İS KOKUSU kitap kapağı

3. bölüm / 4

BİRİNCİ BÖLÜM: GÖLGE

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: BİRİNCİ BÖLÜM: GÖLGE

Keyifli okumalar diliyorum>>>

Günümüz

Yıl 2025

Ekim ayı

İnsan iyilik yaparken yanabilir miydi? Yirmi yıldır, herkesin beni kötü sanmasına sessizce katlanarak.
Kendi isteğimle değildi hiçbiri. Çünkü hiç bir insan iyilik yapınca derisinin yanmasını, acı çekmesini seçmezdi. Gerçekten insan, iyilik yapınca canı acıyabiliyormuş. Gerçi bu normal insanlarda olur muydu bilmem. Zaten benim normal bir insan olmadığım her halükarda ortadaydı.

Evet, ben Açelya Yılmaz ve şu an kapıyı açmış, ayakkabılarımı giyiyordum. Nedeni ise lanet olası adam beni tekrardan iş için çağırmasıydı. Ne kadar istemesem va hatta söylesem de bir işe yarayacak mıydı? Hayır, tabii ki yaramayacaktı. Daha önce bir çok kere denemiş ve başarısız olmuştum. Ne kadar istemesem de sonuç aynıydı. Nefret ediyordum o adamdan! Bütün çektiğim acıların sebebi oydu! Yoruyordu beni, zorluyordu beni. Ne kadar çabalasam da yine başlangıça dönüyordum ve ben, bunda nefrer ediyordum!

Ona bir lakap takmıştım en sonunda. Çünkü inatçı adam bir türlü bana adını söylemiyordu. Aklım almıyordu neden bana ismini söylemediğini de zaten. Bir insan neden adını söylemezdi ki? Bu sorunun cevabını ben de bilmiyordum. Hiç bir zaman bunun nedenini anlamayacağım sanırım. Ona taktığım lakap Gölge. Nedeni ise çok basitti. Gölgem gibiyi o, nereye gitsem peşimde. Gölge gibi hep önümde ve yanımdaydı. Bu nedenle lakabını Gölge koymuştum.

Yine sıkıcı bir iş vereceğini düşünerek bağcıklarımı bağlamaya başladım. Ya ayak işlerini yaptıracak, ya da çok gereksiz bir işi veya basit bir işi yaptıracaktı bana.

Bu sefer beni çağırırken daha farklı bir şey yapacağımı söylemişti. Ne olduğunu sorunca beni sinir etmek için gelince göreceğimi söylemişti. Hatta bu sefer gerçekten önemli bir iş olduğundan falan bahsetti de pek umursadığımı söyleyemeyeceğim. Daha önce de çok önemli bir iş olduğunu ve koşup gelmem gerektiğini söyleyip bana çöp attırmıştı. Ben de artık saf mıydım bilmiyorum ama bu dediğine defalaca kanmıştım.
Ayakkabı bağcığımı bağlayıp ceketimi üzerime geçirdim ve kapıyı arkamdan çarparak çıktım. Gölge benden rahat şeyler giymemi istemişti. Nedenini ise bilmiyordum. Nedenini telefonda söyleyemeyeceğini, gelince öğreneceğimi söylemişti. Bu nedenle siyah bir pantolon, üzerine de havalar soğuk olduğundan dolayı beyaz bir kazak giymiştim. Üzerime de siyah bir ceket geçirip çıkmıştım dışarı.

Apartmandan ayakkabılarımın çıkardığı takırtı ile indim. Dışarı çıktığımda içime çektim temiz havayı. Temiz hava bana iyi geliyordu. Deniz kenaeı, ormanlık alanlar ve daha bunun gibi bir çok şey bana huzur veriyordu.

Bir kafeye çağırmıştı beni. Evimden biraz uzağındaki Umut Kafe'ye gidecektim Gölge ile buluşmak için.
Ben sokakta ilerlerken, cebimin titrediğini fark ettim ve elimi cebime attım. Elimi cebimden telefonum ile birlikte çıkardım. Telefonum çalıyordu. Telefonumun çaldığı nadir anlardan biriydi şu an. Çünkü herkes benden nefret eder aptal, kibirli, egoist, herkesi zorbalayan ve çirkin bulurlardı beni. Tabii ne bu saydıklarım gerçek bendim, ne de hepsi doğruydu bunların.

