konağın sessizliği

### İKİ FARKLI HAYAT

### Beşinci Bölüm – Konağın Sessizliği

“Bazı kapılar yalnızca odalara açılmaz. Bazen insanın hiç bilmediği bir geçmişe açılır.”

Anahtarları avucumun içinde sıkarken konağın demir kapısının önünde duruyordum.

Sabahın dokuzu henüz geçmişti. Hava serindi. Gece yağan yağmurun ardından taş yolun üzerinde küçük su birikintileri oluşmuş, bahçedeki ağaçların yaprakları ıslanmıştı. Konağın yüksek pencereleri, sabah ışığını bile içeri almak istemiyormuş gibi karanlık görünüyordu.

Dün gece annemin söyledikleri hâlâ kulaklarımdaydı.

O evde yaşananları bilmiyorsun.

Bazı odalar yıllardır kapalıdır.

Bazı sırlar, kapıları açıldığında insanın hayatını değiştirir.

Başımı kaldırıp konağa baktım.

— Peki, senin neyin var böyle?

Kendi kendime konuştuğumu fark edince hafifçe gülümsedim. Sonra elimdeki anahtarlara baktım.

Tam kilide uzanmıştım ki arkamdan bir ses geldi.

— Bir binayla konuştuğunuzu bilmiyordum.

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

Bu sesin sahibini tanımak için arkamı dönmeme gerek yoktu.

— Günaydın, Bay Sancaktar.

Kuzey ellerini paltosunun ceplerine sokmuş, birkaç adım uzağımda duruyordu. Üzerinde siyah bir palto, koyu renk bir gömlek vardı. Saçları her zamanki gibi kusursuzdu.

— Günaydın, Hanımefendi.

Bakışları elimdeki anahtarlara kaydı.

— Kapıyı açmayacak mısınız?

— Ben de tam onu yapacaktım.

— Öyleyse neden hâlâ dışarıdayız?

Ona döndüm.

— Çünkü bazı insanlar günaydın demeyi beklemeden emir vermeye başlıyor.

Dudaklarının kenarı belli belirsiz kıvrıldı.

— Siz de her cümleye cevap vermek zorunda mısınız?

— Siz her cümlede insanı sinirlendirmek zorunda mısınız?

Kuzey başını hafifçe yana eğdi.

— Sanırım iyi anlaşacağız.

— Bundan hiç emin değilim.

Anahtarı kilide yerleştirdim. Birkaç denemeden sonra kapı ağır bir gıcırtıyla açıldı.

İçeriden eski ahşap, toz ve yıllardır havalandırılmamış odaların kendine özgü kokusu geldi.

Bir adım attım.

Sonra durdum.

Konağın içine baktığımda tuhaf bir his kapladı içimi. Sanki burası yalnızca terk edilmiş bir yapı değildi. Sanki duvarların arasında birileri hâlâ konuşuyor, merdivenlerin üzerinde eski ayak sesleri dolaşıyordu.

Kuzey yanımdan geçerek içeri girdi.

— Ne oldu?

— Hiç.

— Biraz önce kapıyı açmak için acele ediyordunuz.

— Fikrimi değiştirdim.

— Korktunuz mu?

Ona baktım.

— Sizden mi?

— Benden korkmanız için bir sebep göremiyorum.

— Ben de kendinizi bu kadar önemli görmeniz için bir sebep göremiyorum.

Kuzey kısa bir nefes verdi.

— Güzel. O zaman başlayalım.

Salonun ortasında durduğumda gözlerim istemsizce tavana yükseldi.

Yüksek tavanın ortasında büyük bir avize asılıydı. Kristallerinin bazıları eksilmiş, üzerini ince bir toz tabakası kaplamıştı. Duvarlarda eski tabloların izleri, zeminde ise yılların yıprattığı ahşap parkeler vardı.

Fakat bütün bunların altında hâlâ görkemli bir güzellik saklıydı.

— Burası gerçekten etkileyici, diye mırıldandım.

Kuzey yanıma geldi.

— Restorasyon raporunda da aynı şeyi yazmışsınız.

