Yeni proje

### İKİ FARKLI HAYAT

### Dördüncü Bölüm – Yeni Bir Proje

Anlatıcı: Alya Karahan

Telefonumun alarmını susturmak için elimi yastığın altına uzattım. Gözlerimi açmadan birkaç saniye daha öylece kaldım.

Bugün önemli bir gündü.

Sancaktar Holding'de ikinci görüşmem vardı. Bir yandan heyecanlıydım, diğer yandan annemin dün söyledikleri zihnimi meşgul ediyordu.

Yatağın içinde doğrulup komodinin üzerindeki telefona baktım.

Saat 08.12.

— Harika, diye mırıldandım. Yine geç kalacağım.

Hızla yataktan kalkıp banyoya geçtim. Yüzümü yıkarken aynadaki yansımama baktım. Gözlerimin altında hafif bir yorgunluk vardı.

Dün gece doğru düzgün uyuyamamıştım.

Annemin fotoğrafı, babamın sessizliği, Vedat Sancaktar'ın adı...

Hepsi birbirine karışmıştı.

Saçlarımı tararken kapım çalındı.

— Alya, müsait misin?

Babamdı.

— Gel baba.

Kapı açıldı. Babam elinde bir fincan kahveyle içeri girdi.

— Günaydın.

— Günaydın. Kahve mi?

— Sana yaptım.

Fincanı uzattı.

— Teşekkür ederim.

Babam yatağın kenarına oturdu.

— Bugün tekrar görüşmeye gideceksin, değil mi?

— Evet.

— Heyecanlı mısın?

Omuz silktim.

— Biraz.

Babam gülümsedi.

— Dün annenle konuştuğumuz konuyu kafana takma.

Kahvemi masaya bıraktım.

— Baba, siz gerçekten ne saklıyorsunuz?

Babamın gülümsemesi kayboldu.

— Alya...

— Dün annenin odasında bir fotoğraf buldum. Üzerinde bir not vardı. Sonra ikinizin konuşmasını duydum. Annem hâlâ Vedat Sancaktar'ı unutamamış gibi konuşuyordu.

Babam başını eğdi.

— Annenin yaşadıkları kolay şeyler değildi.

— Ne yaşadı?

— Bir gün kendisi anlatacak.

— Ya anlatmazsa?

Babam ayağa kalktı.

— O zaman belki de zamanı geldiğinde sen öğrenirsin.

Bu cevap beni tatmin etmemişti.

— Baba, ben artık çocuk değilim.

— Biliyorum kızım.

Kapıya yöneldi. Çıkmadan önce dönüp bana baktı.

— Sadece şunu unutma. Annenin sessizliği seni sevmediği anlamına gelmez.

Kapı kapandığında fincanı elime aldım.

Babamın söyledikleri aklımda dönüp duruyordu.

Annem beni seviyordu.

Bundan şüphem yoktu.

Ama neden sevgisinin içine bu kadar çok sır saklamıştı?

Hazırlanıp aşağı indiğimde annem mutfakta kahvaltı hazırlıyordu.

Beni görünce kısa bir an durdu.

— Bugün de mi gidiyorsun?

— Evet.

— Alya...

Çantamı sandalyenin üzerine bıraktım.

— Anne, lütfen. Sabah sabah tartışmayalım.

Annem elindeki bıçağı tezgâha bıraktı.

— Sana kızmıyorum.

— Öyle görünmüyor.

Bir süre yüzüme baktı.

— Sadece başına bir şey gelmesinden korkuyorum.

İçimdeki öfke biraz hafifledi.

— Anne, ben bir iş görüşmesine gidiyorum.

— Biliyorum.

— O zaman bana güven.

Annem cevap vermedi.

Çantamı aldım.

Tam kapıya yönelirken arkamdan seslendi.

— Alya.

Döndüm.

— O konakta çalışmaya başlarsan bana haber ver.

Şaşkınlıkla baktım.

— Neden?

Annem gözlerini kaçırdı.

