46. bölüm · HERŞEY ÇOKTAN BITTİ
PLANSIZ PLAN
45. Bölüm
Şunu söyleyebilirim:
Biz bir şeyi asla planladığımız gibi yapmıyoruz.
Yola çıkalım dedik.
Çıktık mı?
Evet.
Nereye?
Kimse bilmiyor.
Ama bu sefer bir fark vardı.
Herkes biraz daha… ayaktaydı.
Sanki o gülme anı bir düğmeye basmıştı.
Ben öndeyim yine.
Artık bunu sorgulamıyorum.
Kabul ettim.
Esmanur yanımda yürüyor.
Elinde hiçbir şey yok ama sanki telsiz taşıyormuş gibi ciddi.
“Tamam,” dedi.
“Bu sefer gerçekten bir plan yapıyoruz.”
“Yapıyoruz da,” dedim.
“Plan ne?”
Esma arkadan geldi.
Sessizce ama net.
“Bir bina bulacağız.
Güvenli.
Kapalı.
Bir süre durabileceğimiz.”
Esil hemen araya girdi.
“Yani oturup açlıktan ölmek için daha güzel bir ortam?”
“Negatif enerjini kes,” dedim.
“Bugün eğlenceliyiz.”
“Ben her gün eğlenceliyim,” dedi.
“Siz yeni fark ettiniz.”
Bir binanın önünde durduk.
Kapısı yarı açıktı.
Camlar kırık ama tamamen çökmemiş.
Esma dikkatlice baktı.
“Burası olabilir.”
Esmanur bana döndü.
“Ne diyorsun?”
Herkes bana bakınca istemsiz gülümsedim.
“Diyorum ki…
içeride sürpriz çıkarsa sorumluluk sizde.”
“Anlaştık,” dedi Esil.
“Zaten sorumluluk nedir bilmiyoruz.”
İçeri girdik.
Sessizlik.
Bu sefer sessizlik korkutmuyordu.
Sadece… boştu.
Bir anda Esil bağırdı.
“BULDUM!”
Herkes irkildi.
“NE?” dedim.
Elinde bir masa örtüsü vardı.
Tozlu, yırtık ama… masa örtüsü.
“Bunu yere serelim,” dedi.
“Resmen piknik.”
“Enkaz pikniği,” dedi Esmanur.
“Konsept çok iyi.”
Oturduk.
Gerçekten oturduk.
Büşra sırtını duvara verdi.
“Garip ama…
ilk defa rahatladım.”
Ben bacağımı uzattım.
Sızladı ama daha az.
Belki de durunca iyileşiyordu.
Esma bana baktı.
“İyi misin?”
“İyiyim,” dedim.
“Şaşırtıcı şekilde.”
Esmanur sırıtıp eğildi.
“Bak işte,” dedi.
“Hayattayız.”
Tam o sırada Esil ciddileşti.
Bu nadir bir şeydi.
“Bakın,” dedi.
“Biz buradan çıkacağız.
Tamam mı?”
Kimse dalga geçmedi.
Ben başımı salladım.
“Çıkacağız.”
O an şunu hissettim:
Bu sadece hayatta kalmak değildi artık.
Birlikte ilerlemekti.
Ve bu…
Garip bir şekilde güzeldi.