— Çünkü doğru.

— Ancak buranın bir otele dönüştürülmesi gerekiyor. Sadece güzel olması yeterli değil.

— Bunu biliyorum.

Çantamdan not defterimi çıkardım.

— Ama burayı sıradan bir otele dönüştürmek de doğru değil. Bu konağın kendine ait bir karakteri var. Onu kaybedersek geriye yalnızca pahalı bir bina kalır.

Kuzey salonun ortasına doğru yürüdü.

— Şirketin beklentisi yüksek. Buraya ciddi bir yatırım yapılacak.

— Ben de ciddi bir çalışma yapacağım. Ama duvarları yıkıp yerine cam koyarak mimarlık yapıldığını düşünmüyorum.

Bana döndü.

— Bunu kime söylüyorsunuz?

— Üzerinize alındıysanız size.

Kuzey birkaç saniye yüzüme baktı.

— Sizinle çalışmak kolay olmayacak.

— Ben de kolay biri olduğumu söylemedim.

Bu kez gerçekten gülümsediğini gördüm. Çok kısa sürdü ama gördüm.

Sonra telefonunu çıkarıp bir numarayı aradı.

— Mert, biz konağa geldik. Evet, planları da getir. Birazdan görüşürüz.

Telefonu kapattı.

— Arkadaşım birazdan burada olacak. Hukuki belgeleri ve eski tapu kayıtlarını getirecek.

— Eski tapu kayıtları neden gerekiyor?

— Binanın geçmişine ilişkin bazı belgeler eksik.

Not defterime bir şeyler yazarken başımı kaldırdım.

— Eksik derken?

— Bazı bölümlerin ne zaman kapatıldığı bilinmiyor.

Kalemim elimde durdu.

— Hangi bölümler?

Kuzey salonun arka tarafındaki koridora baktı.

— Arka tarafta birkaç oda var. Yıllardır kullanılmıyor.

Annemin sesi yeniden zihnimde yankılandı.

Bazı odalar yıllardır kapalıdır.

Boğazımda tuhaf bir düğüm oluştu.

— Onları görebilir miyiz?

Kuzey bakışlarını bana çevirdi.

— Neden?

— Çünkü restorasyon yapacağım. Binanın her bölümünü görmem gerekiyor.

— Şimdilik o koridora girmeyelim.

Kaşlarımı çattım.

— Neden?

— Önce güvenlik kontrolü yapılmalı.

— Bina tehlikeli mi?

— Bunu öğrenmeye çalışıyoruz.

Bir süre yüzüne baktım. Sanki söylemediği başka bir şey vardı.

Ama üzerine gitmedim.

Henüz.

Koridorun sonunda büyük bir pencerenin önünde durdum. Pencereden bahçenin arka tarafı görünüyordu. Bahçenin ortasında kurumuş bir çeşme, onun biraz ilerisinde ise küçük bir taş yol vardı.

Defterime birkaç not aldım.

— Buradaki peyzajı da yenilemek gerekiyor. Ama çeşmeyi kesinlikle korumalıyız.

Kuzey arkamdan konuştu.

— Her şeyi korumak istiyorsunuz.

— Çünkü her şeyin bir anlamı var.

— Bazen eski şeyleri geride bırakmak gerekir.

Başımı ona çevirdim.

— Her zaman değil.

— Neden?

— Çünkü bazı şeyleri geride bıraktığımızı sanırız. Ama onlar bizden hiç ayrılmaz.

Kuzey'in yüzündeki ifade değişti.

Sanki söylediğim söz, beklemediği bir yere dokunmuştu.

Bir an gözlerimin içine baktı.

— Bunu nereden öğrendiniz?

Omuz silktim.

— Hayattan.

Tam o sırada giriş kapısından bir erkek sesi duyuldu.

— Kuzey!

Kuzey başını çevirdi.

— Geldi sonunda.

İçeri giren adam uzun boylu, güler yüzlü biriydi. Elindeki dosyaları kaldırarak yanımıza geldi.

