Bir Baba'nın gölgesi

Şimdi hi

### İKİ FARKLI HAYAT

### Üçüncü Bölüm – Bir Babanın Gölgesi

Anlatıcı: Kuzey Sancaktar

Bazı insanlar geçmişlerini unutmayı başarır. Bazılarıysa geçmişleriyle aynı evde yaşamaya mahkûm olur.

Ben ikinci gruptaydım.

Sancaktar Holding'in en üst katındaki odamın geniş camlarından şehri izliyordum. Aşağıda insanlar kendi hayatlarının telaşıyla hareket ediyor, arabalar birbirinin arasından geçiyor, şehir hiç durmadan yaşamaya devam ediyordu.

Bense aynı yerde duruyordum.

Babamın kurduğu şirketin başındaydım. Onun istediği üniversiteyi bitirmiş, onun uygun gördüğü insanlarla görüşmüş, onun belirlediği kuralların içinde büyümüştüm.

Yirmi sekiz yaşındaydım.

Ama bazen kendi hayatımın sahibi değilmişim gibi hissediyordum.

Kapım çalındı.

— Gir.

Mert elinde iki kahveyle içeri girdi.

— Günaydın, patron.

Masama doğru yürüdü ve kahvelerden birini önüme bıraktı.

— Kahveni şekersiz, hayatını da biraz daha çekilmez hazırladım.

Ona baktım.

— Çok komiksin.

— Biliyorum. Bu yeteneğimi henüz değerlendirmediğin için üzgünüm.

Kahvesinden bir yudum aldı.

— Dün görüşmeler nasıl geçti?

Masamın üzerindeki dosyayı açtım.

— Normal.

— Normal mi?

— Evet.

— Senin normal dediğin şey genelde birilerinin işten ayrılmasıyla sonuçlanıyor.

Başımı kaldırdım.

— Mert.

— Tamam, sustum.

Dosyayı kendime çektim.

— Restorasyon projesi için bir mimar adayıyla görüştüm.

— Ve?

— İddialı.

Mert kaşlarını kaldırdı.

— Senin gibi mi?

— Benden daha fazla konuşuyor.

— O hâlde gerçekten ilginç biri olmalı.

Dosyayı açtım. İçindeki çizimlere göz gezdirdim.

Alya Karahan.

İsmi dosyanın üzerinde yazıyordu.

Dün toplantı odasında karşıma oturduğunda kendinden emin görünüyordu. Söylediğim her şeye karşılık vermiş, geri adım atmamıştı.

En çok da konağın geçmişiyle ilgili söyledikleri aklımda kalmıştı.

Geçmişini kaybeden bir binanın geleceği de anlamını kaybeder.

İstemeden gülümsedim.

Mert bunu fark etti.

— Ne oldu?

— Hiç.

— Sen az önce gülümsedin.

— Gülümseyemez miyim?

— Elbette. Sadece bunun hangi felaketin habercisi olduğunu merak ettim.

Dosyayı kapattım.

— Yarın tekrar gelecek. Projeyle ilgili son görüşmeyi yapacağız.

Mert başını salladı.

— Peki. Umarım bu sefer birini kovmazsın.

— Çık odamdan.

Kahkaha attı.

— İşte tanıdığım Kuzey!

Kapıya yöneldiği sırada telefonum çaldı.

Ekranda babamın adı yazıyordu.

Mert de ekrana baktı.

— Hayatının en güzel anı başlıyor.

Aramayı açtım.

— Efendim?

Babamın sert sesi duyuldu.

— Odama gel.

— Bir toplantım var.

— İptal et.

— Baba, herkesin programı senin isteğine göre değişemez.

Kısa bir sessizlik oldu.

— Kuzey, benimle tartışma. Gel.

Telefon kapandı.

Mert bana baktı.

— Kolay gelsin.

Ayağa kalktım.

— Bir gün bu adamla konuşmayı bırakacağım.

— Önce onunla aynı soyadını taşımayı bırakman gerekiyor.

Gözlerimi devirdim ve odadan çıktım.

Babamın odasının kapısını çalmadan açtım.

Vedat Sancaktar masasının arkasında oturuyordu. Her zamanki gibi kusursuz giyinmişti. Gri saçları geriye taranmış, yüzündeki sert ifade yerli yerindeydi.

— Beni çağırmışsın.

Başını kaldırdı.

— Otur.

— Ayaktayken konuşabilirim.

Kalemini masaya bıraktı.

— Her şeyi kendi istediğin gibi yapmak zorunda mısın?

— Bunu bana sen öğrettin.

Bakışları sertleşti.

— Ben sana bu şirketi yönetmeyi öğrettim.

— Ben de yönetiyorum zaten.

— Bazen yönetmekle inat etmek arasındaki farkı öğrenmen gerekiyor.

Gülerek başımı salladım.

— Konu ne?

Babam masanın üzerindeki dosyayı bana doğru itti.

— Restorasyon projesi.

