3. BÖLÜM: DIŞARDA Kİ DÜNYA, İÇERDE Kİ GÖLGE

Zihnim bir hasar raporunu kaleme alırken her zaman en soğuk ihtimallere sığınırdı. Yıllardır sigorta eksperliği yapıyordum; yangın görmüştüm, sel görmüştüm, çatıları çökmüş binalar görmüştüm. Ama hiçbir raporda "zamanın durması" veya "geçmişin bir hayalet gibi posta kutusuna zarf bırakması" diye bir madde yoktu.

O an, Yenikent’teki apartmanımın girişinde dururken havadaki o garip kokuyu tek bir teknik terimle açıklayamıyordum.

İçeri süzülen sarı ışık hastalıklıydı. Sıradan bir sokak lambasının sarılığı değildi bu; sanki yıllardır gün yüzü görmemiş paslı bir pirinç aynadan yansıyordu. Ve o koku... Islak yün. Yağmurun altında sırılsıklam kalmış eski bir palto kokusu ve hemen ardından ağzıma dolan o yoğun demir tadı. Ağzımın içi kanamış gibi metalik, paslı bir tat.

Emir’in elini hissettim.

Parmakları benimkilere öyle bir kenetlendi ki bir an nefesim kesildi. Sert, mermer tozuyla kirlenmiş, direksiyon tutmaktan nasır bağlamış bir kurye eliydi bu. Ama buz gibi apartman girişinde yaşayan tek canlı şey de o elin sıcaklığıydı.

"Hafızanı zorla Haziran," dedi Emir, başını bana doğru bükerek. Sesi kısıktı ama o kadar yakınımdaydı ki nefesi yanağımı sıyırıyordu. "Yukarıdaki kapı... Sen çıkarken cidden üç kere kilitli miydi?"

"Saçmalama Emir," dedim, sesimdeki titremeyi gizlemek için çenemi sıkarak. "Ben ekspertiz raporu yazarken bile üç kere kontrol eden biriyim. Kapıyı kilitledim. Ama şu an yukarıdaki o sarı ışık... Benim dairemden sızıyor."

"Tamam, sakin ol şampiyon," dedi Emir. Gözlerindeki öfkeli ışık bir an için kırıldı, yerini hafif, alaycı ama içten bir korumacılığa bıraktı. "Yanındayım işte. Hem ne çıkabilir ki yukarıda? Mezarlıktan buraya kadar yürüdük, zaman durdu diyoruz, saat hâlâ 17.40. Bundan daha garip ne olabilir?"

"Bunu söyleyerek nazar değdirdiğinin farkındasın değil mi?" dedim fısıltıyla.

Dudaklarının kenarı hafifçe kıvrıldı. O tekinsiz ve klostrofobik havanın içinde aramızda anlık, saçma bir elektriklenme belirdi. Birbirimizi topu topu iki saattir tanıyorduk ama sanki dünyadaki herkes uykudaydı da bir tek ikimiz uyanıktık.

"Arkamda kal," dedi Emir, yürümeye başlayarak.

"Pardon? Ben senin arkanda kalacak tipte bir kadın gibi mi duruyorum oradan bakınca?"

"Sert kız rolleri kesme şimdi," dedi, kolumdan hafifçe çekerek beni arkasına alırken. "Önden ben gidiyorum dedim. Ağzındaki demir tadıyla uğraşırken bir de seninle uğraşmayayım."

Merdivenleri tırmanmaya başladık. Her adımımızda beton basamaklardan yükselen gıcırtı boşlukta yankılanıyordu. Birinci kat, ikinci kat... Birinci kattaki komşuların kapıları sımsıkı kapalıydı. Ne bir televizyon sesi vardı ne de içeriden gelen bir mutfak tıkırtısı. Bütün kasaba bir uyku moduna alınmış gibiydi.

Üçüncü kata geldiğimizde sarı ışık sahanlığı tamamen kaplamıştı.

Benim dairemin—Daire 5’in—kapısının önünde durduk. Dairemin modern, gri çelik kapısı gitmiş; yerine nostaljik, çatlamış, ağır meşe bir kapı gelmişti. Ve kapının üzerinde, elle dövülmüş pirinçten yapılmış eski bir kapı tokmağı duruyordu.

Pirinç tokmak...

