle bağırmama rağmen Asya bir anda gülmeye başladı. Ardından Bade'ye elini uzattı. Bade, Asya'nın eline çaktıktan sonra hep beraber gülmeye başladılar. Asya daha sinirini atmamış gibiydi ama. Sinirle üzerime doğru yürümeye devam etti.

Sinirle bana bağırmaya başladı Asya. "Daha fazla sinirimi bozmadan defol bu partiden! Duydun mu beni? Defol!" Aniden elini havaya kaldırdı ve yüzüme doğru sertçe inmeye başladı hızla. Ani bir refleksle gözümü sımsıkı yumdum. Bir iki saniye gözüm kapalı durdu. Ancak yüzümde bir acı veya el hissetmeyince şaşırdım. Acaba ben hissizleşmiş olabilir miydim?

En sonunda gözlerimi aralamaya başlayınca karşımda partiden tanımadığım bir adamla Defne'yi gördüm. Adam Defne'nin bileğinden tutmuş tokat atmasını engellemişti. Şaşkınlıkla kaşlarım havalandı. Adamının sinirden burun delikleri büyümüş, sinirle havayı soluyordu.

"Asya, yeter! Çok ileri gidiyorsun," dedi ismini bilmediğim adam. Asya hemen kafasını o adama çevirdi.
"Sanane be aptal! Seni ilgilendiren bir konu görmüyorum ben." Sinirle bağırarak konuşunca Asya, herkes bir anda irkildi. Ben irkilmemiştim.

"İllaki bir konuya girmem için beni ilgilendirmesine pek de gerek yok. Ayrıca ilgilendirmediğini kim söyledi? Şu an tokat atmaya çalıştığın kızı görüyor musun? O benim kardeşim." Ne? Kadeşim mi? İyi de benim hiç kardeşim olmadı ki?

Adını bile bilmediğim ve kardeşi olduğumu iddia eden adam bana döndü. Ardından göz kırptI. Yani bu dediklerinin hepsi oyundu. Asya ve arkadaşları susup otursunlar diye mi yapmıştı? İyi de neden?

Görüyor musun Açelya? O bile sana acıdı da yardım ediyor. Bu kadar acınacak birisi misin sen? Dışarıdan öyle mi gözüküyorsun?

Göz kırpıştırdım. Ne yapmaya çalışıyordu ya bu adam? Tek ben değil, herkes şu an şaşkınca bakıyorlardı bize.

"Ne?" Asya şaşkınlıkla bir bana bir de kaşımdaki adama bakıyordu.

"Duydun," dedi adam ve Asya'nın elini bıraktı. Sonra bana döndü. "Haydi Güneş gidelim." Güneş mi? İyi de benim ismim Güneş değil ki.

Gözüm şaşkınlıkla açıldı. Asya ve arkadaşları bir anda gülmeye başladılar.

"Bir dakika ya. Onun ismi Güneş değil ki." Adam da hızla kafasını bana çevirdi ve kaşlarını çattı bana bakarak. Bakışları sanki, 'senin ismin Güneş değil miydi' der gibi bakıyordu. Başımı hızla iki yana salladım. Adam gözlerini kapadı ve dudakları düz çizgi halini aldı. Hızla tekrardan Asya'ya döndü. Gülümsedi. Ancak şu an ne yapacağını kara kara düşündüğüne bahse girerdim.

"Tabii ki biliyorum onun isminin Güneş olmadığını. Benim taktığım bir lakaptı. Buradaki kişiler arasında ışık saçan bir o olduğu için ona Güneş derim ben. Değil mi Güneş Kızı?" Hızla bakışlar bana döndü. Nefesim kesildi. Zorla gülümsedim.

"Evet, o bana hep Güneş diye hitap eder. Hem insan kardeşinin ismini bilmez mi?" Asya kaşlarını çatıp incelemeye başladı bizi.

"Doğru, bilir." Ardından adam yanıma geldi ve bileğimden tuttu. Kaşlarımı çattım. Adam benim bakışlarımı fark edince geri bana döndü ve gözlerini belertti. Verdiği mesaj açıktı; Azıcık bekle, diyordu. Sinirle gözlerimi kapattım.

"Hadi Güneş Kızı, çıkalım buran. Birileri ortama dahil olunca buranın havası bile çekilmez oluyor." Zümra, Asya, Defne, Bade ve Gökçe imayı net bir şekilde anlamış ve sinirle bize bakıyorlardı. Bu içimde gülme hissi yapsa da gülmedim. DIşarı çıktığımızda hızla elimi pis bir şeye dokunuyormuş gibi çekti.

"Bunu neden yaptın?" Kaşlarımı çatarak baktım ona. O da boynunu çıtlattı ve bana döndü.

