HAZİRAN YAĞMURU

"Bizi buraya birisi çağırmadı," dedi Ilgaz Tan, sesi ilk kez titreyerek. "Bizi buraya zaten gömmüşler."
O an, taşın üzerindeki isimlerin tam altına gözüm kaydı. Diğer isimlerin aksine, en alttaki satır taze kazınmıştı. İçindeki taş tozları henüz beyaz ve kuruydu.
Öne doğru bir adım attım. Dizlerimin bağı çözülecek gibi oldu. O taze kazınmış satırda şu yazıyordu:
KAPIYI SEN AÇTIN.
"Benim mektubumdaki satır bu," diye fısıldadım, artik saklayamayacağımı anlayarak. Bakışlarım Emir’le buluştu. Emir bana bakıyordu, gözlerinde ne öfke ne de nefret kalmıştı; sadece derin, karanlık bir kavrayış vardı.
Tam o sırada kolumdaki saate baktım.
Akrep ve yelkovan birbirlerine kast eden zamanın iki şövalyesi gibi mıhlanmıştı.17.40.
Saniyeleri saymaya başladım. İçimden saydım: Bir, iki, üç, dört... Saniye ibresi kımıldamıyordu. Titriyordu ama 12’nin üzerine geçemiyordu.
"Telefon çekmiyor!" diye bağırdı Defne. "Şebeke gitti! Saat de ilerlemiyor!"
Emir cebinden kendi telefonunu çıkardı. "Benimki de durmuş. 17.40."
Hava ne kararıyordu, ne aydınlanıyordu. Sis yerinden tek bir milim bile oynamıyordu. Rüzgâr yoktu. Kuş sesi yoktu. Zaman, Suvari Tepesi’nde, tam da mektupta yazan o dakikada donup kalmıştı.
Ve tam o anda, sisin derinliklerinden, mezarlığın alt taraflarından bir ses yükseldi.
Tık... Tık... Tık...