Dosyaya baktım.

— Ne olmuş?

— Eski konağı otele dönüştürme fikrini yeniden değerlendirdim.

— Bir sorun mu var?

— Hayır. Ancak bazı değişiklikler istiyorum.

— Hangi değişiklikler?

— Konağın iç mimarisinin tamamen yenilenmesini, eski bölümlerin mümkün olduğunca kaldırılmasını istiyorum.

Dosyayı kapattım.

— Bu mümkün değil.

Babam kaşlarını çattı.

— Neden?

— Çünkü binanın tarihi dokusunu korumamız gerekiyor.

— Kuzey, orası bir müze değil. Otel olacak.

— Bunun farkındayım.

— O zaman gereksiz ayrıntılarla uğraşma.

Sesimi yükseltmemeye çalıştım.

— Baba, bu projeyi yalnızca para kazanmak için yapmıyoruz. Binanın kendine ait bir değeri var.

Babam arkasına yaslandı.

— Sen de mi o mimar gibi konuşmaya başladın?

Gözlerimi ona çevirdim.

— Alya Karahan'dan mı bahsediyorsun?

Babamın yüzü bir anda değişti.

Çok kısa sürdü.

Ama fark ettim.

— Kim?

— Proje için görüştüğüm mimar.

Babam dosyayı yeniden eline aldı.

— Soyadı ne dedin?

— Karahan.

Parmakları dosyanın kenarında durdu.

— Alya Karahan mı?

— Evet. Tanıyor musun?

Babam cevap vermedi.

— Baba?

Dosyayı masaya bıraktı.

— Nereden buldunuz bu kadını?

Kaşlarımı çattım.

— Başvuru yaptı. İnsan kaynakları değerlendirdi. Neden?

Babam ayağa kalktı.

— Bu projede çalışmayacak.

İstemsizce güldüm.

— Bir dakika. Daha dün sen de projenin ayrıntılarıyla ilgilenmiyordun. Şimdi neden kararımı sorguluyorsun?

— Kuzey, söylediğimi yap.

— Hayır. Bir sebep söyle.

Babamın çenesi gerildi.

— Bazı ailelerle iş yapmanın doğru olmadığını zamanla anlarsın.

— Hangi aile?

Bana cevap vermedi.

— Karahan ailesini tanıyor musun?

Babam pencereye doğru yürüdü.

— Bu konuyu kapat.

— Sen de annem gibi konuşmaya başladın.

Cümle ağzımdan çıkar çıkmaz babamın yüzündeki ifade değişti.

— Ne dedin sen?

— Annem de bir isim duyduğunda aynı tepkiyi veriyor. Bir şey soruyorum, herkes susuyor.

Babam ağır adımlarla masasına döndü.

— Annen bu konunun neresinde?

— Bilmiyorum. Ama Alya Karahan'ın ailesini tanıyor olabilir.

Babamın bakışları bir noktaya takılı kaldı.

İlk kez onu bu kadar düşünceli görüyordum.

— O kızla görüşmeye devam etmeyeceksin, dedi.

— Neden?

— Çünkü ben istemiyorum.

Başımı iki yana salladım.

— Ben senin çalışanlarından biri değilim.

— Bu şirketin yöneticisisin.

— Aynen öyle. O yüzden kiminle çalışacağıma ben karar veririm.

Kapıya yöneldim.

Arkamdan babamın sesi geldi.

— Kuzey!

Durmadım.

— Bu mesele sandığından daha büyük.

Kapıyı açmadan önce ona döndüm.

— O zaman ilk kez bana gerçeği anlatmayı deneyebilirsin.

Cevap vermedi.

Odadan çıktım.

Babamın odasından uzaklaşırken zihnimde tek bir soru vardı.

Alya Karahan'ın soyadı neden onu bu kadar etkilemişti?

Asansöre yönelirken telefonum çaldı.

Mert'ti.

— Ne oldu? diye sordu.

— Babam yine kendisiyle tartıştı.

— Sen kazandın mı?

— Konu bitmedi.

— O zaman kaybettin sayılır.

Asansörün kapısı açıldı.

— Mert, senden bir şey isteyeceğim.

— Söyle.

— Alya Karahan hakkında araştırma yap.

— Ne araştırması?

— Ailesi. Özellikle annesi.

— Neden?

Bir an duraksadım.

— Babam onun soyadını duyunca tuhaf davrandı.

Mert'in sesi ciddileşti.

— Anladım. Bir şey öğrenirsem haber veririm.

Telefonu kapattım.

Tam o sırada asansörün kapısı açıldı.

İnsan kaynakları bölümüne doğru yürüdüm. Derya'yı masasında buldum.

— Derya Hanım.

Başını kaldırdı.

— Buyurun Kuzey Bey.

— Alya Karahan'ın dosyasını tekrar hazırlayın. Yarınki görüşmesi için bütün proje çizimleri de hazır olsun.