— Sadece bilmek istiyorum.

Bir an sustum.

— Tamam.

Kapıdan çıktım.

Ama bu kez kafamda yeni bir soru vardı.

Annem neden özellikle konağı merak ediyordu?

Sancaktar Holding'e vardığımda girişte Derya beni karşıladı.

— Alya Hanım, hoş geldiniz.

— Hoş bulduk.

— Kuzey Bey toplantı odasında sizi bekliyor.

Asansöre yöneldik.

— Bugün proje üzerinde daha ayrıntılı konuşacağız, değil mi? diye sordum.

— Evet. Hatta sizin için bazı yeni çizimler de hazırlandı.

— Güzel.

Derya gülümsedi.

— Dün toplantıdan sonra Kuzey Bey dosyanızla oldukça ilgilendi.

— Gerçekten mi?

— Evet. Normalde bu kadar ayrıntılı inceleme yapmaz.

İstemeden gülümsedim.

— Belki de projeyi beğenmiştir.

Derya bir şey söylemeden asansörün kapısını açtı.

Toplantı odasına girdiğimizde Kuzey pencerenin önünde duruyordu.

Üzerinde koyu lacivert bir takım elbise vardı. Telefonunu kapatıp masaya bıraktı.

— Günaydın.

— Günaydın.

Derya bizi yalnız bırakıp çıktı.

Kuzey masanın başına geçti.

— Zamanında geldiniz.

— Dakik olmak kötü bir özellik değil.

— Bunu söylemedim.

— Söylemenize gerek yoktu.

Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

— Görüyorum ki bugün de aynı enerjidesiniz.

— Siz de bugün daha az sinir bozucu görünüyorsunuz.

Kuzey kısa bir kahkaha attı.

— Bunu iltifat olarak kabul edeceğim.

— Nasıl isterseniz.

Masaya oturduk.

Kuzey önümdeki dosyayı açtı.

— Projeniz üzerinde bazı değişiklikler düşündük.

Çizimlere baktım.

— Ne gibi?

— Konağın arka bölümünde yeni bir restoran alanı oluşturulacak. Bahçeye de cam tavanlı bir kış bahçesi eklemeyi düşünüyoruz.

Çizimleri inceledim.

— Bu yapılabilir.

— Ancak?

Başımı kaldırdım.

— Ancak ana avlunun yapısını bozmamamız gerekiyor. Ayrıca bu cam bölümün konakla uyumlu olması şart.

Kuzey sandalyesine yaslandı.

— Her şeye itiraz edeceğinizi düşünmeye başlamıştım.

— Her şeye değil. Yanlış bulduğum şeylere.

— Peki doğru bulduğunuz şeyler?

— Onları da söylerim.

Kuzey dosyayı kapattı.

— Sizinle çalışmak kolay olmayacak.

— Ben de kolay bir iş istemiyorum.

Birkaç saniye birbirimize baktık.

Sonra Kuzey masadaki başka bir dosyayı açtı.

— Şimdi asıl konuya gelelim.

Önüme bir belge koydu.

— Sancaktar Konağı'nın restorasyon projesini sizin yürütmenizi istiyoruz.

Belgeye baktım.

Gözlerim büyüdü.

— Ben mi?

— Evet.

— Yani projeyi bana mı veriyorsunuz?

— Şirket adına bu teklifi yapıyorum.

Bir an ne diyeceğimi bilemedim.

Hayalimdeki iş buydu.

Kendi çizimlerimi uygulayabileceğim, tarihî bir yapının dönüşümünde söz sahibi olabileceğim gerçek bir fırsat.

— Kabul ediyorum, dedim.

Kuzey kaşını hafifçe kaldırdı.

— Şartları okumadan mı?

Gülümsedim.

— Elbette okuyacağım. Ama projeyi istiyorum.

— Güzel. O zaman yarından itibaren ekiple çalışmaya başlayabilirsiniz.

Elimi uzattım.

— Anlaştık.

Elimi sıktı.

