iki ayrı dünya

İKİ FARKLI HAYAT
Birinci Bölüm – İki Ayrı Dünya

Anlatıcı: Alya Karahan

Bazı evler vardır; içinde yaşarsın ama kendini hiçbir zaman oraya ait hissedemezsin.

Benim için o ev, Karahan ailesinin yıllardır yaşadığı iki katlı evdi.

Duvarlarındaki fotoğraflar, annemin her sabah aynı saatte açtığı perdeler, babamın mutfaktan gelen çay sesi… Her şey olması gerektiği gibiydi. Yalnızca ben, o olması gereken hayatın içinde kendime bir yer bulamıyordum.

Yatağımın üzerinde oturmuş, önümde açık duran bilgisayar ekranına bakıyordum. Mimarlık fakültesinden mezun olalı iki yıl olmuştu. İki yıl boyunca farklı ofislerde çalışmış, projeler hazırlamış, çizimler yapmıştım. Ama içimde hep aynı düşünce vardı.

Kendi ofisimi açmak.

Kimsenin arkasında durmadan, kimsenin onayını beklemeden, kendi imzamı taşıyan binalar tasarlamak istiyordum.

Telefonumun ekranı aydınlandı.

Ece'den mesaj gelmişti.

Ece: Bir haber var mı?

Gülümsedim ve hemen cevap yazdım.

Ben: Henüz yok.

Ece: Alya, senin sabrına hayranım. Ben olsam şimdiye kadar şirketin kapısına dayanmıştım.

Ben: Sen zaten sabırsızsın.

Ece: Sabırsız değilim, hedef odaklıyım.

Kahkaha attım.

Tam cevap yazacakken annemin sesi koridordan duyuldu.

— Alya! Kahvaltıya gelmeyecek misin?

Gözlerimi devirdim.

— Geliyorum anne!

Bilgisayarımı kapattım, saçlarımı gelişigüzel topladım ve odadan çıktım.

Merdivenlerden inerken mutfaktan gelen kızarmış ekmek kokusunu aldım. Babam masanın başında oturmuş gazetesini okuyordu. Annem ise mutfak tezgâhının önünde kahvaltılıkları hazırlıyordu.

— Günaydın, dedim.

Babam gazeteyi indirip gülümsedi.

— Günaydın kızım. İyi uyudun mu?

— Sayılır.

Anneme baktım.

— Günaydın.

Annem kısa bir bakış attı.

— Günaydın. Yine geç kalkmışsın.

Sandalyeyi çekip oturdum.

— Saat daha dokuz.

— İnsan sabahın dokuzunda da ayakta olabilir.

— Olabilir anne. Ama ben değilim.

Babam gülmemek için dudaklarını birbirine bastırdı.

Annem elindeki tabağı masaya bıraktı.

— Her şeye bir cevabın var zaten.

— Cevap vermememi mi bekliyorsun?

— En azından bazen söylediklerimi dinlemeni bekliyorum.

Çatalımı elime aldım.

— Dinliyorum.

— Dinlemekle uygulamak aynı şey değil, Alya.

Babam araya girdi.

— Meral, daha kahvaltıya yeni oturdu kızımız.

Annem babama döndü.

— Cem, sen de her zaman onu savunmak zorunda değilsin.

Babam sakinliğini bozmadan çayından bir yudum aldı.

— Savunmuyorum. Sadece kahvaltımızı huzurlu yapmaya çalışıyorum.

Başımı önüme eğdim. Babamın bu evdeki en büyük özelliği buydu. Annemle benim aramda kalan sessiz bir köprü gibiydi.

Telefonum masanın üzerinde titredi.

Ekrana baktığımda bir e-posta bildirimi gördüm.

Kalbim hızlandı.

Gönderen: Sancaktar Holding İnsan Kaynakları

Parmaklarımın ucunda hafif bir heyecan hissettim. E-postayı açtım.

Sayın Alya Karahan,

Mimari restorasyon projesi başvurunuz değerlendirilmiş olup sizi ön görüşme için şirketimize davet etmekten memnuniyet duyarız.

Saygılarımızla, Sancaktar Holding İnsan Kaynakları.

Bir an ekrana bakakaldım.

— Ne oldu? diye sordu babam.

Telefonu ona uzattım.

— Baba, kabul etmişler!

Babamın yüzü aydınlandı.

— Gerçekten mi?

— Evet! Görüşmeye çağırıyorlar.

— İşte bu! Tebrik ederim kızım.

Gülümsemem yüzüme yayıldı.

— Teşekkür ederim.

Annemin sessiz kaldığını fark edince ona döndüm.