Arayan Bade, yani tek yakın arkadaşımdı. Gölge bana beş kişiye iyi davranabileceğimi söylemişti ve ben de en yakın arkadaşım Bade ile teyzemi seçmiştim. Ekranda Bede'nin ismini görünce hiç düşünmeden açtım telefonu. Yüzüme bir tebessüm yerleşti. Bade'yi seviyordum. Herkes beni yaeıuolda bırakırken o hep benim yanımda olmuş, hep bana desgek çıkmıştı. Şu hayatta en çok güvenebildiğim kişiler teyzem ve Bade sadece. Başka kimseye güvenemezdim.

"Alo, Bade'm?"

"Açelya'm ne yapıyorsun?" Sesinde heyecan vardı. Çok mutluydu. Nedenini de birazdan anlardım zaten.

"Gölge'nin yanına gideceğim şimdi. Yine bir görev verecekmiş. Bu sefer önemli, dedi. Gerçi inanmadım ama zaten mecburi gidecektim. Neyse sen beni boş ver de sen çok mutlusun, güzel bir şey mi oldu yoksa?" Araba ile gidecektim ve arabanın yanına varmıştım. Kapıyı açtım ve içeri girdim.

"Nasıl boş ver Açelya? Bu adam niye sürekli sana ayak işlerini yaptırıyor? Hem, neden sen sürekli onun dediklerine uyuyorsun?" Ben Bade'ye olanları anlatmamıştım. Ne şeytan olduğumu biliyor ne başka bir şey biliyordu. Twk bildiği şey ise Gölge'nin bana yaptırdığı ayak işleriydi. Bunları yaptırmasının nedenini bile bilmiyordu Bade. Ona bunları anlatmaya hazır değildim henüz.

"Bir şey yok Bade'm. Merak etme sen. Söyle bakalım mutluluğunun nedeni neymiş?" Araba anahtarını takmadan önce Bade'nin konuşmasını bekledim.

"Başvuru yaptım işe sonunda alındım," diye neşe ile şakıdı. Bade'nin genelde iş başvuruları reddediliyordu. Sürekli iş arıyor ama bulamıyordu. Uzun süre sknra iş başvurusu kabul olduundan oldukça mutluydu. Daha doğrusu ikimiz de çok mutluyduk.

"Ne diyorsun kızım?" dedim neşeyle. "Bu çok iyi. E hangi işte çalışacaksın o halde?"

"Bir restoranda çalışacağım. Kızım var ya aşırı güzel orası." Kıkırdadım.

"Ya öyle mi? O halde arkadaşına da oradan ısmarlarsın bir şeyler." Bade de benim gibi kıkırdadı.

"Ismarlarım Açelya'm ama şu an misafirler gelecek. Hazırlanmaya başlamazsan misafirleri pijamalar ile karşılayacağım." Anahtarı arabaya taktım ve çevirdim.

"Tamam, o halde Bade'm. Görüşürüz." Gaza bastım ve direksiyonu sağ tarafa kırdım.

"Görüşürüz Açelyam," dedi ve telefonu kapattık. Yarım saat kadar uzun bir süre sonra Umut Kafe'ye varmıştım. İçeri girdim ve gözlerimi masalarda gezdirdim. Gölge'ye baktım ve yoktu. Ya da ben görememiştim.

Ardından birinin gelmem için el salladığını gördüm. Bu kişi Gölge değildi, garsondu. Kaşlarımı çatıp etrafıma bakındım. Benim olduğum yere el sallıyordu. Garsona yaklaştım. Garson ben yanına gelir gelmez direkt konuya girdi.

"Siz Açelya Hanım olmalısınız." Kendinden emin söylemişti bunu ama sanki benim onaylamadan içi rahat etmeyecek gibi benim onaylamamı bekledi. Başımı yukarı aşağı salladım. "Sizi bekleyen beyefendi üst katı tuttu. Şöyle gelin," dedi ve eliyle ileriyi işaret etti. Yürüyüp merdivenlerden çıktım. Ardından bütün masalar boş ve cam kenarına da Gölge oturuyordu, camdan gökyüzünü izlerken gözlerini kısmıştı. Kaşlarım havaya kalktı. Ardından Gölge'nin yanına yürümeye başladım. Garson da bu sırada aşağı kata inmişti bile. Yanına vardığımda karşı koltuğuna geçtim. Ben koltuğa oturana kadar fark etmemişti geldiğimi. Geldiğimi fark edince kafasını bana çeviri.