Zihnimde paslı bir kilit gıcırtıyla açıldı. Sekiz yaşındaydım. Parmaklarım soğuk pirinç bir tokmağa sarılmıştı. Kapının altından sarı bir ışık sızıyordu. Birisi ağlıyordu... Hayır, birisi nefes almaya çalışıyordu. Ağzımdaki demir tadı o gün de vardı.

"Haziran?" Emir beni omzumdan tutup sarstı. "Hey! Buradasın, benimlesin. Gitme bir yere."

"O tokmak..." diye fısıldadım. "O tokmak sekiz yaşımdaki evimizin kapı tokmağı Emir."

Emir gözlerini kapıya dikti. Gözlerindeki alaycı ifade tamamen silindi. Parmakları çelik kapı koluna değil, o eski pirinç tokmağa uzandı. Metalin gıcırtısı sessizliği yardı ve kapı yavaşça, kendiliğinden içeriye doğru aralandı.

İçeride benim salonum yoktu.

Gri koltuğum, masadaki bilgisayarım, duvardaki tablolarım... Hiçbiri yoktu. Onların yerine, zeminini geniş çam tahtalarının kapladığı, çıplak bir kablonun ucunda tek bir sarı ampulün sallandığı eski bir taş ev salonu duruyordu.

Odanın ortasında üç şey vardı:

Birincisi, açılmamış, kahverengi ambalaj kâğıdıyla sarılı kalın bir koli.

İkincisi, taze demir mürekkebiyle yazılmış deri kaplı bir defter.

Üçüncüsü ise küçük, ahşap bir çocuk sandalyesi.

Emir içeri adım attığı an, arkamızdaki kapı büyük bir gürültüyle kapandı.

Dönüp kapıya yüklendim. Pirinç tokmağı deliler gibi çevirmeye çalıştım ama kımıldamadı. "Harika! Kilitlendik! Gerçekten harika bir plan Emir!"

"Gaza gelme hemen," dedi Emir. Kamyoncuların ve sanayi çocuklarının o umursamaz soğukkanlılığıyla kolinin yanına çökmüştü. "Buraya kilitlenmedik. Biri bizi buraya davet etti. Bak, koliye bak."

Onun yanına diz çöktüm. Kahverengi ambalaj kâğıdının üzerindeki alıcı kısmında benim ailemin adı yazıyordu: Aydemir Ailesi - Dere Boyu Mah. No: 14.

"Bu benim iki yıl önce teslim edemediğim paket," dedi Emir. Sesi ilk kez kırıldı. "Yağmurlu bir geceydi Haziran. Şirket son teslimat diye verdi. Zemin kattaki o eski eve gittim. Zili çaldım. Kapının altından sarı ışık sızıyordu. İçeriden bir çocuk ağlama sesi geliyordu. Paketi bıraktım. Bir dakika bekledim. Kapı açılmadı. Ses kesilince... korkup kaçtım."

"Neden korktun?" diye sordum.

Emir gözlerimin içine baktı. Gözlerinde çocuksu bir suçluluk geziniyordu. "Ağlama sesinin hemen ardından bir ses başladı Haziran. Tık... Tık... Tık... Tıpkı mezarlıkta duyduğumuz o keski sesi gibi. Çekiçle taşa vurur gibi bir ses. Tırstım işte, ne yapayım? Yirmisinde çocuktum."

Gözlerim kolinin yanındaki deri deftere kaydı. Defteri açtım. İçinde 2014 yılına ait noter tutanakları vardı. Nevzat Karaca'nın mühürlediği evraklar... Süreyya Aydemir’in (babaannemin) taş ocaklarına devredilmeyen evi. Ve sayfanın altındaki o korkunç sevk raporu:

Muayene eden: Dr. Ilgaz Tan. Not: Hasta yangında dumandan boğularak öldü. Hastanın son sözleri: 'Kapıyı kızım kilitledi.'

Defter parmaklarımın arasından kaydı.

"Ben..." diye fısıldadım. Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı. "Ben kapıyı açmadım Emir. Mektupta 'Kapıyı sen açtın' diyordu ama ben... Ben yangın çıkınca korkup kapıyı üzerlerine kilitledim. Babaannem içeride kaldı."