— Anne, duydun mu?

Elindeki çaydanlığı masaya bırakırken gözlerini telefonuma dikmişti.

— Hangi şirket dedin?

— Sancaktar Holding.

Annemin yüzündeki ifade bir anda değişti.

Önce gözlerini kırptı, ardından elini masanın kenarına koydu.

— Ne dedin sen?

Şaşkınlıkla ona baktım.

— Sancaktar Holding. Neden?

— Oraya gitmeyeceksin.

Kaşlarımı çattım.

— Ne?

— Duydun beni. O görüşmeye gitmeyeceksin.

Babam gazeteyi masaya bıraktı.

— Meral, neden?

Annem cevap vermedi. Gözleri hâlâ bendeydi.

— Anne, bir dakika. Ne oluyor?

— Alya, lütfen. Başka bir yer bulursun.

İçimdeki heyecan yavaş yavaş yerini öfkeye bırakıyordu.

— Başka bir yer mi bulurum? Anne, bu benim başvurduğum bir iş. Kabul edilmişim. Görüşmeye çağrılmışım. Sen neden bir anda böyle davranıyorsun?

— Çünkü istemiyorum.

— Senin istememen benim hayatımı belirleyemez.

Annemin yüzü gerildi.

— Ben senin annenim!

— Biliyorum. Ama ben de artık çocuk değilim.

Masada kısa bir sessizlik oldu.

Babam ikimize de baktı.

— Meral, bu kadar sert tepki vermenin bir sebebi olmalı.

Annem başını ona çevirdi.

— Cem, lütfen karışma.

Babamın yüzündeki gülümseme silindi.

— Alya bizim kızımız. Onun geleceği hakkında konuşuyoruz. Nasıl karışmam?

Annem cevap vermedi.

Ben ise annemin gözlerinde daha önce görmediğim bir şey fark etmiştim.

Korku.

Sıradan bir endişe değildi bu. Sanki yalnızca bir şirketin adını duymak bile geçmişten bir kapıyı aralamıştı.

— Anne, o aileyi tanıyor musun? diye sordum.

Annemin parmakları titredi.

— Hayır.

Cevabı fazla hızlı vermişti.

— Emin misin?

— Alya!

— Sadece sordum.

Annem sandalyesini geriye itti.

— Benimle tartışmayı bırak. O şirkete gitmeyeceksin.

Ayağa kalktım.

— Gideceğim.

— Alya, beni dinle!

— Hayatım boyunca beni dinlememi söyledin. Bir kez de sen beni dinle. Ben mimarım. Bir proje üzerinde çalışmak istiyorum. Kendi ayaklarımın üzerinde durmak istiyorum. Bunun neresi yanlış?

Annemin gözleri doldu ama bunu belli etmemek için başını çevirdi.

— Bazı kapılar açılmamalı, kızım.

Bu kez sesinde öfke yoktu.

Yalvarış vardı.

Bir süre ona baktım.

— Neden?

Annem sustu.

— Anne, neden?

Cevap gelmedi.

Babam yavaşça ayağa kalktı.

— Alya, görüşmene git. Önce bir dinle, ne istediklerini öğren. Sonra kararını verirsin.

Annem babama baktı. İkisinin arasında anlamlandıramadığım bir sessizlik oluştu.

— Sen de mi? dedi annem.

Babam gözlerini kaçırmadı.

— Kızımızın hayallerinden vazgeçmesini isteyemem.

Annem hiçbir şey söylemeden mutfaktan çıktı.

Arkasından bakakaldım.

— Babam, anneme ne oldu?

Babam bir süre sustu.

— Bilmiyorum kızım.

Ama sesindeki tereddüt, söylediklerine inanmamı zorlaştırıyordu.

Kahvaltı masasından kalkıp odama çıktım. Dolabımın kapağını açtım. Görüşme için ne giyeceğime karar vermeye çalışırken aklım hâlâ annemdeydi.

Sancaktar Holding.

Bu isim annem için neden bu kadar önemliydi?

Yıllardır ilk kez bir konuda bu kadar kesin konuşmuştu. Üstelik bana kızdığı için değil, korktuğu için.

Telefonum yeniden titredi.

Ece arıyordu.

— Alo?

— Hanımefendi! E-postayı gördün mü?

— Gördüm.

— Eee? Ne yapıyoruz? Kutlama mı?

— Önce görüşmeye gideceğim.

— Sesin neden öyle?

— Annem yüzünden.

— Yine ne yaptı?

Derin bir nefes aldım.

— Sancaktar Holding'e gitmemi istemiyor.

