2. Bölüm: KUZGUNLU'NUN UYKUSU

Dünya, saatler 17.40’ı gösterdikten sonra durmamış gibiydi; aksine, durmuş bir dünyanın taklidini kusursuz bir biçimde yapmaya devam ediyordu. Suvari Tepesi’nden aşağı inen asfalt yol, sanki sonsuz bir döngünün içine bükülmüştü. Asfaltın siyahı ıslaktı. Nem, rüzgârsız havada askıda kalmış iri damlalar halinde cildime yapışıyor, her nefes alışımda akciğerlerimde taş ocaklarının o ince mermer tozunu bırakıyordu.

İşim gereği yıkıntıların dilini iyi bilirdim. Bir duvar çöktüğünde önce basınca bakarsınız. Derzlerin nereden yarıldığına, çimentodaki kireç oranına, betonun nem çekip çekmediğine... Yapı aniden çökmezdi; çöküş, yıllar öncesinden atılan hatalı bir temelin ağır ağır ödediği diyetten ibaretti.

Şimdi ise Suvari Tepesi’nden aşağı yürüyen beş kişinin adımlarında o aynı çatlak sesi yankılanıyordu.

En önde Nevzat Karaca yürüyordu. Gümüş saplı bastonu ıslak asfalta her vurduğunda çıkan tok ses, havadaki sisten sekip kulağımıza geri dönüyordu. Kaşmir paltosunun yakasını kaldırmıştı ama o omuzlarındaki dik duruş, biraz önceki sarsıntıyı gizlemeye yetmiyordu. On iki yıl önceki o mühür... Seksen yaşında, huzurevinde ölen bir kadının tapusu... Bir noter için bu sadece bir evrak arşivi hatası olabilirdi. Ama buradaki herkes biliyordu ki hiçbir noter, geçmiş bir dosya yüzünden sisli bir mezarlığa gecenin bir yarısı ayağına çamur bulaştırarak gelmezdi.

İki adım arkasında Ilgaz Tan duruyordu. Psikiyatr. Yakası hâlâ o tek düğme kayık halde iliklenmişti. Bakışlarını yerden ayırmıyor ama attığı her adımda etrafı, ağaçları, yolun kenarındaki paslı çöp tenekelerini bir hastanın zihinsel haritasını çıkarır gibi inceliyordu. Geç kalındığı iddia edilen bir mesaj... “Dinlenmeyi hak ediyorlar. Sen de.”

Defne ise grubun en gerisinde, adeta bir gölge gibi sürükleniyordu. Kulaklığı hâlâ boynunda asılıydı. Sağ eliyle cebindeki telefonu o kadar sıkı kavramıştı ki ekrandan sızan zayıf ışık parmak boğumlarını beyazlatıyordu. “Dün konuştum,” demişti annesi için. Oysa telefonun soğuk camında 11 ay önce yazıyordu. Bir insan zihni, kabul edemediği bir kaybın etrafına ne kadar kalın bir yalan duvarı örebilirdi? Dışarıdan bakıldığında sıradan, kırılgan bir üniversite öğrencisiydi. Ama psikolojik açıdan, içindeki o yangını kapatmak için gerçeği her gün yeniden katleden biri vardı karşımda.

Ve hemen yanımda yürüyen Emir Kaya.

Adımlarımız istemsizce aynı ritme oturmuştu. Kurye ceketinin kumaşı, ben her hareket ettiğimde ceketimin koluna sürtünüyordu. Üzerindeki tütün ve mermer tozu kokusu, sise çakılmış ağır bir mühür gibiydi. Çenesi hâlâ sıkılıydı. Bakışları sürekli yolun kenarındaki karanlık çalılıklarda geziniyordu. İki yıl önce zemin kattaki bir daireye bıraktığı o teslim edilmeyen paket... Kapının altından sızan sarı ışık.

Benim zihnimdeki o sarı ışıkla aynı ışık mıydı?

"Neden bana bakıp duruyorsun?" dedi Emir. Sesi, sessizliği bir ustura gibi kesti. Başını bana çevirmedi ama omuzlarının kasıldığını gördüm.

