Bölümler 4Şu an: GİRİŞ BÖLÜMÜ: LÜTUF DİYE SUNULAN ZEHİR
Keyifli okumalar diliyorum>>>
20 yıl önce
Yıl 2005
Eylül ayı
Gözlerimi etrafta gezdiriyordum. Buralarda bir kırtasiye vardı. Ancak nerede olduğunu hatırlamıyorum. Sanki buralarda olmalıydı. Öyle olmalıydı diye hatırlıyordum.
Yirmi gün önce annem, on beş gün önce de babam ölmüştü. Bu nedenle teyzeme taşınmıştım. Ancak bu mahalleye daha alışamadığım için birazcık karıştırıyordum. Annem ile babamın ölümünün tesadüf olduğunu da hiç sanmıyordum. Çünkü bu kadar yakın tarihte ölmeleri hiç de normalmiş gibi gelmiyordu bana. Belkide bir tesadüftü. Sadece bir tesadüf.
"Bu kırtasiye nerede ya?" diye mırıldandım kendi kendime. İlk defa okula gidecektim iki gün sonra. Birinci sınıfa başlayacaktım. Ancak kurşun kalemi almayı unutmuştum. Bu nedenle kırtasiyeye gidiyordum. Normalde teyzem beni götürecekti. Ancak işimçıkmış ve beni götürememişti. Bu nedenle tek başıma gitmek zorundaydım.
Evimizin biraz ilerisinde olmalıydı oysa ki kırtasiye.
Ben ilerlerken yanımdan bir adam geçiyordu. Yanımdan geçen adam durdu. Adam gözleriyle beni süzdü ve yanıma yaklaştı. Beni süzerken kaşları çatık ve dudağının kenarı seğiriyordu. Adam uzundu. Fazlasıyla uzundu. Kolundaki yanık izi de gözümden kaçmamıştı. Bu onu ürkütücü kılıyordu. Bir kolu tahminimce tamamen yanıktı.
Adam gözleriyle beni süzdü ve yanıma yaklaştı.
"Bakar mısın ufaklık?" Şaşırtıcı derecede kibar konuşuyordu. Oysa ki görünüşü hiç te öyle durmuyordu. Hiç de göründüğü gibi değildi bu adam.
Bana seslenen adama çevirdim başımı. "Efendim, abi?" dedim adama tebessüm ederek. Benim tebessüm etmemle tatlı bakışları sert bir adama dönüşmeye başladı. Adamın dudakları yana kıvrıldı. Ürkütücü, diye düşünmeden de edemedim.
"Benimle bir yere kadar gelmen gerekiyor ufaklık." Pardon? Ne saçmaloyordu bu delirmiş herif? Bunu alamayacağımı düşünmüş olamazdı. Beni kaçırmaya çalıştığını anlayamayacağımı düşünmüştü ruh hastası adam! Bunu anlamayacak kadar da küçük değildim.
Hızlı düşünmem ve akıllıca hareket etmem gerekliydi. Ancak şu an ikisi de benim için oldukça zordu. Çünkü hayatımda hiç böyle bir durumla karşılaşmamıştım doğal olarak. Mantıklı düşünüp hareket etmeliydim. En mantıklısı... Koşmak! Evet, koşmalıyım.
Arkamı dönüp hızla koşmaya başladım. Tüm gücümle koşuyordum. Kalbim göğüs kafesimi parçalayacak gibiydi. Koşuyordum ama korku, bacaklarımdan önce beni yakalamıştı.
Çok hızlı koşmaya çalışıyordum. Hem de bir an bile duraksamadan. Hatta yere düşmemek için dualar edip elimden geleni yapıyordum. Şimdi bir sorun yaşayamazdım! Bu olmazdı.
Başka bir şey daha yapmam lâzımdı. Bu gidişle yakalancaktım ruh hastası adama. Lanet olsun! Hatırlayamıyorum. Böyle bir anda ne yapılırdı ki? Koşarken aklıma son çare olarak bağırmak geldi. Zaten bu durumda koşmak ve bağırmaktan başka ne yapılırdı ki?
"İmdat, yardım edin!" Bütün gücümle çığlık atıyor, ses tellerim ve boğazım isyan ediyordu. Bacaklarım titriyordu ama yorulduğumdan değil, fazlasıyla korktuğumdan titriyordu.
Koşarken bir yandan etrafa bakınıyordum. Belki biri ya da birileri vardır ve beni görebilir diye... Kafamı bir o yana bir bu yana çeviriyor yine de kimseleri göremiyordum. Şu koca yerde tek bir kişi bile mi olmazdı!