"Neden her iki normal insan gibi aşağı katta oturmuyoruz da burada oturuyoruz?" Boş boş bana baktı ardından öksürerek boğazını temizledi. Ellerini de masaya koydu ve o her zaman yaptığı gibi dudağının kenarı kıvrıldı.

"Ne o? rahatsız mı oldun Açelya?" Göz devirdim.

"Hayır, saçma buldum sadece. Çünkü yine gereksiz bir iş vereceksin ve bu gereksiz iş yüzünden bütün sandalyeleri tutmuşsun. Mantıksız." Kaşlarını havaya kalırdı.

"Kim demiş gereksiz olduğunu? Oldukça önemli bir iş için buradayız." Yalan söylediği elbette biliyordum. Önemli ne görevi olabilirdi ki bana vereceği? Umursamazca baktım ona.

"Uzatma da artık söyle," dedim ve arkama yaslanıp kollarımı göğsümde birleştirdim. Gözlerini kısıp beni baştan aşağı süzdü.

"Beyaz giyinmeseydin iyiydi olurdu aslında. Kan rengini hemen belli eder." Gözlerim yuvasından fırlamak istercesine büyüdü. Kaşlarım çatıldı ve oturduğum yerden doğruldum.

"Ne dedin sen?" Tekrardan sırıtmaya başladı. Bu sefer o rahatça arkasına yaslandı ve kollarını göğsünde birleştirdi. Küçük bir kahkaha attı. "Ne dedin," diye tekrar ettim az önce söylediğimi. "Ne demeye çalıştın?" O kahkaha atmaya devam edince sinirle soludum havayı gözlerimi kapatarak. Tekrar açtığımda gözümü baygın baygın baktım ona. "Dalga mı geçiyorsun benle?" Gülmeyi bıraktı ve memnuniyetle yerinde hareket etti.

"Sana yalan söylediğimi düşündüren nedir, Küçük Şeytan?" Kaşlarımı çattım. Ne? Ne demeye çalışıyordu ya bana? İçimi bir ürperti kapladı. Bu seferki vereceği görev gerçekten öbürlerine benzemeyecekti anlaşılan. Zorlukla yutkundum. Beni içinde kan olan bir göreve sokmaya mı çalışıyordu? Daha çok beklerdi öyleyse. Muhtemelen dalga geçiyordu benle. Ellerini masaya koyup birbirine kenetledi.

"Ne demek istiyorsun? Açık konuş," dedim ne olduğunu anlamak için dikkatle onu dinlerken. Ardından Gölge dudaklarını araladığı anda içeri garson girdi ve ikimize de birer büyük bardak su vardi ve yeniden gitmeden önce,

"Başka istediğiniz bir şey var mı efendim," dedi ve tepsiyi elinde tutarken gülümsedi.

"Hayır," dedi Gölge kısa ve net bir şekilde. Ardından ben de garsona gülümsedim ve,

"Gerek yok," dedim. Ardından garson topuklarında dönerek kapıdan çıktı. Ben de tekrardan Gölge'ye döndüm ve tekrardan ciddi bir şekilde ona baktım.

"Senin görevin Poyraz Altun'u öldürmek," dedi halinden oldukça memnun bir şekilde. Ben ise resmen buz kesmiştim. İşte korktuğum da buydu.

"Benle dalga geçiyorsun herhalde," dediğimde gayet ciddi olduğunu biliyordum. "Sen delirmişsin," dediğimden sonra boynunu çıtlattı. Ardından geri bana döndü. Şu an sırıtmıyordu. Oldukça ciddi duruyordu.

"Hayır, oldukça ciddiyim," dedi ve bir an durdu, ardından konuşmaya devam etti. "Hayır, delirmedim. Yani henüz." Ben mi yanlış duyuyordum? Yoksa bu ruh hastası adam benden bir adam öldürmemi mi istiyordu? Olukça normalmiş gibi konuşuyordu. Kahkaha attım.

"Sen de çok iyi biliyorsun ki bunu kabul etmeyeceğim. Ben Poyraz Altun'u öldürmeyeceğim." Sonra parmağımla onu gösterdim. "Çok kolaymış gibi bahsediyorsun. O kadar basitse sen kendin yapsana." Başını omzuna yatırı. Ürkütücü bir şekilde bana baktı.