"Sana bakmıyorum," dedim soğukkanlılığımı korumaya çalışarak. Seste yakalanmak, bir eksper için ilk hasar puanı demekti. "Sadece... Adımların çok hızlı. Temponu ayarlayamıyorsun."

"Buradan bir an önce defolmak için acele ediyorum," dedi pürüzlü bir tonda. "Sene 2026. Cebimizdeki telefonlar uyduyla bağlanıyor ama beş dakikadır aynı saatin içindeyiz. Sen buna ne diyorsun Sayın Eksper? Aşınma payı mı, ihmal mi?"

Sözlerindeki alay canımı yakmadı. Aksine, o alayın arkasında titreyen o genç adamı fark ettim. Kırıkkaya mahallesinden, babasını taş ocaklarının altında bırakmış, tazminat peşinde koşan bir ailenin öfkeli çocuğu...

"Ben buna kasıt derim," dedim fısıltıyla. "Birisi bizi bir araya getirdi. Ve zamanı durdurmuş gibi davranmamızı istiyor."

Nevzat Bey aniden durdu. Bastonunu yere vurup arkasına döndü. Yüzü, yol kenarındaki eski bir cıva buharlı sokak lambasının soluk sarı ışığında kireç gibi görünüyordu.

"Boş konuşmayı kesin," dedi otoriter bir sesle. "Kuzgunlu’ya varınca doğrudan karakola gidiyoruz. Kaymakam tanıdıktır. Bu maskaralığı kim düzenlediyse, Suvari Tepesi’ndeki o mermer taşı kazımanın cezasını kanun önünde öder."

"Karakol mu?" Defne alaycı bir nida çıkardı. Sesi çatladı. "Nevzat Amca, sen görmüyor musun? Telefonlarda hat yok diyorum! Otobüs şoförü bizi indirdiğinde yüzü ne renkti hatırlamıyor musun? Bekçi kulübesindeki çay sıcaktı ama içeride kimse yoktu! Kimi kime şikâyet edeceksin?"

"Panik, algıyı bozar Defne," dedi Ilgaz Tan. Ağır ağır grubun ortasına adım attı. Sesi bir terapistin muayene odasındaki kadar alçak ve dingindi. Ama o dinginlik, havadaki klostrofobiyi azaltmıyordu. "Şu an hepimiz toplu bir dissosiyasyon yaşama eğilimindeyiz. Zamanın durması, saatlerin 17.40’ta kalması... Bunlar nörolojik olarak aşırı stres altında zihnin gerçekliği çarpıtma biçimidir. Bir tür kolektif histeri."

Emir adımını atıp Ilgaz’ın tam karşısında durdu. Boyu Ilgaz’dan bir parmak kısaydı ama öfkesi aradaki farkı kapatıyordu.

"Histeri mi?" dedi Emir, parmağını Ilgaz’ın göğsüne doğru sallayarak. "O zaman git bak bakalım kolundaki saate Doktor! Seninki 17.41 olmuş mu? Benimki olmadı. Kızınki olmadı. O taşın üzerindeki yosunları ne yapacağız? Yirmi yıllık yosunun altına beşimizin adını kazımışlar. Benim adım o kâğıda yazılana kadar ben bu adamları tanımazdım! Sen tanıyor muydun?"

Ilgaz Tan gözlerini Emir’in gözlerine dikti. O bir saniyelik fazla bakış yine belirdi. Sanki Emir’in gözlerinin arkasındaki bir dosyayı okuyordu.

"Tanımıyordum," dedi Ilgaz sakince. "Ama hafıza, sandığımızdan çok daha hilekâr bir kas hafızasıdır Emir. Bazen bir insanı tanıdığımızı bilmeyiz. Zihnimiz o bilgiyi gömer."

Ilgaz’ın bu cümlesi zihnimde çınladı. Zihnimiz o bilgiye gömer.

Sustuk. Asfalt yolun eğimi azaldı ve Kuzgunlu’nun ilk evleri belirdi.

Kuzgunlu, tepeden aşağı bakıldığında gri bir taş denizini andırırdı. En yukarıda Kırıkkaya mahallesinin ocak tozuyla kaplı derme çatma evleri; ortada eski taş binalarıyla Çeşmealtı; kenarda ocak sahiplerinin yüksek duvarlı konaklarının bulunduğu Beyazlar mahallesi; aşağıda nemli Dere Boyu ve kasabanın tek modern yüzü olan Yenikent apartmanları...