Telefonun diğer ucunda birkaç saniyelik sessizlik oldu.

— Neden?

— Bilmiyorum.

— Alya, senin annen bazen gerçekten anlaşılması güç biri.

— Ece, sanki şirketin adını duyunca dünyası başına yıkıldı.

— Belki şirketle ilgili kötü bir şey duymuştur.

— Olabilir. Ama bana açıklama yapmıyor.

Ece'nin sesi yumuşadı.

— Bak, önce görüşmeye git. Kendini göster. Sonra ne yapacağına karar verirsin. Sen bu fırsatı hak ettin.

Gülümsedim.

— Bazen seni seviyorum.

— Bazen mi?

— Çok konuştuğunda sevmiyorum.

— Hadi oradan! Görüşmeden çıkınca beni ara.

— Ararım.

Telefonu kapattım.

Dolabımdan siyah kumaş pantolonumu, beyaz gömleğimi ve üzerime tam oturan ceketimi çıkardım. Saçlarımı açık bıraktım. Aynanın karşısına geçtiğimde kendime baktım.

Yirmi dört yaşındaydım.

Kendi kararlarını vermek isteyen, hayallerinin peşinden gitmeye çalışan bir kadındım.

Ve bugün, belki de hayatımda yeni bir sayfa açılacaktı.

Çantamı alıp odadan çıktım.

Merdivenlerden inerken annemi salonda gördüm. Elinde eski bir fotoğraf vardı. Beni fark edince fotoğrafı hızla kapattı.

— Neye bakıyorsun? diye sordum.

— Hiçbir şeye.

— Anne...

— Görüşmeye mi gidiyorsun?

— Evet.

Bir süre yüzüme baktı.

— Alya, son kez söylüyorum. O aileden uzak dur.

Kaşlarımı çattım.

— Hangi aileden?

Annem cevap vermedi.

— Sancaktar ailesinden, dedi sonunda.

İsminden bile rahatsız olduğu belliydi.

— Neden?

— Çünkü bazı insanlar göründükleri gibi değildir.

— Anne, ben bir iş görüşmesine gidiyorum. Evlilik teklifine değil.

— Bu konuyu hafife alma.

Çantamın askısını omzuma yerleştirdim.

— Benim bilmediğim ne var?

Annemin dudakları aralandı ama tek kelime çıkmadı.

— Beni düşündüğün için teşekkür ederim, dedim. Ama kendi hayatımla ilgili kararları kendim vereceğim.

Kapıya yöneldim.

Tam çıkarken annemin sesi arkamdan geldi.

— Alya!

Döndüm.

Gözleri dolmuştu.

— Ne olursa olsun, geçmişin seni bulmasına izin verme.

Ne demek istediğini anlayamadım.

Ama sormaya da fırsatım olmadı. Annem yeniden sustu.

Kapıyı açıp dışarı çıktım.

Sancaktar Holding'in binası, şehrin en işlek bölgelerinden birinde yükseliyordu. Cam cephesi güneş ışığını yansıtıyor, girişindeki büyük tabela uzaktan bile dikkat çekiyordu.

Binanın önünde durup başımı kaldırdım.

— İşte geldik, diye mırıldandım.

Derin bir nefes aldım ve içeri girdim.

Geniş giriş salonunda çalışanlar hızlı adımlarla hareket ediyordu. Herkesin elinde dosyalar, tabletler, telefonlar vardı. Burada zamanın bile başka türlü aktığını hissediyordum.

Danışmaya yaklaştım.

— Merhaba. Alya Karahan. Görüşme için gelmiştim.

Görevli bilgisayarına baktı.

— Hoş geldiniz. Derya Hanım sizi bekliyor. Buyurun, sizi yönlendireyim.

Asansöre doğru ilerlerken gözüm salonun ortasındaki büyük makete takıldı.

Eski bir konak.

Taş duvarları, yüksek pencereleri, geniş merdivenleri ve bahçesindeki ağaçlarıyla oldukça etkileyiciydi.

Bir adım yaklaştım.

Maketin önündeki küçük tabelada şunlar yazıyordu:

Sancaktar Konağı – Tarihî Restorasyon Projesi

İşte benim başvurduğum proje buydu.

Konağın çizimlerini hazırlarken bile bu yapıya hayran kalmıştım. Eski binaların kendine ait bir ruhu olduğuna inanırdım. Bir binayı restore etmek, yalnızca duvarlarını onarmak değildi. Onun geçmişini korumaktı.

— Alya Hanım?

Arkamdan gelen sesle döndüm.

Karşımda otuzlu yaşlarında, düzgün giyimli bir kadın duruyordu.