Neden kimse camlara bile çıkmamıştı ki? Duymuyorlar mıydı beni? Duymuyorlar mıydı yardım çığlıklarımı? Ya da neden dışarıdan tek bir insan geçmiyordu? Hiç mi merak etmemişlerdi çığlıkların nereden ve ne için geldiğini?
Acaba arkama bakmalı mıydım? Yoksa bu kendimi fazlasıyla korkutmaktan başka bir işe yaramaz mıydı? Belkide bakmalıydım. Ya bu bana zaman kaybından başka bir şey dermezse? Bakmamalı mıydım? O zaman nereden bilecektin ne kadar yakınımda olduğunu? Bakarsam belki ona göre hızlanabilirdim.
Bilmiyordum, bilmiyorum. Hiçbir şey bilmiyorum. Hiç bir şey de anlamıyordum. Neden kovalanıyordum mesela? Neden ben kovalanıyordum? Tamam, kabul ediyorum son söylediğim bencilceydi ve tek bir bildiğim varsa çok fazla korktuğumdu. Çok fazla korku... Korkudan bacaklarım durmadan titriyor, nefesim düzensiz çıkıyor ve yorgunluktan mahvolmuş bir halde nereye gittiğimi bilmeksizin koşuyordum.
Tekrar bağırmayı denemeliyim. Denemekten zarar gelmezdi, öyle değil mi? Denemekten zarar gelip gelmeyeceğini bilmiyordum ama şu an peşimden gelen adamın bana zarar vereceğini biliyordum.
"Kimse yok mu?! İmdat. Duymuyor musunuz?" İstemsizce gözlerim dolmaya başlamıştı. En sonunda gözlerimdeki yaşları tutamadım ve sıcak gözyaşları birer birer yanağımdan süzülmeye başladı. Ağlarken her zerremin titrediğini hissediyordum, çaresizdim.
Ayrıca lânet olsun ki çok yorulmuştum. Bir yerde dinlenmeliydim. Bu nedenle arkamdaki adama bakmıştım. Geride kaldıysa dinlenecektim. Koşmuyordu. Arkamda kalmıştı ama koşmuyordu. Sanki beni hemencik yakalayabilirmiş gibi çok rahattı. Sanki olacakları biliyormuş gibiydi. Gerçekten biliyor muydu yoksa? Aksi takdirde bu kadar rahat olması normal değildi. Sanki beni yakalayabilecekmiş gibiydi. Oldukça kendinden emin bir şekilde yürüyordu.
Adam yürürken arkadan bana seslendi. "Boşa uğraşma ufaklık. Her türlü kaybedeceksin." Nasıl bu kadar emin olabiliyordu ki? Nasıl çok arkamda kalmasına rağmen rahat bir şekilde yürüyebiliyordu? Ne yapmaya çalışıyordu bu adam? Ancak istemsizce yavaşlamaya başlamıştım.
Bacaklarım ve hatta vücudum isyan ediyordu. Durup biraz soluklanmaya çalışmıştım. Göğüs kafesim hızla inip çıkıyordu. Sanki bütün oksijeni içime çekmek istiyormuşçasına nefes alıp veriyordum.
Arkamı dönüp bir daha baktım. Adam yaklaşmıştı. Ancak şu an yürümüyor, koşuyordu. Evet, koşuyordu.
Daha dinlenemeden ben de koşmaya başlasam da nafile. İşe yaramamıştı. Kolumdan tuttuğu gibi çekti.
"İnatçıymışsın he küçük şeytan." Ne saçmalıyor bu? Kolumu hızla ileri geri çektim tutuşundan kurtulmak için. Ha o da mı olmuyor?
"Evet, inatçıyımdır. Hem de hiç akıl edemediğin kadar." diyip dişlerimi beni tutan kollara geçirdim. Adam acıyla inledi. O zekiyse, ben ondan da zekiydim. Adamın omuzları sinirle sarsıldı. Ardından beni hazırlıksız yakalayıp iki elimi sırtımda birleştirip duvara yasladı. Artık istesem de hareket edemezdim. Tutuşundan kurtulmak için çırpındım ama bırakmadı. Aksine daha da sert tutu ve daha fazla duvara bastırdı beni.
Havayı sinirle soludu ve kafasını iki yana salladı.
"Senin inadın da buraya kadarmış ufak şeytan." Dilini üç kere damağına vurdu. "Olmadı böyle, benden kaçamayacağını en başından beri bilmen gerekirdi." Kahkaha attı ve elindeki bezi burnuma yaklaştırmaya başladı. Korkudan göz yaşlarım durmadan akıyordu.