Şimdi ise kasaba, üzerine dökülmüş koyu bir mürekkebin altında boğuluyordu.

Sokaklara girdiğimizde ilk göze çarpan şey pencerelerdi. Evlerin pencerelerinden sarı, cılız ışıklar sızıyordu. Ama tüller kıpırdamıyordu. İçeride televizyon açık gibi duran daireler vardı fakat ses yoktu. Bir kahvehanenin önünden geçtik. Camın arkasında, masada oturan iki yaşlı adamın silueti seçiliyordu. Ellerinde kâğıtlar, önlerinde çay bardakları... İkisi de kımıldamıyordu. Tıpkı Suvari Tepesi’ndeki bekçi kulübesindeki çay gibi, zaman Kuzgunlu’nun içine sızmış ve onu dondurmuştu.

"Bu... Bu kasaba uyumuyor," dedi Defne, geriye doğru adımlayarak. "Bu kasaba nefes almıyor."

"Biri bizimle oynuyor," dedi Nevzat Bey. Sesi ilk kez kırıldı. Bastonunu tutan eli titriyordu. "İlçe emniyet müdürünü aramalıyım. Kendi aracımla gelmeliydim. O otobüse binmek hataydı."

"Siz buraya otobüsle mi geldiniz?" diye sordum Nevzat Bey’e dönerek.

"Hayır," dedi Nevzat Bey, gözlerini kaçırarak. "İlçeden taksiyle geldim. Beni durağın orada bıraktı. Sürücü... Kasabaya girmek istemedi."

"Yalan," dedi Emir aniden. "Taksi falan gelmedi o yoldan. Ben otobüsün arkasından yürüyerek çıktım. Yol boştu."

Nevzat Bey sertçe Emir’e baktı. "Bana yalan söylediğimi ima edemezsin sen! Ben bu kasabanın otuz yıllık noteriyim. Her tapusunda, her vekâletnamesinde imzam var benim!"

"İşte sorun da bu ya," dedi Emir, adımını atarak. "İmzanın olduğu her yer çökmüş zaten. Benim babam mermer ocağında öldüğünde, o ocak sahibinin ruhsat kâğıtlarında kimin imzası vardı Noter Bey?"

Ortama ağır, zehirli bir sessizlik çöktü.

Nevzat Bey cevap vermedi. Bastonunun gümüş sapını sıktı, başını çevirdi. Aralarındaki bu geçmiş husumeti, bu kasabanın taş ocaklarına gömülmüş o eski kan davasını hissetmemek imkânsızdı.

"Herkes kendi yoluna gitsin," dedi Ilgaz Tan. Sesi gerginliği yatıştırmaya çalışıyordu ama o da yorulmuştu. "Bu halde toplu halde dolaşmak paranoyayı artırır. Ben Çeşmealtı’ndaki pansiyona gidiyorum. Yarın sabah... Eğer bir 'yarın' olursa, karakolda buluşuruz."

"Ben anneme gidiyorum," dedi Defne hızla. Gözleri yaşarmıştı. "Annem Dere Boyu’ndaki evde. Beni bekliyor. Çay demlemiştir."

"Defne," dedim yumuşak bir sesle. Yanına yaklaştım. Elim uzandı ama kız geri çekildi. "Annen..."

"Bana annem hakkında bir şey söyleme!" diye bağırdı Defne. Sesi dar sokakta çınladı. "Siz hepiniz delirmemişsiniz ama ben çıldırmadım! Dün benimle konuştu diyorum! Bana 'Hava soğuk, ceketini al' dedi! Telefonum arızalı, tarih arızalı! Hepinizden nefret ediyorum!"

Defne arkasını dönüp Dere Boyu’na inen dik, taş merdivenlere doğru koşmaya başladı. Kulaklığının kablosu rüzgârsız havada arkasından savruluyordu.

Ilgaz Tan bir an duraksadı. "Onu yalnız bırakamam," dedi. "Zihinsel durumu stabil değil. Peşinden gideceğim."

"Ilgaz Bey," dedim arkasından.

Döndü. O tek düğmesi kayık gömleğiyle bana baktı.