"Şşşt, saçmalama," dedi Emir. Aniden iki elimi birden tuttu. Yüzü yüzüme o kadar yakındı ki nefesi dudaklarıma değiyordu. "Hafızan sana oyun oynuyor. O mektupları yazan ruh hastası tam olarak bunu yapmaya çalışıyor zaten! Seni suçluluk duygusuyla çıldırtmak istiyor. Bana bak Haziran, sen sekiz yaşında bir çocuktun. Bir çocuğu yangından sorumlu tutamazsın!"

"Ama kapı..."

"Kapıyı falan kilitlemedin!" dedi Emir sertçe. "O mektubu yazan kimse, tarihlerle de oynuyor, bizim kafamızla da. Bana da fünye taşıttığını ima etti kasetle! İnanıyor musun buna?"

O an salonun köşesindeki ahşap sandalye gıcırdadı.

Sallanan sarı ampulün altında küçük bir kız çocuğu silueti belirdi. Başını öne eğmişti, sararmış çiçekli bir elbise giymişti.

"Saat 17.40'ta kapıyı çaldılar," dedi çocuk sesi. Sesi hoparlörden geliyormuş gibi cızırtılıydı. "Noter mühürü basmadı. Doktor sevk etmedi. Kurye kaçtı. Sen kapıyı kilitledin Haziran. Hepiniz beni bu evde bıraktınız."

Emir belinden çakısını çıkarıp önüme geçti. "Kimsin ulan sen? Çık ortaya!"

Çocuk silueti cevap vermedi, odanın köşesindeki eski ahşap gardırobu işaret etti. Gardırobun içinden o bilindik ses yükseldi: Tık... Tık... Tık...

"Gidiyoruz!" dedi Emir. Bana sarıldı, beni kapıya doğru çekti. Çakıyı kapının birleşim yerine sokup bütün gücüyle yüklendi. "Yüklen Haziran! Şarı sarı ışığına da, gardırobuna da başlarım şimdi!"

İkimiz birden omuz attık. Kapı büyük bir gürültüyle kırıldı.

Ama dışarısı apartman merdivenleri değildi. Kendimizi doğrudan Dere Boyu'nun sisli, ıslak taş sokağında bulduk. Arkamızdaki apartman yok olmuştu; sadece yıkık, çatısı çökmüş eski bir taş evin önünde duruyorduk.

Zaman hâlâ 17.40'tı.

"Tamam, sakin oluyoruz," dedim, derin derin nefes alarak. Yıkıntının önünde duruyorduk. "Bu iş bizi aşıyor Emir. Bu sıradan bir şantaj değil."

"Ne yapacağız peki?" dedi Emir, ellerini saçlarının arasından geçirerek. "Polise gitsek 'Saat durdu, ev apartmana dönüştü' desek bizi tımarhaneye kapatırlar."

"Polise gitmeyeceğiz," dedim. Gözlerim parladı. Aklıma tek bir isim gelmişti. "Deniz’e gideceğiz."

"Deniz kim?" dedi Emir aniden. Sesi şüpheci ve kıskanç bir tona büründü. "Şu restoratör olan çocuk mu? Mezarlıktaki olayları başkasına mı anlatacaksın?"

"Deniz sadece restoratör değil Emir," dedim, yokuştan aşağı yürümeye başlayarak. "Deniz bir siber güvenlik dehası. Eski bir hacker. Kasabadaki tüm dijital ağları, kameraları, sinyal kulelerini ezbere bilir. Ve bu dünyada güvendiğim tek insan."

"Tek insan mı?" dedi Emir, arkamdan hızlı adımlarla gelerek. "Eyvallah. Biz burada canımızı ortaya koyalım, hanımefendinin tek güvendiği insan Deniz olsun."

"Çocuklaşma Emir!" dedim dönüp ona bakarak. "Bu olayı sadece mezarlıktaki beş kişi—yani sen, ben, Ilgaz, Nevzat ve kaybolan Defne—bilecek. Bir de Deniz. Çünkü bu gölgenin bizi nasıl izlediğini ancak Deniz çözebilir. Başka kimseye tek bir kelime bile etmek yok. Anladın mı?"

Emir söylenerek başını salladı. "İyi, gidelim bakalım şu dahi arkadaşına."

Deniz’in Çeşmealtı'ndaki eski bir taş konaktan bozma atölyesine vardığımızda gece yarısıydı. Atölye buram buram ahşap tozu, tiner ve kahve kokuyordu. Duvarlarda eski Kuzgunlu haritaları, üç boyutlı çizimler ve devasa monitörler vardı.