"Bir şey değil." Göz devirdim.

"Buna gerek yoktu." Bana baygın baygın baktı ve üzerimdeki pasta izi olan kıyafeti süzdü.

"Gerek mi yoktu? Emin misin? Çünkü buradan hiç de öyle durmuyor." Gözlerimi üzerine diktim. Adam kıvırcık saçlı, yaklaşık 1.93 olduğunu düşündüğüm boylarda, esmer, siyah deri ceketli, beyaz tişörtlü ve kargo pantolon giymiş birisiydi. "Ayrıca şu an bana teşekkür edeceğine hesap mı soruyorsun?" Kaşlarımı çattım.

"Teşekkür? Teşekkür mü edeceğim? Ben demedim beni burdan çıkar diye. Ayrıca sen olmasanda gayet hadlerini bildiriridim onlara." Adam kafasını arkaya eğerek kahkaha atmaya başladı.

"Nasıl yapacaktın bunu? Tokat yiyerek mi?" Kahkahalarının arasından söylemişti bunu. İç çekerek tip tip ona bakınca. Kahkasını kesti. "Bana bir borcun var artık." Dilimi dişlerimde gezdirdim. Ancak bir daha onu nerede görecektim ki zaten? Bocum olsa ne olurdu sanki? Hayatımda belki bir daha görmeyeceğim bir adamdı.

"Seni zaten başka nerede göreceğim ki? Kabul, borcum olsun o halde." Adam sırıttı. Kollarını göğsünde birleştirdi.

"Bana sıkça karşılaşacağız gibi geliyor Güneş Kızı." Güneş Kızı mı? Ah, çok saçma!

"Bana o şekilde hitap etme." Kaşları yukarı doğru kalktı.

"Şimdilik görüşürüz Güneş Kızı," deyip arkasını dönüp uzaklaşmaya başladı. En sonunda da karanlığın içinde kayboldu. Ardından telefonum titremeye başladı. Biri arıyordu. Gölge! Hızla aramayı yanıtladım.

"Güneş Kızı mı? Ne tatlı." Gölge kahkaha atarak söyledi bunu. Gözlerim kocaman açıldı.

"İyi de sen bunu nereden..." Gölge kahkahasını kesti. Ben etrafıma bakınmaya başladım. Arkama, sağıma ve soluma. Her yere baktım kimseler yoktu. Karanlıktan mı göremiyordum yoksa?

"Boşa bakınma Açelya. Orada hiç kimse yok." Ben sol tarafıma dönüp bakmaya devam edince, "Orada da kimse yok Açelya." dedi. Olduğum yerde donmuş gibi kaldım. "Ben sana demedim mi Açelya Yılmaz? Her adımını izlediğim gibi şu an da ne yaptığını da biliyorum. Pek ciddiye almamıştın sanırım bu sözümü." Kulağıma bir kıkırdama sesi geldi. "Seni bu yüzden aramadım Açelya." Dediklerinin devamını dinlemeden kulağımdan telefonu indirdim ve etrafımı incelemeye başladım. Nerede olabilirdi bu adam?

Ardından elimde bir şey dokunmasıyla kaskatı kesildim. Elimle birlikte telefonu kulağıma doğru götürdü tekrar o şey. Nefesini boynumda hissediyordum. Yutkundum. Gözlerim kocaman açılmış hareket dahi edemiyordum. Her nefesini duyabiliyor ve hissedebiliyordum. Bu gerilmeme neden oldu. Ardından hırıltılı bir ses geldi telefondan. "İyi denemeydi Açelya ama ben orada da değilim. Şu an tam arkandayım." Sesi fısıltı şeklinde çıkıyordu. Hem telefondan hem de arkamdan geliyordu ses. Bu irkilmeme neden oldu. Kafamı hafifçe döndürdüm ama onu görebilecek kadar değil. Nefesim düzensizleşmişti. Arkadan bir kahkaha sesi geldi. "Titriyorsun Açelya. Seni bu kadar mı kokuttum? Ancak bu daha başlangıcı. Emin ol, en sonunda nasıl korkuya hissizleştiğini bile anlayamayacaksın. Oyun daha yeni başlıyor Açelya Yılmaz!"

Aniden yüzüme bir şey geçirildi. Önümü göremedim. Belki de gözüm bağlanmıştı. İleri doğru hareket etmeye çalıştım ama önümü görmüyordum. Ardından Gölge hızla beni kolumdan tuttu ve olduğum yere sabitledi. "Kaçmak bir şeyi değiştirmez Açelya. Sonuçta tilkinin dönüp dolaşacağı yer yine kürkçü dükkanıdır. Değil mi?"

Ardından ağzıma gelen şeyi solumamla gözlerim kararmaya başladı...

Umarım beğenmişsinizdir...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…