"Mektubunuzdaki o hasta..." dedim. "İntihar eden hasta. İsmi neydi?"

Ilgaz’ın yüzündeki o sakin ifade bir an için buz tuttu. Gözlerinin bebekleri küçüldü. İlk defa o profesyonel zırhının altında yaralı bir adam gördüm.

"İsimler gizlidir Haziran Hanım," dedi alçak bir sesle. "Özellikle ölülere ait olanlar."

Arkasını döndü ve sisin içinde kaybolan Defne’nin peşinden karanlık merdivenlere doğru hızlı adımlarla indi.

Geride üç kişi kalmıştık. Nevzat Karaca, Emir Kaya ve ben.

Nevzat Bey bize bakmadan, bastonunu vurarak Çeşmealtı meydanına, konakların olduğu Beyazlar mahallesine doğru yürüdü. Yalnız kalmak istiyordu. Ya da sırrını saklayabileceği tek yer olan o eski taş konakların gölgesine sığınıyordu.

Sokak lambasının sarı ışığı altında sadece Emir ve ben kaldık.

"Peki sen?" dedi Emir. Sesi az önceki kavgacı tondan uzaktı. Yorgun, kısık ve savunmasız bir tona bürünmüştü. "Sen nereye gidiyorsun?"

"Yenikent’e," dedim. "Apartmanıma."

Emir elini cebine soktu. Gözlerini kasabanın aşağısında kalan apartman bloklarına çevirdi. "Seni yalnız göndermem."

"Kendimi koruyabilirim Emir. Ben Kuzgunlu’da büyümedim... Yani, hatırladığım kadarıyla."

"Kuzgunlu’da kimse kendini koruyamaz," dedi Emir. Bana doğru bir adım attı. Aramızdaki mesafe kapandığında, nefesindeki o hafif mermer tozu kokusunu tekrar aldım. "Özellikle de mektubunun altında 'Kapıyı sen açtın' yazıyorsa."

Göğsüm sıkıştı. "Bunu mezarlıkta da söyledin. Nereden biliyorsun?"

"Çünkü," dedi Emir, başını hafifçe öne eğerek, "iki yıl önce o zemin kattaki daireye bıraktığım paketin üzerindeki alıcı ismi... Sizin aile adınızdı Aydemir. Ve o gece, sarı ışığın sızdığı o kapının arkasından bir kız çocuğunun ağlama sesini duydum."

Zihnimdeki o kilitli kapı bir kez daha sarsıldı. Sarı ışık. Islak yün kokusu. Pirinç tokmak. Ağzımda beliren demir tadı. Ve şimdi... bir kız çocuğunun ağlaması.

Dizlerim titredi. Düşmemek için yanımızdaki taş duvarın soğuk yüzeyine tutundum. Duvarın pürüzlü dokusu avcumu kesti ama acıyı hissetmedim.

"Yalan söylüyorsun," diye fısıldadım.

"Keşke yalan söyleseydim," dedi Emir. Sesi kırılmıştı. "İki yıldır o paketi neden teslim edemediğimi soruyorum kendime. Zili çaldım. Açan olmadı. Ama ışık yanıyordu. Ağlama sesi vardı. Sonra korktum... Ağlama sesi kesilince korkup kaçtım. Paketi şirkete geri götürdüm. Ertesi gün paket iade edildi çünkü o adreste kimsenin yaşamadığı söylendi."

"O adres..." Sesim çıkmıyordu. "O adres neresiydi?"

Emir gözlerimin içine baktı. Gözlerinde ne öfke vardı artık, ne de tehdit. Sadece aynı dehşeti paylaşan iki insanın çaresizliği.

"Dere Boyu’ndaki eski taş evlerden biriydi," dedi. "Babanın terk ettiği söylenen o ev."

Yenikent’e doğru yan yana yürümeye başladık. Konuşmuyorduk. Ama aramızdaki sessizlik, az önceki kavgadan çok daha yoğundu. Emir yanımda yürüyor, bir tehlike anında müdahale edecekmiş gibi kolunu hafifçe dışarıda tutuyordu. Bu korumacı tavrı beni şaşırtıyordu. Yıllardır kimseden yardım almadan, kendi kendine yaşamaya alışmış bir kadın olarak, bu yabancı adamın varlığı hem rahatsız edici hem de ürkütücü bir biçimde sığınılacak bir liman gibi geliyordu.