— Sabahın hayırlı olsun. Bu kadar erken saatte beni konağa çağırmanın özel bir sebebi olmalı.

Kuzey ona döndü.

— Mert, tanıştırayım. Alya Karahan. Restorasyon projesinin mimarı.

Mert bana elini uzattı.

— Memnun oldum. Mert Aydın.

Elini sıktım.

— Ben de memnun oldum.

Mert, Kuzey'e dönüp alçak sesle konuştu.

— Dosyadaki hanımefendi bu mu?

Kuzey gözlerini kıstı.

— Mert.

— Tamam, sustum.

İkisine bakınca gülümsememek için kendimi zor tuttum.

— Sanırım hakkımda konuşuyordunuz.

Mert hiç utanmadan başını salladı.

— Biraz.

Kuzey dosyayı elinden aldı.

— İşimize bakalım.

Mert bana göz kırpar gibi baktı.

— Kolay gelsin. Bu adamla çalışmak biraz sabır gerektirir.

— Bunu fark ettim.

Kuzey ikimize de sertçe baktı.

— İkiniz de bitirdiyseniz başlayabilir miyiz?

Mert kahkaha attı.

— İşte benim eski dostum!

Dosyaları salonun ortasındaki büyük masaya yerleştirdik.

Eski mimari çizimler, tapu belgeleri ve konağa ait birkaç fotoğraf vardı. Fotoğrafları tek tek incelerken bir tanesinde gözüm takıldı.

Konağın önünde çekilmiş eski bir fotoğraftı.

Fotoğrafta genç bir kadın ve genç bir adam yan yana duruyordu.

Kadının yüzü tam seçilmiyordu. Ancak saçları, duruşu ve başını hafifçe yana eğişi bana fazlasıyla tanıdık geldi.

Fotoğrafı elime aldım.

— Bu kim?

Kuzey yanıma yaklaştı.

— Nerede buldunuz?

— Dosyanın arasında.

Mert de masaya eğildi.

— Eski arşivden çıkmış olmalı.

Fotoğrafı biraz daha yaklaştırdım.

Kadının yüzünü görmek için ışığa doğru tuttum.

Kalbim bir anlığına duracak gibi oldu.

Bu kadın...

Annemdi.

Genç Meral.

Fotoğrafın arkasını çevirdim. Orada silik bir tarih vardı.

Yıllar öncesine ait bir tarih.

Parmaklarımın arasındaki fotoğraf titremeye başladı.

Kuzey bunu fark etti.

— İyi misiniz?

Hemen fotoğrafı masaya bıraktım.

— İyiyim.

— Renginiz attı.

— Sadece biraz şaşırdım.

Kuzey fotoğrafı eline aldı.

— Tanıdığınız biri mi?

Bir an cevap veremedim.

Anneme ait olduğunu söylemeli miydim?

Yoksa önce gerçeği kendim mi öğrenmeliydim?

— Hayır, dedim sonunda. Sadece fotoğraf dikkatimi çekti.

Kuzey fotoğrafa baktı. Sonra yüzünü bana çevirdi.

— Emin misiniz?

— Evet.

Yalan söylemek hiç bu kadar zor olmamıştı.

Mert fotoğrafı Kuzey'in elinden aldı.

— Bu fotoğrafların hepsi eski. Belki önceki sahiplerine aittir.

Kuzey cevap vermedi.

Ben ise masanın üzerindeki diğer belgeleri incelemeye çalışıyordum. Fakat gözüm sürekli o fotoğrafa kayıyordu.

Annem burada ne yapmıştı?

Kuzey'in babasıyla gerçekten bir ilişkisi olmuş muydu?

Ve en önemlisi...

Bu fotoğraf neden hâlâ saklanıyordu?

Bir süre sonra Mert başka bir telefon görüşmesi yapmak için dışarı çıktı. Kuzey de birkaç belgeyi kontrol etmek üzere giriş tarafına yöneldi.

Ben masada yalnız kaldım.

Fotoğrafı yeniden elime aldım.

Arkasında silik yazının altında küçük bir harf daha vardı.

