YAŞIYAN BİRİ DAHA

Uygulamada Aç → İçindekiler

Bölümler

1 ÖNSÖZ 2 BİR RÜYA GÖRMÜŞ 3 HAYIYDIR GADEŞ 4 HAYAT GÜZEL GİDİYO 5 HERŞEY BAŞLADI 6 SESSİZLİK BİZİ İZLERKEN 7 MAHSUR 8 GÜZEL GÜNLER BİTTİ 9 BU KADAR MI? 10 ENKAZ BAŞLADI 11 İLK GECE 12 İKİNCİ GÜNÜN SESİ 13 2 GÜZEL GİTTİ 14 UMUDUMUZ BİTTİ 15 HAYATIMIZ DARALDI 16 BİR UMUT 17 BELKİ YANLIŞTIR 18 NEFES 19 BİR YOL BULMALIYIZ 20 ÇIKIŞI BULMALIYIZ 21 YAŞAMAM ZOR 22 YARDIMM EDİN 23 AZALAN ACI 24 YA KURTULDUK YADA YENİ BİR ENKAZ BULDUK 25 BU NASIL BİR YER 26 OLAMAZZZZZ 27 HAYAT DEVAM EDİYO 28 GECE OLDU BİLE 29 YAŞIYAN BİRİ DAHA 30 GÖZLERİMİ KAPADIM 31 KAN 32 HERSEY AYNI ŞEKİLDE 33 KÖK SAĞMADIK 34 ESİLİN YASAM KAYNAĞI 35 SONUNDA AYAĞA KALKTIK 36 HAYATTAN YORULDUM 37 AYAKTA KALMALISIN 38 YÜRÜMEK? 39 KİM OLDUĞUNU UNUTMA 40 UNUTAMADIM 41 DEĞİŞMELİYİZ 42 ALIŞCAZ 43 GÜLMENİN GERİ DÖNÜŞÜ 44 BİZ NORMAL DEĞİLİZ 45 CİDDİYET İPTAL 46 PLANSIZ PLAN 47 YANLIŞ KAPI 48 MESAFE 49 BURAYA KADAR 50 İKİ HAFTA SONRA 51 BURADAYIZ 52 ÖZETİM 53 BİRAZ ÜZÜNTÜ 54 BİRAZ SEVGİ 55 BİZİ TANIYIN 56 BİZİ TANIYIN 2 57 BİZİ TANIYIN 3 58 BİZİ TANIYIN 4 59 BİZİ TANIYIN 5 60 BİZİ TANIYIN 6 61 BİZİ TANIYIN 7 62 FOTOĞRAFLARIMIZ 1 63 FOTOĞRAFLARIMIZ 2 64 FOTOĞRAFLARIMIZ 3 65 MESAJLAR 1 66 MESAJLAR 2 67 MUTLU SON

28. Bölüm

Sabah olduğunu ilk fark eden ben olmadım.
Beni uyandıran şey güneş değildi.
Bir sesti.
“Hâlâ… nefes alıyor.”
Bu cümleyi duyar duymaz gözlerimi açtım.
Ses Burak’ındı.
Hemen doğruldum.
Bacağım sızladı ama önemsemedim.
Sesin geldiği yere baktım.
Saffet yerde yatıyordu.
Üzeri ince bir montla örtülmüştü.
Yüzü solgundu ama…
göğsü hareket ediyordu.
Gerçekten.
Dün gece bunu bilerek uyumakla,
şimdi görmek arasında fark vardı.
Burak başucundaydı.
Gözlerini Saffet’ten ayırmıyordu.
Sanki bakmayı bırakırsa, nefes de duracakmış gibi.
“Bütün gece saydım,” dedi.
Bana değil, boşluğa konuşur gibiydi.
“Nefeslerini… saydım.”
Yanına çöktüm.
Ne diyeceğimi bilmiyordum.
Zaten doğru bir cümle yoktu.
“Suyumuz yok,” dedim sonunda.
Bu çok saçma bir şeydi ama…
aklıma gelen tek gerçek buydu.
Burak başını salladı.
“Biliyorum,” dedi.
“Ama bırakmam.”
Bu cümle içime işledi.
Çünkü bu bir söz değil, bir karar gibiydi.
Zeynep yanımıza geldi.
Durumu bir bakışta anladı.
“Bilinci yok,” dedi.
“ama yaşıyor.”
Bu “ama” kelimesi…
hem umut hem korkuydu.
Biraz sonra Saffet’in eli kıpırdadı.
Çok hafif.
Belki refleks.
Belki değil.
Burak eğildi.
“Saffet?” dedi.
Sesi titredi.
“Buradayım.”
Cevap gelmedi.
Ama Burak geri çekilmedi.
“Konuşmak zorunda değilsin,” dedi.
“Sadece… durma.”
Ben boğazımı yuttum.
Bu kadar basit bir isteğin,
bu kadar ağır olabileceğini bilmiyordum.
Bir süre sonra hepimiz etrafına toplandık.
Sessizce.
Kimse dokunmadı.
Saffet bir an yüzünü buruşturdu.
Kaşları çatıldı.
Acı mıydı, rüya mı… bilmiyorum.
“Canı acıyor,” dedi Esmanur fısıltıyla.
Burak başını salladı.
“Biliyorum,” dedi.
“Ama buradayım.”
O an şunu düşündüm:
İnsan bazen iyileştiremez.
Ama kalır.
Bu da bir şeydir.
Güneş biraz daha yükseldi.
Açlık kendini hatırlattı.
Susuzluk dudaklarımızı yaktı.
Ama kimse “gidelim” demedi.
Çünkü Saffet buradaydı.
Ve Burak…
buradan ayrılmayacaktı.
Yanlarına bir şey bırakmaya çalıştık.
Gölge.
Rüzgârı kesmek için taş.
Hiçbirimiz doktor değildik.
Ama yalnız değillerdi.
Bir ara Burak başını kaldırdı.
Gözleri benimkilerle buluştu.
“Öldü sandım,” dedi.
Bu sefer ağlamadı.
“Ama yaşadığına bak…
şimdi de korkuyorum.”
Bu çok tanıdık bir histi.
Umutla korkunun aynı anda var olması.
“Anlıyorum,” dedim.
Gerçekten anlıyordum.
Saffet bir kez daha nefes aldı.
Daha derin.
Hepimiz aynı anda fark ettik.
Kimse sevinmedi.
Ama içimizden bir şey…
yerine oturdu.
Hayat çok kırılgandı.
Ama buradaydı.
Ve biz…
bunu tutmaya çalışıyorduk.