Aşk, felaket anlarında mantığın durduğu yerde başlardı derlerdi. Ben aşka inanmazdım. Ben risk analizine, hasardaki ihmal payına inanındım. Ama Emir’in yanımda yürürken attığı her adımda, göğsümün ortasında tanımadığım bir sıcaklık genişliyordu. Bu sıcaklık güven değil, ortak bir felaketin getirdiği o tehlikeli yakınlıktı. Birbirimizin felaketiydik belki de.

Yenikent’in beton blokları sisin içinden belirdiğinde saat hâlâ 17.40’tı.

Benim yaşadığım apartmanın önüne geldik. Şifreli dış kapı, gri binanın girişinde karanlık bir ağız gibi duruyordu. Posta kutuları dışarıdan görünüyordu.

"Geldik," dedim durarak.

Emir apartmanın girişine baktı. Cam kapının arkasındaki karanlık salona. "Kapıcı nerede?"

"Sabri Bey kulübesindedir," dedim. "Girişte."

Giriş kapısının şifreli tuş takımına elimi uzattım. Parmaklarım 4-8-2-1 tuşlarına bastı. Bip sesleri rüzgârsız havada keskin bir biçimde yankılandı. Kilit atma sesi geldi ve kapı hafifçe aralandı.

İçeri adım attık.

Apartmanın giriş salonu buz gibiydi. Sabri Bey’in küçük kulübesindeki kasetçardan yükselen o kısık Türk halk müziği sesi durmuştu. İçeride sadece tek bir ses vardı: Cıva buharlı lambanın hummalı dip gürültüsü.

Kulübe boştu.

Masanın üzerinde Sabri Bey’in kareli yeleği katlanmış halde duruyordu. Yanında, porselen bir fincan. Ve fincanın içinden yükselen o buhar... Tıpkı mezarlıktaki bekçi kulübesindeki gibi, çay soğumuyordu. Buhar tütmeye devam ediyordu.

"Sabri Bey?" diye seslendim.

Cevap gelmedi.

Emir ilerledi. Kulübenin arkasındaki kapıcı dairesinin kapısına doğru bir adım attı. Elini ahşap yüzeye koydu.

"Yapma Emir," dedim kolunu tutarak. Parmağımın ucu ceketinin altındaki kaslı koluna değdi. Sııcacıktı. Bu soğuk dünyada tek gerçek şey onun teninin sıcaklığı gibiydi.

Emir bana döndü. Bakışları ellerime kaydı, sonra gözlerime yükseldi.

"Burada bir şey var Haziran," dedi alçak bir sesle. "Bizi içeri çeken bir şey var."

Tam o sırada, apartmanın üçüncü katından, benim dairemin olduğu yerden bir ses geldi.

Bir kapı tokmağının çevrilme sesi. Tıkırtı... Ve ardından ahşap bir kapının gıcırtıyla açılışı.

İkimiz de başımızı yukarıya, karanlık merdiven boşluğuna kaldırdık.

Merdivenlerin tepesinden, üçüncü kattan aşağıya doğru sarı bir ışık sızmaya başladı. Tıpkı sıvı gibi, basamaklardan aşağıya doğru kayan, yoğun, parlak, hastalıklı bir sarı ışık.

Ve ışıkla birlikte o koku geldi.

Islak yün kokusu. Ve genzi yakan paslı demir tadı.

Emir elimi tuttu. Parmakları parmaklarıma kenetlendi. Eli sıcacıktı ama buz gibi soğuk bir ter döküyordu.

"O ışık..." dedi Emir, sesi fısıltıdan da alçaktı. "O gece gördüğüm ışık bu."

Yukanın sarılığında, merdivenlerin tepesinde bir gölge belirdi. Küçük, çelimsiz bir gölge.

Bir çocuk gölgesi.

İçimdeki tüm ekspertiz raporları, tüm mantık sınırları çöküp gitti. Zaman 17.40’ta durmuştu. Ve Kuzgunlu, geçmişte gömdüğümüz tüm kapıları tek tek açıyordu.