3💫

(Lalin anlatımıyla)

İyi okumalar 💗

Akşam olduğunda seraya girdim. Günün bütün yorgunluğu burada biraz olsun kayboluyordu.
Telefonumu seranın küçük masasının üzerine bıraktım. Çiçekleri sularken Arven'in sabah attığı mesaj aklıma geldi.
“Bir daha beyaz bırak.”
İstemeden gülümsedim.
Sonra telefonum titredi.
Arven:
Neredesin?
Bir an durdum.
Lalin:
Evdeyim.
Arven:
Cevap vermen uzun sürdü.
Lalin:
Bir işle uğraşıyordum.
Arven:
Ne işi?
Lalin:
Özel.
Arven:
Her şeye özel diyorsun.
Lalin:
Her şeyi anlatmak zorunda değilim.
Arven:
Ben de sana hiçbir şey anlatmıyorum.
Lalin:
Farkındayım.
Arven:
Yine de yazıyorsun.
Lalin:
Evet.
Arven:
Neden?
Bu soruyu yine sormuştu.
Bu kez cevap vermek istedim ama parmaklarım birkaç saniye ekranda bekledi.
Lalin:
Belki seni yalnız bırakmak istemiyorumdur.
Arven:
Beni tanımıyorsun bile.
Lalin:
Bazen tanımak için yıllar gerekmez.
Arven:
Bana acıyor musun?
Lalin:
Hayır.
Arven:
O zaman neden?
Lalin:
Çünkü acımakla önemsemek aynı şey değil.
Mesajı gönderdikten sonra telefonu masaya bıraktım.
Bir süre sonra tekrar baktım.
Cevap yoktu.
Tam seradan çıkacakken telefonum yeniden titredi.
Arven:
Yarın da yemek bırak.
Gülümsedim.
Lalin:
Tamam.
Arven:
Ve beyaz çiçek.
Lalin:
Tamam, Arven.
Arven:
İyi geceler.
Lalin:
İyi geceler.
Telefonu kapattım.
Sonra seranın ortasındaki beyaz çiçeklere baktım.
İçlerinden en güzelini seçtim.
Sabah onu Arven'in kapısına bırakacaktım.
Ama Arven'in bilmediği bir şey vardı.
Ben onun kapısına yalnızca çiçek bırakmıyordum.
Her bıraktığım şeyle, aramızdaki mesafeyi biraz daha azaltıyordum.
____________________________________________
Bugünlükte böyleeee
Nasıldı 🖤