— Hoş geldiniz, Alya Hanım.

— Teşekkür ederim, Kuzey Bey.

El sıkışmamız bittiğinde dosyayı önüme çektim.

Tam imza bölümüne geçecekken Kuzey konuştu.

— Bir şey sorabilir miyim?

— Tabii.

— Anneniz bu projeyi biliyor mu?

Kalem elimde durdu.

Başımı kaldırdım.

— Neden sordunuz?

— Sadece merak ettim.

— Evet. Biliyor.

Kuzey'in bakışları yüzümde dolaştı.

— Projeye karşı bir itirazı oldu mu?

Bir süre düşündüm.

— Oldu.

— Neden?

— Bu sorunun cevabını ben de bilmiyorum.

Kuzey dosyaya baktı.

— Anlıyorum.

Ama yüzündeki ifade, anladığından çok daha fazlasını düşündüğünü gösteriyordu.

Toplantıdan sonra Derya beni şirketin mimari ekibiyle tanıştırmak için alt kata indirdi.

Geniş bir çalışma alanına girdik. Duvarlarda planlar, masalarda bilgisayarlar ve çeşitli maketler vardı.

— Burası sizin çalışma alanınız olacak, dedi Derya.

— Oldukça güzelmiş.

— Ekiple tanışmanızı istiyorum.

Yanımıza uzun boylu, gözlüklü bir kadın geldi.

— Merhaba, ben Ece değilim ama sizinle çalışacağımızı duydum, dedi gülerek.

Ben de güldüm.

— Alya Karahan.

— Ben de mimari ekipten Sude.

El sıkıştık.

Sude masanın üzerindeki çizimleri gösterdi.

— Konağın eski planları burada. Ancak bazı bölümler eksik.

— Arşiv kayıtlarında daha eski çizimler olabilir mi?

— Olabilir. Ama henüz ulaşamadık.

— Önce onları bulmalıyız. Yapıyı tanımadan değişiklik yapmak istemiyorum.

Sude başını salladı.

— Kuzey Bey de bu konuda oldukça hassas.

Derya araya girdi.

— O hâlde sizi ekiple baş başa bırakayım. Bir şeye ihtiyacınız olursa bana ulaşabilirsiniz.

Teşekkür ettim.

Sude'yle birlikte çizimlerin başına geçtim.

Konağın eski planını dikkatle incelerken bir ayrıntı dikkatimi çekti.

Ana binanın arka tarafında, diğer bölümlerden farklı çizilmiş küçük bir oda vardı.

— Burası ne? diye sordum.

Sude eğilip baktı.

— Eski planda depo olarak görünüyor.

— Ama penceresi var.

— Evet. Belki de çalışma odasıydı.

Çizimin üzerindeki notları okumaya çalıştım. Yazılar oldukça silikti.

Bir kelimeyi seçebildim.

V.

Ne anlama geldiğini bilmiyordum.

— Bu planın aslını nereden bulabiliriz? diye sordum.

Sude omuz silkti.

— Arşivde olabilir. Ama orası yıllardır açılmamış.

— O zaman açmamız gerekecek.

Öğle saatlerine doğru telefonum çaldı.

Ece arıyordu.

— Alo?

— Hanımefendi! Neredesin?

— İşteyim.

— Ne demek iştesin?

— Sancaktar Holding'de. Projeyi aldım!

Ece öyle bir bağırdı ki telefonu kulağımdan uzaklaştırmak zorunda kaldım.

— Alya! Şaka yapıyorsun!

Gülerek başımı salladım.

— Hayır!

— Kızım, tebrik ederim! Akşam bunu kutluyoruz.

— Daha ilk günüm.

— İlk günmüş, son günmüş, umurumda değil. Kutlayacağız.

— Tamam, tamam.

— Peki o Kuzey denen adam nasıl?

Gözlerimi tavana çevirdim.

— Sinir bozucu.

— Yakışıklı mı?

Bir an duraksadım.

— Ece!

— Ne var? Sadece sordum.