"Bu bir teklif değildi. Ya poyrazı öldürürsün ya da sevdiğini gömerdin Açelya." Yutkundum. Kahretsin! Korkmuştum ama ondan değil, birini öldüreceğimdendi. Onun canına kıyacağımdandı.
Ben birini ölüremezdim, öldürmemeliydim. Kendimde o gücü bulamazdım. Yapamazdım ve yapamayacaktım da. Korkudan ellerim titriyordu ancak ona belli etmeden çenemi havaya kaldırarak meydan okurcasına baktım ona.

"En yakın arkadaşın ile teyzen arasında seçim yap Açelya ve ölümlerinden ölüm beğen." Biliyordu. Biliyordu o, teyzemin ve Bede'nin benim zaafım olduğunu. Biliyordu kafayı sıyırmış adam. Hem de bilmemesi gerekeni biliyordu. İç çektim.

"Saçmalıyorsun şu an. Biliyorsun iki seçeneği de seçmeyeceğimi. Ayrıca teyzemin veya Bade'nin saçının bir teline bile zarar gelirse işte o zaman senin aldığın son nefes olur. Anladın mı beni?!" dedim adeta gürleyerek. Benim ani çıkışımı görünce kaşları havalandı. Çenesini sıktı ve dirseklerini masaya koyup ellerini kenetledi.

"Fazla ileri gidiyorsun Açelya," dedi ciddi ve sinirlendiğini belli eden bir sesle. "Benim sabrımın da bir sınırı var. Hatırlatırım." Masada bir süredir ikimizin de elini bile sürmediği sulardan bir tanesini aldı ve bir iki yudum alıp geri masaya bıraktı. "Ya Poyraz ya da sevdiklerinden biri ölecek. Seçim senin." dedi hırlayarak. Sinirle gözlerimi kapadım ve kendime gelmeyi bekledim. Gözümü açtığımda hala sinirliyim

"Bunu neden bana yaptırıyorsun? Neden kendin öldürmüyorsun? Korkuyor musun?" Gölge masaya yaklaştı.

"Orası seni hiç ilgilendirmez. Seçimi yap." Sessiz kaldım. Hiçbir şey diyemedim. Konuşamadım. Belki de konuşmak istemedim. Hangisini seçersem benim yüzümden biri ölecekti.
Birini tanımıyordum ama gözlerinin içine bakarak öldürmek benim de nefsimin kesilmesi gibi olacaktı. Öbürü tek ve çok sevdiğim, hatta annem gibi gördüğüm bir akrabamdı. "Sessiz mi kalacaksın? O halde yarın akşama kadar bana hangisini seçtiğini söyleyeceksin. Yoksa karar vermek için çok geç olur." dedi ve masadan ceketini alıp topuğunda dönerek uzaklaştı.
Ben de ellerimi saçıma geçirmiş koparmak istermişçesine çekiyordum.

"Neden ben? Neden," diye bağırınca içeri bana su getiren garson endişeyle girdi. Korkmuş, ne olduğunu anlamak istercesine içeriye bakıyordu.

"Bir sorun yok değil mi," dedi, tedirgince.

"Biri teyzem ve en yakın arkadaşımın canı, öbürü de vicdan azabıyla tanımadığım bir adamın canı. Söylesene ne yapacağım ben?" Kadın göz kırpıştırarak bana boş boş bakınca iç çektim.

"Anlamadım hanımefendi?" Omuz silktim. Elimi saçlarımdan çıkardım ve ceketimi masadan aldım.

"Boş ver benim de anlamadığım çok şey var. Mesela neden ben? Neden lanet olasıca adam beni seçti?" Kapıya doğru ilerledim ve omzuna koydum elimi. "Herşeyi de bilmene gerek yok zaten." Sonra delirmiş gibi kahkaha attım. Belki delirmemiştim ama yakında delirecektim. "Söylediğimde de anlayacak mısın sanki?"

"Şeytanım desem anlayacak mısın ki zaten?" Kadın kaşlarına çatıp bana baktı. "Biliyordum anlamayacağını," diyip restorandan çıktım.

Çıldırmak, saçımı başımı yolmak istiyordum sinirden. Dur ya, ben niye kendi saçımı yoluyormuşum? O Gölge'nin saçını başını yolacağım o hale. Beni böyle bir hale düşürdüğüne pişman olacak. Sinirle sokakta bağırdım. Herkes aynı ana bana bakınca donup kalmıştım. Bunu işte düşünmemiştim. "Şey, pardon. Siz bana aldırış etmeden devam edin," diyerek koşar adımlarla uzaklaştım oradan.