— Evet, benim.

— Ben Derya. İnsan kaynaklarında çalışıyorum. Hoş geldiniz.

Elini uzattı.

— Memnun oldum.

— Buyurun, sizi toplantı odasına alayım.

Onunla birlikte koridora ilerledim.

Yürürken dayanamadım.

— Konağın maketi gerçekten çok etkileyici.

Derya gülümsedi.

— Evet. Şirketimiz için önemli bir proje.

— Restorasyonun özgün dokuyu koruyarak yapılması gerektiğini düşünüyorum. Özellikle böyle tarihî yapılarda.

— Bu düşünceniz başvurunuzda da dikkatimi çekmişti.

Toplantı odasının kapısına geldik.

Derya kapıyı açtı.

— Yönetim ekibimiz birazdan burada olacak. Sizden birkaç dakika beklemenizi rica edeceğim.

— Tabii.

İçeri girdim.

Uzun bir masa, büyük camlar ve duvar boyunca sıralanmış kitaplıklar vardı. Masanın üzerine proje dosyam bırakılmıştı.

Dosyama baktım.

İçimdeki heyecan yeniden yükseldi.

Kapı açıldı.

Önce Derya içeri girdi. Ardından uzun boylu, koyu renk takım elbiseli bir adam.

Adamın yüzünde belirgin bir ifade yoktu. Soğuk, mesafeli ve kendinden fazlasıyla emin görünüyordu.

— Kuzey Bey, dedi Derya. Alya Karahan.

Adam gözlerini bana çevirdi.

— Hoş geldiniz.

Ayağa kalktım.

— Hoş bulduk.

El sıkıştık.

Bakışları birkaç saniye üzerimde kaldıktan sonra masanın diğer tarafına geçti.

— Buyurun, oturun.

Otururken içimden derin bir nefes aldım.

Kuzey Sancaktar.

Şirketin yöneticisi.

Hakkında pek bir şey bilmiyordum ama karşımdaki adamın insanları kolay kolay dinlemeye alışık olmadığını anlamak zor değildi.

Dosyamı açtı.

— Başvurunuzu inceledim, dedi.

— Umarım olumlu bulmuşsunuzdur.

Gözlerini dosyadan kaldırdı.

— Henüz karar vermedim.

Gülümsedim.

— O hâlde karar vermenize yardımcı olayım.

Derya hafifçe gülümsedi. Kuzey ise yüzündeki ifadeyi değiştirmedi.

— Projeye yaklaşımınız dikkatimi çekti. Eski yapıların korunmasından bahsetmişsiniz. Ancak bu proje yalnızca mimari bir restorasyon çalışması değil. Ticari bir yatırım.

— Bunun farkındayım.

— Burası bir otele dönüştürülecek. Dolayısıyla estetik kaygılarınızın yanında şirketin beklentilerini de karşılamanız gerekiyor.

— Elbette. Ama ticari kazanç elde etmek için binanın tarihini yok etmek zorunda değiliz.

Kuzey arkasına yaslandı.

— Sizce bir binanın geçmişi, bugünkü ihtiyaçlarından daha mı önemli?

— Hayır. Ama geçmişini kaybeden bir binanın geleceği de anlamını kaybeder.

Gözlerini benden ayırmadı.

— Oldukça iddialısınız.

— İşimi ciddiye alıyorum.

— Bu şirkette herkes kendi görevini bilir, hanımefendi.

Kaşlarımı hafifçe kaldırdım.

— Ne güzel. O zaman sizin de kendi görevinizi öğrenmeniz gerekiyor.

Derya'nın bakışları bir anda bana döndü.

Kuzey'in yüzündeki ifade değişti. İlk kez dikkatle bana baktığını hissettim.

— Nasıl bir görevmiş o? diye sordu.

— İnsanlara nasıl davranacağınızı öğrenmek mesela.

Odadaki sessizlik birkaç saniye sürdü.

Kuzey dosyayı kapattı.

— Cesaretlisiniz.

— Hayır. Sadece düşüncelerimi söylemekten çekinmiyorum.

— Burada herkes düşüncelerini bu kadar rahat ifade edemez.

— O zaman burada değişmesi gereken bazı şeyler var demektir.

Derya araya girdi.

— Alya Hanım'ın proje yaklaşımını biraz daha dinleyelim isterseniz.

Kuzey gözlerini benden ayırmadan başını hafifçe salladı.

— Anlatın. Konağı nasıl restore etmeyi düşünüyorsunuz?

Dosyayı kendime doğru çektim.