— İş konuşuyoruz.

— Ben de işin patronunu soruyorum.

İstemeden gülümsedim.

— Görüşürüz.

Telefonu kapattım.

Tam masaya dönecekken arkamdan bir ses geldi.

— Oldukça neşelisiniz.

Döndüm.

Kuzey kapının önünde duruyordu.

— Öyle mi?

— Evet. Az önceki toplantıdaki hâlinizden farklı.

— İnsanlar bazen gülebilir, Kuzey Bey.

— Buna itirazım yok.

Elindeki dosyayı bana uzattı.

— Konağın anahtarları. Yarın sabah yerinde inceleme yapacağız.

Anahtarlara baktım.

— Yarın mı?

— Bir sakıncası mı var?

— Hayır. Sadece hazırlık yapmam gerekiyor.

— Saat dokuzda orada olun.

— Benim de bir şartım var.

Kaşını kaldırdı.

— Nedir?

— Restorasyon kararlarında yalnızca şirketin ticari beklentileri değil, mimari değerlendirmeler de dikkate alınacak.

Kuzey bana birkaç saniye baktı.

— Bunu zaten konuşmuştuk.

— Yazılı olarak da istiyorum.

Bu kez gerçekten gülümsedi.

— Siz her şeyi garantiye almayı seviyorsunuz.

— Özellikle işimi.

— Peki. Sözleşmeye ekleyelim.

Anahtarları aldım.

Parmaklarım metalin soğuk yüzeyine değdi.

O an bilmiyordum.

O anahtarların yalnızca eski bir konağın kapısını değil, iki ailenin yıllardır kapalı tuttuğu bir geçmişi de açacağını.

Akşam eve döndüğümde annem mutfaktaydı.

Kapıdan girer girmez çantamı bıraktım.

— Anne!

Annem başını kaldırdı.

— Geldin mi?

Yüzümdeki gülümsemeyi saklayamadım.

— Projeyi aldım!

Elindeki tabağı yavaşça tezgâha bıraktı.

— Ne projesi?

— Sancaktar Konağı'nın restorasyonu. Artık orada çalışacağım.

Annemin yüzündeki ifade değişti.

Elini tezgâha dayadı.

— Ne dedin sen?

— Projeyi bana verdiler.

— Alya, sana gitme demedim mi?

— Anne, lütfen...

— O konağa girmeyeceksin!

Sesindeki sertlik beni şaşırttı.

— Neden? Orada ne var?

Annemin gözleri doldu.

— Orası...

Cümlesini tamamlayamadı.

Bir adım yaklaştım.

— Orası ne anne?

Annem gözlerini kapattı.

— O evde yaşananları bilmiyorsun.

Kalbim hızlandı.

— Ne yaşandı?

Tam o sırada babam mutfağa girdi.

— Meral, yeter artık.

Annem ona döndü.

— Cem, sus!

Babam sakin bir sesle konuştu.

— Alya'nın bunu öğrenmeye hakkı var.

Annem başını iki yana salladı.

— Hayır. Daha değil.

Ona baktım.

— Ne zaman anne? Ne zaman öğreneceğim?

Annem gözlerini bana çevirdi.

— O konağa gittiğinde dikkatli ol.

— Neden?

Dudakları titredi.

— Çünkü bazı odalar yıllardır kapalıdır, Alya. Ve bazı sırlar, kapıları açıldığında insanın hayatını değiştirir.

Elimdeki anahtarlara baktım.

Bir an önce görmek istediğim o konak, şimdi gözümde bambaşka bir anlam kazanmıştı.

Annemin korkusu artık yalnızca Sancaktar ailesiyle ilgili değildi.

O konağın içinde bir şey vardı.

Ve ben yarın oraya gidecektim.

Bazı binalar taşlarla değil, sırlarla ayakta kalır. Bir kapıyı açtığında yalnızca bir odaya değil, yıllar önce yarım bırakılmış bir hayata da girebilirsin.

Dördüncü Bölüm sonu