10💫

(Lalin'in anlatımıyla)

İyi okumalar💗

Sabah gözümü açtığımda telefonumun ekranında tek bir mesaj vardı.
Bölüm şarkısı-madrigal_seni dert etmeler

Arven:
Uyandın mı
Daha gözümü bile tam açmadan cevap verdim.
Lalin:
Şimdi uyandım
Arven:
İşe gitcen mi
Lalin:
Evet
Arven:
Tamam
Telefonu bırakacaktım.
Lalin:
Sen niye erkenden uyandın?
Arven:
Uyuyamadım
Bir süre ekrana baktım.
Bu cevabı daha önce de duymuştum.
Ama nereden bildiğimi ona söyleyemezdim.
Lalin:
Kahvaltı yaptın mı?
Arven:
Yapmadım
Lalin:
Bir şey ye bari
Arven:
Sonra
Lalin:
Senin şu “sonra”ların hiç bitmiyor
Arven:
Sen de çok karışıyosun
Lalin:
Haklısın
Arven:
İtiraf ettin sonunda
Lalin:
Nadiren olur
Arven:
Belli
Mesajların arasında ilk defa küçük bir rahatlık vardı.
Hâlâ mesafeliydi ama eskisi kadar sert değildi.
Ben de üzerine gitmedim.
Çünkü Arven'e yaklaşmanın yolu daha fazla soru sormaktan değil, bazen susmayı bilmekten geçiyordu.
İşe gitmeden önce seraya uğradım.
Beyaz çiçeklerden birini kestim.
Yanına küçük bir not koydum.
“Bugün kendine biraz iyi davran.”
Notu tekrar okudum.
Fazla mıydı?
Sonra kâğıdı katladım.
Kapısının önüne bıraktım.
Bir saat sonra mesaj geldi.
Arven:
Notu sen mi yazdın?
Lalin:
Evet
Arven:
Niye?
Lalin:
Canım istedi
Arven:
Garipsin
Lalin:
Bunu artık kabul ettim
Arven:
Çiçek güzelmiş
Lalin:
Biliyorum
Arven:
Kendine güvenin fazla
Lalin:
Çiçek konusunda var
Arven:
Tamam
Telefonu cebime koydum.
Gülümsedim.
Ama gülümsemem uzun sürmedi.
Çünkü Arven'in kapısının önünde durduğum ilk günü hatırladım.
O zaman daha küçüktüm.
Onu sadece uzaktan görüyordum.
İnsanların arasında duruyor ama sanki hiçbirinin yanında değilmiş gibi görünüyordu.
İlk başta dikkatimi çeken şey yüzü değildi.
Sessizliğiydi.
Herkes bir şeyler anlatırken o sadece dinliyordu.
Sonra bir gün adını duydum.
“Arven.”
O gün hiçbir şey yapmadım.
Sadece ismini aklımda tuttum.
Sonrası yavaş yavaş olmuştu.
Önce onu uzaktan görmeye başladım.
Sonra hangi saatlerde orada olduğunu fark ettim.
Sonra bazı günler neden gelmediğini merak ettim.
Ve bir gün...
Onun hayatında yolunda gitmeyen bir şey olduğunu anladım.
Ama ne olduğunu o zaman bilmiyordum.
Henüz.
Telefonum tekrar titredi.
Arven:
Neden sustun?
Lalin:
Bir şey düşünüyordum
Arven:
Ne?
Parmağım ekranda kaldı.
Lalin:
Seni ilk gördüğüm zamanı.
Mesajı gönderdikten sonra kalbim hızlandı.
Arven uzun süre cevap vermedi.
Sonunda:
Arven:
Sen beni gördün mü?
Ekrana baktım.
İşte ilk küçük taş yerinden oynamıştı.
Lalin:
Evet.
Arven:
Ne zaman?
Telefonu kapattım.
Henüz değil.
Bazı cevaplar, zamanı gelmeden söylenirse bütün hikâyeyi bozardı.
___________________________________
Evet bir böl9mün daha sonu. Aslında bölüm yaxöaya başlayınca elim otomatik olarak müzğk listesine gidiyor balkonda oturup önce kahvemden bir yudum alıp şarkı başlayınca yazmaya. Girişiyorum zaten müzük bitene kadar bölüm neredeyse bitmiş oluyor yani söylemek istediğim eğer gerçekten içinizden yazmak geliyorsa ki gelenler vardır kendinize müzüğe kaptırıp yazmaya başlayın...