— Öncelikle yapının özgün taş dokusunu koruyacağım. İç mekânda modern ihtiyaçları karşılayacak düzenlemeler yapılabilir ama binanın karakterini değiştirmeyeceğim. Özellikle ana merdiven, tavan işlemeleri ve avlu korunmalı.

— Neden?

— Çünkü bunlar yalnızca mimari detaylar değil. O binanın hafızası.

Kuzey'in bakışları kısa bir an için dosyadaki konağın fotoğrafına kaydı.

— Hafıza, dedi alçak bir sesle. Bazen insanın kurtulmak istediği tek şeydir.

Sözleri karşısında duraksadım.

Bu cümleyi neden söylemişti?

Ama sormadım.

— Bazen de insanın geriye kalan tek şeyidir, dedim.

Gözleri yeniden bana döndü.

Bir süre sessiz kaldı.

Sonra dosyamı kapatıp masaya bıraktı.

— Değerlendirmemiz gerekiyor. Size dönüş yapılacak.

Ayağa kalktım.

— Teşekkür ederim.

Derya da ayağa kalktı.

— Ben size çıkışa kadar eşlik edeyim.

Kapıya yönelirken Kuzey'in sesi arkamdan geldi.

— Alya Hanım.

Döndüm.

— Buyurun?

— Bu projede çalışmak istiyorsanız yalnızca hayallerinizi değil, gerçekleri de dikkate almanız gerekecek.

Gülümsedim.

— Ben zaten hayallerimi gerçekleştirmek için gerçeklerle mücadele ediyorum.

Cevap vermedi.

Odadan çıktım.

Koridorda Derya bana dönüp hafifçe gülümsedi.

— İlk görüşmeniz için oldukça cesurdunuz.

— Yanlış bir şey mi söyledim?

— Hayır. Sadece Kuzey Bey'le herkes böyle konuşmaz.

— Belki de herkes konuşmalı.

Derya gülerek başını salladı.

— Sizinle çalışmak ilginç olacak gibi görünüyor.

— Umarım iyi anlamda.

— Bunu zaman gösterecek.

Binadan çıktığımda derin bir nefes aldım.

Görüşme beklediğimden farklı geçmişti. Kuzey Sancaktar tam anlamıyla sinir bozucu bir adamdı. Ama projemi dinlemişti. Bu bile benim için önemliydi.

Telefonumu çıkardım.

Annemden üç cevapsız arama vardı.

Bir de mesaj.

Anne: Alya, lütfen beni ara.

Ekrana bir süre baktım.

Sonra onu aradım.

Telefon ilk çalışta açıldı.

— Alya?

— Anne, görüşmeden çıktım.

— Sana bir şey oldu mu?

Şaşırdım.

— Hayır. Ne olacaktı?

— Orada kimlerle görüştün?

— İnsan kaynaklarından Derya Hanım ve Kuzey Sancaktar'la.

Telefonun diğer ucunda sessizlik oldu.

— Anne?

Annemin nefes alışını duyabiliyordum.

— Kuzey Sancaktar mı?

— Evet. Şirketin yöneticisiymiş.

— Alya, o adamla bir daha karşı karşıya gelmeni istemiyorum.

Sinirle gözlerimi kapattım.

— Anne, yeter artık! Bana ne olduğunu anlatmayacak mısın?

— Anlatamam.

— Neden?

Annemin sesi titredi.

— Çünkü bazı gerçekler öğrenildiğinde hiçbir şey eskisi gibi kalmaz.

— Belki de kalmaması gerekiyordur!

Bir süre sessizlik oldu.

Sonunda annem fısıltıyla konuştu.

— O ailenin geçmişi sandığından çok daha karanlık, Alya.

Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım.

— Sen bu aileyi nereden tanıyorsun?

Cevap gelmedi.

— Anne?

— Eve gelince konuşacağız.

Telefon kapandı.

Olduğum yerde kaldım.

Annemin sesindeki korku, içimdeki bütün soruları büyütmüştü.

Sancaktar ailesi...

Kuzey Sancaktar...

Ve annemin sakladığı geçmiş.

Başımı kaldırıp binaya baktım.

Az önce yalnızca bir iş görüşmesi yaptığımı sanıyordum. Şimdi ise hayatımın hiç bilmediğim bir hikâyenin içine doğru sürüklendiğini hissediyordum.

Belki de annemin benden sakladığı şey, yalnızca geçmişine ait değildi.

Belki de benim geleceğimle de ilgiliydi.

Ve ben artık gerçeği öğrenmek istiyordum.

Çünkü bazı kapılar, bir kez aralandığında bir daha kolay kolay kapanmazdı.