V.

Parmağımı yazının üzerinde gezdirdim.

Tam o sırada arkamdan Kuzey'in sesi duyuldu.

— Bu fotoğrafla özel olarak ilgileniyorsunuz.

Hızla döndüm.

— Sadece eski belgeleri inceliyorum.

— Fotoğraf bir mimari belge değil.

— Belki binanın geçmişiyle ilgilidir.

Kuzey birkaç adım yaklaştı.

— Sizce bu konağın geçmişinde ne var?

Gözlerimi ondan ayırmadım.

— Bunu sizin bilmeniz gerekmiyor mu?

Yüzü ciddileşti.

— Bazı şeyleri ben de bilmiyorum, Alya Hanım.

İlk kez ismimi bu kadar doğrudan söylemişti.

Fotoğrafı masaya bıraktım.

— O zaman ikimiz de öğrenmeye çalışacağız.

Kuzey bir süre sessiz kaldı.

Sonra başını hafifçe salladı.

— Sanırım öyle.

Öğleye doğru konağın içindeki incelememizi tamamlamaya yaklaştık.

Defterimi kapatıp çantama yerleştirdim. Ancak çıkmadan önce gözüm yine arka koridora kaydı.

Kapının önünde durdum.

Kuzey bunu fark etti.

— Oraya girmeyin demiştim.

— Sadece bakıyorum.

— Alya Hanım...

— Kuzey Bey, ben bu projenin mimarıyım. O koridoru görmeden sağlıklı bir rapor hazırlayamam.

Kuzey'in çenesi gerildi.

— Şimdilik kapalı kalacak.

— Neden?

— Çünkü öyle istiyorum.

Gözlerimi devirdim.

— Harika. Mimarlık tarihinde yeni bir yöntem keşfettik. Bir yeri incelemiyoruz çünkü patron öyle istiyor.

Kuzey bana doğru bir adım attı.

— Her şeyi sorgulamak zorunda mısınız?

— Evet. Özellikle de benden saklanan şeyleri.

Aramızda kısa bir sessizlik oluştu.

Sonra Kuzey beklemediğim bir şey yaptı.

Cebinden küçük bir anahtar çıkardı. Anahtarı avucunda çevirdi ama bana uzatmadı.

— O koridorun anahtarı bende değil.

— Kimde?

— Bilmiyorum.

Kaşlarımı çattım.

— Nasıl yani?

— Bu konağın bazı bölümlerinin anahtarları yıllardır kayıp.

Bir süre yüzüne baktım.

Sonra bakışlarımı kapalı koridora çevirdim.

Kapının üzerinde eski bir kilit vardı. Ahşabın rengi diğer kapılardan daha koyuydu. Sanki yıllar önce aceleyle kapatılmış ve bir daha kimse dokunmamıştı.

Tam arkamı dönecektim ki kapının altından ince bir kâğıt parçası gördüm.

Eğilip aldım.

Üzerinde yalnızca birkaç kelime yazıyordu.

“Meral, beni bekle.”

Nefesim kesildi.

Kâğıdı avucumun içinde sakladım.

Kuzey bana döndü.

— Ne buldunuz?

Başımı kaldırdım.

— Hiçbir şey.

Ama bu kez yalanımın arkasında durmakta zorlanıyordum.

Çünkü artık emindim.

Annem bu konağa daha önce gelmişti.

Ve burada yarım kalmış bir hikâye vardı.

Kuzey yanımdan geçerken son kez kapıya baktı.

— Yarın tekrar geleceğiz. Şimdilik gidelim.

Başımı salladım.

Konağın kapısından çıkarken bir kez daha arkamı döndüm.

Kapalı koridor, karanlığın içinde sessizce duruyordu.

Avucumdaki kâğıdı daha sıkı kavradım.

Annemin benden sakladığı geçmiş, artık yalnızca eski bir fotoğraftan ibaret değildi.

Bir adı vardı.

Bir kapısı vardı.

Ve belki de yıllardır bekleyen bir sahibi...

Meral.

Beşinci Bölüm Sonu