Bir Anne'nin korkusu

### İKİ FARKLI HAYAT

### İkinci Bölüm – Bir Annenin Korkusu

Anlatıcı: Alya Karahan

Eve dönerken aklımda tek bir şey vardı.

Annem.

Daha doğrusu, annemin benden sakladıkları...

Arabadan indiğimde evimizin ışıkları yanıyordu. Kapının önünde birkaç saniye durdum. Elimde çantam, zihnimde birbirine karışmış onlarca soru vardı.

Sancaktar ailesini nereden tanıyordu?

Kuzey Sancaktar'ın adını duyduğunda neden yüzü değişmişti?

Ve en önemlisi, neden o aileden uzak durmamı istiyordu?

Anahtarı kilide yerleştirip kapıyı açtım.

— Geldin mi kızım?

Babamın sesi salondan geldi.

Ayakkabılarımı çıkarırken cevap verdim.

— Geldim baba.

Salona girdiğimde babam koltukta oturuyordu. Elindeki kumandayı masaya bıraktı. Annem ise pencerenin önünde durmuş, dışarıyı seyrediyordu.

İkisi de bana baktı.

— Görüşmen nasıl geçti? diye sordu babam.

— İyiydi sayılır.

— Güzel. Peki ne dediler?

— Henüz karar vermediler. Ama projeyi beğendiklerini düşünüyorum.

Babam gülümsedi.

— Eminim güzel geçmiştir.

Çantamı koltuğun üzerine bıraktım. Sonra anneme döndüm.

— Konuşabilir miyiz?

Annem bakışlarını benden kaçırdı.

— Şimdi mi?

— Evet, şimdi.

Babam hafifçe doğruldu.

— Meral, isterseniz ben...

— Hayır baba. Bu kez ikimiz konuşacağız.

Annem derin bir nefes aldı.

— Alya, her şeyi büyütüyorsun.

İçimdeki sabır kırıntıları da tükenmişti.

— Ben mi büyütüyorum? Sabah bana o şirkete gitmeyeceksin dedin. Sonra Sancaktar ailesinden uzak durmamı istedin. Telefonda ise geçmişin karanlık olduğunu söyledin. Şimdi de hiçbir şey olmamış gibi davranıyorsun.

— Çünkü anlatacak bir şey yok.

— O zaman neden korkuyorsun?

Annemin yüzü bir anda gerildi.

— Korkmuyorum.

— Anne, gözlerimin içine bak ve bunu tekrar söyle.

Bana baktı.

Ama yalnızca birkaç saniye dayanabildi.

Sonra başını çevirdi.

— Bazı insanları tanımamak, hayatındaki en büyük şanstır.

— Ben onları tanımak istemiyorum. Sadece senin neden böyle davrandığını öğrenmek istiyorum.

Annem koltuğun kenarına oturdu.

— Alya, lütfen...

Sesindeki kırgınlık beni bir an durdurdu.

Yumuşak bir sesle sordum:

— O adamı tanıyor musun?

Annemin parmakları birbirine kenetlendi.

— Hangi adamı?

— Kuzey Sancaktar'ın babasını. Vedat Sancaktar'ı.

Annemin yüzündeki renk çekildi.

İşte o an anladım.

Bir şey vardı.

Hem de düşündüğümden çok daha büyük bir şey.

— Anne?

Dudakları titredi.

— O ismi bir daha bu evde söyleme.

Şaşkınlıkla ona baktım.

— Neden?

— Çünkü istemiyorum!

— Ama ben istiyorum!

İkimiz de sustuk.

Babam ayağa kalktı.

— Meral, artık Alya'ya bir açıklama yapmalısın.

Annem ona döndü.

— Sen de mi böyle düşünüyorsun?

Babamın yüzündeki ifade değişmedi.

— Yıllardır susuyoruz. Ama bu sessizlik artık Alya'yı da etkiliyor.

Annemin gözleri büyüdü.

— Cem...

Babam devam etmedi.

Ben ikisinin arasında bakışlarımı gezdirdim.

— Bir dakika. Siz ikiniz bir şey biliyorsunuz.

Babam gözlerini kapattı.

Annem ise hemen ayağa kalktı.

— Bu konu burada kapanacak.

— Hayır, kapanmayacak!

— Alya!

— Benim hayatımla ilgili bir şey varsa bilmeye hakkım var!