Derya hafifçe gülümsedi.

— Elbette.

Bir an düşündüm.

— Bir de başvuru formunda ailesiyle ilgili bilgiler var mı?

Derya şaşkınlıkla bana baktı.

— Evet, ancak yalnızca iletişim ve temel bilgiler.

— Tamam. Teşekkürler.

Oradan ayrıldım.

Nedenini kendime bile açıklayamıyordum.

Ama bu kızın ailesiyle babamın geçmişi arasında bir bağlantı olduğuna artık emindim.

Akşam eve geldiğimde babam salondaydı.

Ceketini çıkarmış, koltuğa oturmuştu. Önündeki sehpanın üzerinde bir bardak içki duruyordu.

— Geç kaldın, dedi.

Saatime baktım.

— Daha akşamın başındayız.

— Yarınki toplantıyı iptal et.

Ceketimi koltuğa bıraktım.

— Yine mi aynı konu?

— Kuzey, bu kez beni dinle.

— Hayır. Sen beni dinle. Bu şirketin yönetimini bana bıraktın ama hâlâ her kararımı kontrol etmeye çalışıyorsun.

Babam bardağını masaya bıraktı.

— Bazı kararların bedelini yalnızca sen ödemezsin.

— Bu bir tehdit mi?

— Bu bir uyarı.

Gözlerimi ondan ayırmadım.

— O kızın ailesiyle aranda ne var?

Babamın yüzü dondu.

Uzun süre konuşmadı.

Sonra yavaşça ayağa kalktı.

— Herkesin bilmesi gerekmeyen şeyler vardır.

— Ben herkes değilim.

— Sen benim oğlumsun. Bu yüzden seni korumaya çalışıyorum.

Acı bir gülümseme yüzüme yayıldı.

— Beni korumak istiyorsan önce bana güvenmeyi öğren.

Merdivenlere yöneldim.

Arkamdan babamın sesi duyuldu.

— Kuzey, bazı geçmişler insanın peşini bırakmaz.

Durup ona baktım.

— Belki de onlardan kaçmak yerine yüzleşmek gerekiyordur.

Odadaki sessizlik ağırlaştı.

Babam gözlerini kaçırdı.

Vedat Sancaktar, oğlunun odasına çıktığını duyduktan sonra uzun süre salondan ayrılmadı.

Bardağındaki içkiye baktı.

Yirmi beş yıl.

Bir insanın hayatından bu kadar uzun bir zaman geçebilirdi. Ama bazı anlar vardı ki insanın zihninde dün yaşanmış gibi kalırdı.

Meral'in gülüşü...

Saçlarının rüzgârda savruluşu...

Bir akşamüstü ona söylediği sözler...

Ben artık seni sevmiyorum, Vedat.

O gün bu cümleyi duyduğunda dünyasının başına yıkıldığını hissetmişti.

Gitme demişti.

Nedenini sormuştu.

Bir açıklama beklemişti.

Ama Meral arkasını dönüp gitmişti.

Vedat o günden sonra bir daha kimseye aynı şekilde güvenmemişti.

Bardağını eline aldı.

Tam o sırada telefonunun ekranı aydınlandı.

Arayan kişi, yıllardır şirketin yönetiminde kendisine destek olan eski bir tanıdığıydı.

— Efendim?

— Vedat Bey, rahatsız ediyorum.

— Söyle.

— Bugün restorasyon projesi için yapılan görüşmeler hakkında bilgi vermem gerekiyor.

Vedat'ın yüzü gerildi.

— Ne olmuş?

— Kuzey Bey, Alya Karahan isimli mimarla yeniden görüşme kararı almış.

Vedat'ın eli bardakta hareketsiz kaldı.

— Alya Karahan...

— Evet efendim.

— Annesinin adı ne?

— Meral Karahan.

Bardağı yavaşça masaya bıraktı.

Bir süre konuşamadı.

Yıllardır duymadığı bir isim, bir anda odanın bütün sessizliğini doldurmuştu.

Meral.

İçinden bir şeylerin koptuğunu hissetti.

— Emin misin? diye sordu.

— Evet efendim. Bilgiler başvuru dosyasında mevcut.

Vedat gözlerini kapattı.

Yirmi beş yıl önce kaybettiği kadın, şimdi oğlunun karşısına çıkmıştı.

Üstelik kızıyla birlikte.

— Bu görüşme gerçekleşmeyecek, dedi sertçe.

— Kuzey Bey kararını vermiş görünüyor.

Vedat'ın yüzü karardı.

— O zaman kararını değiştirecek.

Telefonu kapattı.

Pencereye doğru yürüdü.

Şehir ışıkları camın üzerinde yansıyordu.

Kendi kendine fısıldadı:

— Meral... Neden şimdi?

Cevap yoktu.

Yalnızca geçmiş vardı.

Ve geçmiş, bir kez daha Sancaktar ailesinin kapısını çalıyordu.

Üçüncü Bölüm Sonu.