...

📖 4. BÖLÜM: GERÇEĞİN ACISI VE KAÇIŞ
Dumanların arasından sıyrılıp binanın dışına, yağmurlu sokağa fırladığımızda nefesim kesilmek üzereydi. Livay’ın eli, elimi bir mengene gibi sıkıyordu. Arkamızdan gelen siren sesleri ve "Onları canlı yakalayın!" bağırışları geceyi yırtıyordu. Livay eski, siyah bir motosiklete atladı ve bana "Bin çabuk!" dedi.
Hızla uzaklaşırken rüzgar yüzüme çarpıyor, az önce duyduğum gerçekler beynimde yankılanıyordu. Ailem sandığım insanlar beni kaçırmış mıydı? Gerçek babam o canavar mıydı? Livay’ın arkasından ona sıkıca sarılırken içimden bir parçanın koptuğunu hissettim.
Şehrin dışındaki terk edilmiş bir dağ evine ulaştığımızda Livay motoru devirircesine bıraktı. İçeri girdiğimizde ikimiz de sırılsıklamdık. Livay köşeye geçip yumruğunu duvara vurdu. "Her şey bir yalanmış Olivia... Özür dilerim, gerçekten özür dilerim!"
Onun yanına gittim ve ellerini tuttum. "Livay, o adamın dedikleri doğru mu? Biz... biz neyiz?"
Livay gözlerimin içine baktı, o masmavi gözleri bu sefer acıyla doluydu. "Babam haklıydı. O laboratuvar kayıtları gerçek. Bizim ailelerimiz eski bir deneyin ortaklarıymış. Senin gözlerindeki o iki renk, aslında bastırılmış bir enerjinin simgesi. O enerji olmadan ben... ben yaşayamam. Ben doğuştan hastayım Olivia ve senin o genlerine ihtiyacım var. Babam seni bu yüzden 'emanet' olarak görüyor."
Duyduklarım karşısında donup kaldım. "Yani sen de mi benim için yanımdaydın? Hayatta kalmak için mi beni buldun?"
"Hayır!" diye bağırdı Livay, gözyaşları yağmur damlalarına karışıyordu. "İlk başta öyleydi, görevimdi. Ama seni tanıdıkça, o gözlerdeki masumiyeti gördükçe her şeyi unuttum. Seni iyileştirmek yerine seni sevdim Olivia. Bu yüzden babama başkaldırdım."
Tam o sırada evin camları büyük bir gürültüyle aşağı indi. İçeriye gaz bombaları atıldı. Livay beni yere yatırıp üzerine kapandı. Kapı kırıldı ve içeriye fenerli, silahlı adamlar doluştu. Ama bu sefer en önde Livay'ın babası değil, başka biri vardı. Üzerinde beyaz bir önlük olan, soğukkanlı bir kadın.
"Oyun bitti çocuklar," dedi kadın. "Olivia, senin o gözlerin sadece Livay'ın ilacı değil, bizim yeni dünyamızın anahtarı. Livay, çekil oradan!"
Livay ayağa kalktı ama beni arkasına almadı. Silahını kadına değil, kendi şakağına dayadı. "Eğer ona dokunursanız, deneyi tamamlayamazsınız. Çünkü anahtarın diğer yarısı benim ve ben ölürsem Olivia hiçbir işinize yaramaz!"
Kadın duraksadı. Ben ise şok içinde Livay’a bakıyordum. Benim için hayatını