Annem bir süre yüzüme baktı. Sonra hiçbir şey söylemeden merdivenlere yöneldi.

— Anne!

Durmadı.

Odasının kapısı kapandığında salonda babamla baş başa kaldık.

— Baba, sen biliyor musun?

Babam koltuğa yeniden oturdu.

— Alya, annenin geçmişinde bazı şeyler var.

— Ne gibi?

— Şimdi anlatabileceğim şeyler değil.

— Sen de mi?

Babam başını kaldırdı.

— Ne demek istiyorsun?

— Herkes bir şeyler biliyor ama kimse bana söylemiyor. Ben bu evde yaşayan bir yabancı mıyım?

Babamın yüzündeki ifade yumuşadı.

— Hayır kızım. Sen bu evin en kıymetli şeyisin.

— O zaman bana güven.

Babam cevap vermedi.

Yanına oturdum.

— Baba, annem Vedat Sancaktar'ı tanıyor mu?

Babam uzun bir sessizlikten sonra konuştu.

— Evet.

Kalbim hızlandı.

— Nereden?

Babam ellerini birbirine kenetledi.

— Çok eskiden.

— Ne kadar eski?

— Sen doğmadan önce.

Bir an nefesimi tuttum.

— Aralarında ne vardı?

Babam bana baktı.

— Alya, bazı hikâyelerin başlangıcını bilmek, sonunu öğrenmeye yetmez.

— Ben zaten başlangıcını öğrenmek istiyorum.

Babamın gözlerinde bir yorgunluk vardı.

— Keşke her şeyi bilmek zorunda kalmasaydın.

Ayağa kalktım.

— Ama kalacağım baba. Çünkü artık bu konunun içinde benim de olduğumu hissediyorum.

Cevap vermeden odama çıktım.

Odamın kapısını kapatıp yatağımın kenarına oturdum.

Telefonumu elime aldım.

Ece'ye yazdım.

Ben: Annemle konuştum.

Ece: Ee?

Ben: Hiçbir şey anlatmadı. Ama babam Sancaktar ailesini tanıdığını söyledi.

Ece: Nasıl yani?

Ben: Annemle Vedat Sancaktar'ın geçmişte bir bağlantısı varmış.

Ece: Alya, şaka yapıyorsun.

Ben: Keşke.

Ece: Bu iş sandığımızdan daha büyük olabilir.

Ben: Ben de öyle düşünüyorum.

Telefonu yatağın üzerine bıraktım.

Tam o sırada gözüm çalışma masamın üzerindeki eski aile albümüne takıldı.

Çocukluğumdan kalma fotoğraflar, bayramlar, doğum günleri...

Ayağa kalkıp albümü elime aldım.

Sayfaları çevirmeye başladım.

Bir fotoğrafta annemle babamın düğün günü vardı. Annem beyaz gelinliğinin içinde gülümsüyordu. Babam ise ona bakıyordu.

Fotoğrafın arkasında tarih yazıyordu.

Yirmi beş yıl önce.

Bir sonraki sayfayı çevirdiğimde annemin gençlik fotoğrafını gördüm.

Tek başınaydı.

Üzerinde açık renk bir elbise vardı. Saçları omuzlarına dökülüyordu. Gözlerinde bugünkü hâlinden çok farklı bir canlılık vardı.

Fotoğrafın arkasında küçük bir not bulunuyordu.

Bir gün her şey güzel olacak.

Yazıyı tanımıyordum.

Fotoğrafı dikkatle inceledim.

Annemin yüzündeki gülümseme bana yabancıydı. Onu hiç böyle görmemiştim.

Fotoğrafı çevirdiğim sırada odanın kapısı açıldı.

— Ne yapıyorsun?

Başımı kaldırdım.

Annem kapıda duruyordu.

Elimdeki fotoğrafı görünce olduğu yerde kaldı.

— Onu nereden buldun?

— Albümden.

Annem hızlı adımlarla yanıma geldi.

Fotoğrafı elimden aldı.

— Bunları karıştırma.

— Anne, bu fotoğraf ne zaman çekildi?

— Çok önce.

— Yanındaki kim?

Annemin gözleri fotoğrafın üzerinde gezindi.

— Kimse.

— Fotoğrafta tek başınasın zaten.

— O zaman neden soruyorsun?