Arabaya varınca sinirle kapıyı açtım ve içeri girdim. Arabanın anahtarını taktım ve gaza bastım.
İçimde sönmeyen bir sinir vardı Gölge'ye. Şu an sinirli olduğumu saymazsak oldukça rahatım ama seçim vakti geldiğinde veya seçimimi yapınca ne duruma olurdum bilemiyordum.

Yaklaşık yarım saat boyunca yoldaydım. Eve varınca arabayı park etmiş ve bu günün yorgunluğunu üstümden atmak için hıza eve girmiştim.

Hızla Dolabımı açıp en sevdiğim pijamalarımı çıkardım. Pijamalarım kırmızıydı ve üzerinde kurdeleler vardı. Bu nedenle en sevdiği pijamaydı. Kırmızı rengini de kurdeleleri de çok severdim. Yatağa yatıp yorganı üzerime çektim. Hava soğuktu ve bu nedenle biraz ısınmam gerekiyordu. Yorganın içine gömülmüş Gölge'nin dediklerini düşünüyordum.

O beni tehdit ediyordu ama benim onu tehdit edebileceğim bir şey bile yoktu. Çünkü hiçbir yakını yoktu. Ne kardeşi vardı, ne anne babası ne de akrabaları vardı. Ben nasıl tehdit edebilirdim ki bu adamı?
Ben düşünürken telefonumdan ani bir bildirim gelmesiyle irkilim. Masadaki telefonuma uzandım ve ekranını açtım. Ekranı görünce kaşlarım çatıldı. Bir gruba katmışları beni. 'Parti Grubu' mu? Beni kattıkları grubun ismi de Parti Grubu mu? Ne haltlar dönüyor bu cehennemde?

Beni kimse bir gruba veya bir partiye davet etmezdi. Herkes benden nefret ederdi. Peki neden şimdi beni bir gruba eklemişlerledi? Özellikle de adı 'Parti Grubu' olan bir gruba. Şaşkınca beni gruptaki kişilere bakmaya başladım. İsimleri gördükçe kaşlarım daha da çatıldı. Asya Güler? Zümra Yıldız? Gökçe Aktay? Bade Şimşek? Gökay Yüksel? Burak Yiğit? Baran Deniz? Alp Mutlu? Leyla Sönmez? Murat Tekin? Kerim Güven? Tunç Sağlam? Derya Akdemir? Sevim Gün? Gerisi de tanımadığım kişilerdi. Bade de vardı aralarına. Demek ki Bade'yi de ikna edebilmişlerdi. Gruptan bir mesaj geldi.

Asya Güler: Herkes mutlaka partiye geliyor değil mi?

Zümra Yıldız: Tabii ki geliyoruz. Herkes gelmez zorunda bu arada. Murat sen de geliyorsun değil mi?

Onlar her mesaj atınca gözlerimi devirme isteğini bir türlü durduramıyorum. Çünkü onlar üniversiteden ve liseden sevmediğim arkadaşlarımdı. Tabii akadaş sayılırlarsa. Hani ben şeytanım ona rağmen insanlarla muhattap olmuyorum, onları üzmemek için ama onlar benden de şeytandı.

Kötülük yapmaktan zevk alan insanlar da varmış diyordum onları her gördüğümde. Buna rağmen çokça arkadaşı vardı onların. Ben şeytanım, onlara ben kötülük yapmıyorum ama onlar bana kötülük yapıyordu. Zorbalıyordu onlar. Tabii ben de sessiz kalmıyordum ama bir süreden sonra onlara onlarla muhatap olmamak için her şeyi yapmıştım. Şeytan olup kötü davranmamaya çalışan bendim, şeytan olmayıp kötü davranan onları. O zaman söylesenize hangimiz daha şeytandık? Hangimiz daha masumduk?

Murat Tekint: Ne var Züma? Yine ne var? Ne oldu yine?

Zümra Yıldız: Sen de geleceksin değilmi?

Murat Tekin: Geleceğim Zümra. Tamam mı? Kaç gündür başımın etini yiyorsun zaten.