"Yalvarırım... Yalvarırım yapma! Lütfen." İstemsizce sesim de titremeye başlamıştı ve bağıra bağıra ağlıyordum. "Bıraksana!" Adam tereddüt bile etmeden bezi burnuma götürüyordu. "Yalvarır..."
~ ~ ~
Gözlerime yansıyan ışık nedeniyle gözümü aralamak zorunda kaldım. Çünkü ışık gözümü rahatsız etmişti.
Gözümü araladığımda ilk yaptığım şey nerede olduğuma bakmaktı. Burası taştan, şık bir evdi. Ancak hiç de teyzemin evine benzemiyordu.
Burası neresiydi ya? Yattığım sedirden doğrulup saçlarımı düzelttim. Camdan bakınca buranın ormanlık bir alanda olduğunu gördüm. Şaka gibi. Ben neredeydim ve burası neresiydi? Nerede olduğumu anlamaya çalışır gibi gezindi gözlerim etrafta.
"Bu da ne?"
"Çok saçma."
"Ben en son neredeydim?"
"Neden buradayım?"
"Neden ormanın ortasında bir evdeyim?" Kendi kendime mırıldanmaya başladım. En son ne olmuştu peki? Ben hangi cehennemdeydim böyle? Ne oluyordu ya! Kahretsin! Ben düşüncelerime dalmışken ahşap kapı gıcırdayarak açıldı. İçeri bir adam girdi. Bu adamı tanımıyordum ama sanki giyinişi ve tipi birini andırıyordu. Daha önce görmüş müydüm acaba? Bu adam... bu adam... Bir yerden tanıdık geliyordu bana. Kimdi ki? Hiç hatırlamıyorum.
"Uyanmışsın bakıyorum da," dediğinde kaşlarım çatıldı. Konuşmadım, sadece sustum. Sadece ona boş boş bakıp incelemeye başladım.
En son sadece bir mendil vardı. Yani bir mendil görmüştüm. Kırtasiyeye gidiyordum. Bir şeyler olmuştu ama ne olmuştu? Sanki biri... Biri yanıma gelmişti.. Giyinişi aynı şimdi içeri giren adam gibiydi. Tipi de benziyordu. Ancak insanlar birbirlerine benzerdi ama kolundaki izi görmemle gözlerimin yerinden çıkmak istercesine büyümesi bir olmuştu. Bu kişi... Bu kişi oydu! Buraya giren adamdı.
Ne yani? Şimdi ben kaçırıldım mı?
"Ben neredeyim?" dedim kendi kendime mırıldanarak. Dediğimi duymuş olacak ki hiç düşünmeden cevap verdi.
"Burası senin cehennemin," dedi benim kendi kendime sorduğum soruyu cevaplayarak. Şaşkınlıkla kaşını çatmış adama bakıyordum.. Ne demişti o? Cehennemim mi? Burası mı? Ne demek istemişti cehennemin derken? Ah, neyden bahsediyordu bu delirmiş adam?
"Ne?!" Adam bana baktı ve verdiğim tepkiyle birlikte kahkaha atmaya başladı. Bu kahkaha hiç de normal bir kahkaha değildi. Sanki delirmiş gibi kahkaha atıyordu. Kahkaha atarken gözleri kısılıp küçücük görünüyordu. Bir kahkaha insanı korkutabilir miydi? Beni korkutmuştu. Ürkütücü bir kahkahaydı bu. olacakların habercisi gibiydi.
"Ah, benim hatam. Bir anda söyleyince şaşırmış olmalısın," dedi kahkahalarının arasında. Ne yaşıyordum ya ben? 6 yaşında bir kızın bu saçmalığı yaşadığını kim, nerede görmüştü ki?
"Sende kimsin?" Adam memnuniyetle yerinden kalktı. Kafasını bana çevirdi. Artık gülmüyor, ürkütücü bir şekilde bakıyordu bana. Dudağı hafifçe kenara doğru kıvrıldı.
"Bunun bir önemi yok, küçük tatlı şeytanım." Yine söylemişti. Yine şeytanım demişti. Neyin içine düşmüştüm ben? Neyden bahsediyordu bu adam? Hiçbir şey anlamıyorum. Çok saçmaydı olanlar.
O gün böyle düşünmüştüm. Aslında bilmiyordum başıma gelecekleri ve gelmiş olanları. O gün anlamamıştım.
İyilik yaptıkça derimin yanacağını...
Bana cehennemi hediye ettiğini...
Ve bu cehennemde hayatta kalmamın tek yolunun, artık iyi biri olmamak olduğunu.
Umarım beğenmişsinizdir...
Bölüm etkileşimi