Kaşlarımı çattım.

— Arkasında bir not var.

Annem fotoğrafın arkasına baktı. Yüzü yeniden değişti.

— Bunu sana kim verdi?

— Kimse. Albümdeydi.

Fotoğrafı avucunun içinde sıkıştırdı.

— Bu albüm benim. Eşyalarımı karıştırmanı istemiyorum.

— Anne, ben sadece...

— Yeter Alya!

İlk kez bana bu kadar sert bağırıyordu.

Bir adım geri çekildim.

Annemin gözleri dolmuştu.

— Lütfen, dedi daha alçak bir sesle. Bazı şeyleri olduğu yerde bırak.

— Ama neden?

Bana baktı.

Uzun süre hiçbir şey söylemedi.

Sonunda fotoğrafı göğsüne bastırdı.

— Çünkü bazı insanlar geçmişte kalmayı hak eder.

Ardından odadan çıktı.

Kapı kapanınca yatağın kenarına oturdum.

Bir fotoğraf...

Bir not...

Ve annemin gözlerinde saklayamadığı bir acı.

Artık bunun sıradan bir geçmiş olmadığını biliyordum.

Alt katta annem mutfağa geçmişti. Babam da peşinden gitmiş olmalıydı. Merdivenlerin başına geldiğimde ikisinin konuştuğunu duydum.

— Artık ne yapacağız Meral? diye sordu babam.

— Bilmiyorum Cem.

— Alya her şeyi öğrenmek isteyecek.

— Öğrenmemeli.

— Ya Vedat ortaya çıkarsa?

İsminden söz edildiği anda olduğum yerde durdum.

Vedat.

Annemin sesi titredi.

— O adamın yeniden hayatımıza girmesine izin vermeyeceğim.

Babam derin bir nefes aldı.

— Yirmi beş yıl geçti.

— Benim için geçmedi!

Sessizlik oldu.

Sonra annem yeniden konuştu.

— Ben onu unutmak için hayatımı yeniden kurdum, Cem. Ama bazı geceler hâlâ o günün sesini duyuyorum.

Babamın sesi yumuşadı.

— Seni suçlamıyorum.

— Ama ben kendimi hiç affetmedim.

Elimi merdivenin korkuluğuna sıkıca tuttum.

Yirmi beş yıl...

Bir aşk...

Bir ayrılık...

Ve annemin hâlâ taşıdığı bir pişmanlık.

Daha fazla dinleyemedim. Sessizce odama geri döndüm.

Kapıyı kapattığımda telefonum çaldı.

Ekranda tanımadığım bir numara vardı.

Bir süre baktıktan sonra açtım.

— Alo?

Karşımdaki ses erkekti.

— İyi akşamlar. Alya Karahan'la mı görüşüyorum?

— Evet, benim.

— Ben Sancaktar Holding'den arıyorum. Derya Hanım.

Bir an duraksadım.

— Buyurun.

— Görüşmenizle ilgili sizi bilgilendirmek istiyorum. Projenizle ilgili olumlu bir değerlendirme aldık. Ancak son bir görüşme daha yapılması gerekiyor.

Gözlerim büyüdü.

— Yani projede çalışma ihtimalim var mı?

— Evet. Kuzey Bey sizinle yeniden görüşmek istiyor.

Telefonu biraz daha sıkı tuttum.

— Ne zaman?

— Yarın sabah sizin için uygun mu?

— Uygun.

— O hâlde yarın saat onda sizi bekliyoruz.

— Teşekkür ederim.

Telefon kapandı.

Yatağın üzerine oturdum.

Bir yandan iş fırsatım için seviniyor, diğer yandan annemin söylediklerini düşünüyordum.

Yarın yeniden Sancaktar Holding'e gidecektim.

Yeniden Kuzey Sancaktar'la karşılaşacaktım.

Ama artık benim için mesele yalnızca bir iş değildi.

Annemin geçmişinde saklanan o ismin peşine düşmüştüm.

Ve o ismin ardında ne olduğunu öğrenmeden vazgeçmeyecektim.

Bazı anneler çocuklarını geçmişlerinden korumak ister. Bazılarıysa geçmişlerinden kaçarken çocuklarının geleceğini de karanlığa sürükler.

Ben hangisinin içinde büyüdüğümü henüz bilmiyordum.

İkinci Bölüm Sonu