Bu duruma kıkırdamadan edememiştim. Murat sanırım Zümra'dan pek haz etmiyordu. Bir ortak yanımız vardı. Çünkü ben de Zümra'yı sevmiyordum.

Gökçe Aktay: Herkes geliyor sanırım. Gelmeyen varsa söylesin. Ona göre ayarlayacağım salonu.

Ben tabii ki de böyle bir ortama girmeyecektim. Bade giriyor olabilirdi ama bu benim de gideceğim anlamına gelmezdi.

Siz: Ben gelmiyorum.

Uzatmaya hiç gerek yoktu. Kısa ve net bir cevaptı. Aslında bu zamana kadar hiç partiye gitmemiştim. Benim için güzel olabilirdi ama bu ilk deneyimimi daha sevdiğim kişilerle yapmak isterdim. Onlar gibi insanlarla değil.

Alp Mutlu: Niye Açelya? Eskiden olanlardan sonra korkuyor musun yoksa?

Ne saçmalıyordu bu böyle. Eskiden olanlar beni zerre korkutmamıştı. Onları sevmiyordum ve sevmediğim bir kişinin partisine neden gideyim? Neden gitmek isteyeyim? Sinirle iç çektim. Ben mesaj atmadan önce Baran benden önce davrandı.

Baran Deniz: Alp saçmalam. Sen onlara bakma Açelya. Onlar doğrudan neden gelmiyorsun diyemiyorlar. Yani ben sana Alp'in çevrisini yapayım: Açelya neden gelmiyorsun?

Baran'ın beni savunması hep kaşlarımı çatmama hem de gülmeme sebep olmuştu.

Siz: Beni savunmana gerek yoktu Baran. Her neyse. Daha önemli işlerim var. Bu nedenle gelemeyeceğim.

Siz eğlenmenize bakın.

İşin mi var Açelya? Ne işi? Tamam işim yoktu ama düşünmem gereken bir şey vardı. Gölge'nin dediklerini düşünmeliydim. Çünkü bu hayatımın dönüm noktası olacaktı.

Kerim Güven: Ne kadar kabasın Açelya. Baran güzel bir şey yaptı. Çok sert davranıyorsun.

Kerim ve Derya sevgiliydiler. Ancak Kerim aldatıldığını bilmiyordu. Bu yüzden çok rahat konuşuyordu. Aslında Her şeyi şu an ifşa edebilirim ama bunu neden kullanmayayım ki?

Siz: Derya al şu sevgilini başımdan.

Derya Akdemir: Ne oluyor kızım sana bir havalanmışsın.

İşte şimi kozumu onun üzerinde kullanmanın vaktiydi.

Siz: Deya, Kerim'e ne olduğunu her şeyiyle anlatayım mı? Yoksa sevgilinle beraber çenenizi kapatmanız mı daha güzel olur?

Derya bundan sonra sustu. Kimse Deya'nın, Kerim'i aldattığını bilmiyordu. Ben de Derya benim yanımda ağzından kaçırdığında öğrenmiştim.

Kerim Güven: Derya ne oluyor?

Kerim'in bu dediğinden sonra daha konuşma olmadı. Sonradan tartıştıklarına adım kadar emindim.

Zümra Yıldız: Açelya itiraz yok, geliyorsun.

Sanki çok umurlarındaymışım gibi konuşuyorlardı. Demek ki bir insan en fazla bu kadar iki yüzlü olabiliyormuş.

Bunların kafasına taş mı düşmüştü acaba? Ters taraftan falan mı kalkmışlardı yoksa?

Bade Şimşek: Açelyam ben de geliyorum. Sen de gel.

Bade'nin de konuşmasıyla en sonunda ikna olmuştu. Zaten Bade olmasa asla gelmezdim ben o partiye.

Siz: Tamam, geliyorum.

Asya Güler: Tamam o halde. Yarın saat beş buçukta Suzan Kafe'ye bekliyorum herkesi.

Suzan Kafe oldukça büyük bir kafeydi. Herkes orayı bilirdi. Bir katı bile çok büyüktü ve sanırım üç katlı, ihtişamlı bir kafeydi. Orayı muhtemelen parti alanına çevirecekti Asya. Sonraki gelen hiç bir mesaja bakmadan telefonumun ekranını kapatıp yatağa uzandım tekrardan. Sonra gözlerimi kapatıp uykunun beni içine çekmesine izin verdim.

Umarım beğenmişsinizdir...

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…