Deniz bizi kapıda karşıladığında gözleri fal taşı gibi açıldı.

"Haziran? Gece yarısı bu saatte..." Gözleri arkamdaki Emir’e kaydı. Emir üstü başı mermer tozu ve gres yağı içinde, kurye ceketiyle tam bir sokak serserisi gibi duruyordu. Deniz'in gözleri kısıldı. "Bu arkadaş kim?"

"Deniz, içeri girmemiz lazım. Hemen," dedim.

Kapıyı kapatıp içeri geçtik. Emir atölyedeki antika sandalyelerden birine kuruldu, bacaklarını uzatıp Deniz’i süzmeye başladı. Deniz ise masasının arkasına geçip kollarını göğsünde birleştirdi.

"Pekâlı," dedi Deniz. "Biri bana neler olduğunu anlatacak mı? Kasaba sabahtan beri çalkalanıyor. Defne kayıp, Komiser Tarık sokaklarda terör estiriyor. Ve sen yanında Kırıkkaya'lı bir kuryeyle kapıma dayanıyorsun."

"Deniz," dedim, masaya yaklaşarak. Sesimi fısıltıya düşürdüm. "Sana söyleyeceklerimi sonuna kadar dinleyeceksin. Soru sormayacaksın. Ve bu odada konuşulan hiçbir şey dışarı çıkmayacak. Anlaştık mı?"

Deniz durumun ciddiyetini anladı. Yüzündeki neşeli ifade kayboldu. "Tamam Haziran. Anlat."

On beş dakika boyunca her şeyi anlattım. Suvari Tepesi’ndeki mektupları, 17.40'ta duran saatleri, mezarlıktaki taze kazılmış mermer taşını, benim dairemin kapısının Dere Boyu'ndaki yıkıntıya dönüşmesini ve son olarak mezarlıktaki kasetçardan çıkan ses kayıtlarını...

Deniz dinledikçe rengi attı. Masasındaki kahve bardağı elinde donup kaldı.

"Siz... siz delirdiniz mi?" dedi Deniz fısıltıyla. "Toplu histeri mi yaşıyorsunuz? Saatlerin durması ne demek Haziran?"

"Saatler durmadı Deniz," dedi Emir oturduğu yerden öne eğilerek. Sesi soğuk ve ciddiyet doluydu. "Biri bizi bir simülasyonun ya da kusursuz bir şantaj ağının içine çekti. Bak, telefonunu çıkar."

Deniz cebinden telefonunu çıkardı. Ekranı açtı.

"Ne görüyorsun?" diye sordu Emir.

"Saat... saat 17.40," dedi Deniz, gözleri büyüyerek. "Ama ben az önce saate baktığımda 00.30'du! Bu... bu nasıl olur?"

"Çünkü," dedim Deniz’in masasına yatay olarak eğilerek, "bizi izleyen gölge sadece bizi değil, kasabadaki sinyal vericileri de manipüle ediyor. Deniz, senden istediğim şey şu: Bu mektupları gönderen, bizi her saniye takip eden bu şahsın izini sürmen. Garsona verdiğim paranın serisini bile bilen biri var karşımızda."

Deniz hızla klavyesine dokunmaya başladı. Monitörlerde yeşil ve beyaz kod satırları akmaya başladı. Deniz'in parmakları klavyede uçuyordu. Birkaç dakika içinde Kuzgunlu'nun yerel kamera ağlarına ve GSM baz istasyonlarına sızdı.

"Aman tanrım..." dedi Deniz, ekrandaki haritaya bakarak.

"Ne oldu?" diye sordum.

"Kuzgunlu'daki tüm kameralar..." dedi Deniz, sesi titreyerek. "Tüm MOBESE'ler, dükkân kameraları, hatta senin apartmanın bozuk kamerasının IP adresi... hepsi tek bir yerel sunucuya yönlendirilmiş. Biri kasabadaki her açıyı, her sokağı tek bir noktadan canlı olarak izliyor. Ve bunu yapan cihaz... Kuzgunlu Taş Ocakları'nın ana kontrol merkezine bağlı!"

Emir aniden ayağa kalktı. "Taş ocakları mı? Kenan Bey'in eski tesisleri!"

"Evet," dedi Deniz. Başını kaldırıp bize baktı. Gözlerinde derin bir korku vardı. "İşin daha garip yanı ne biliyor musunuz? Bu sisteme sızan kişi tek bir IP kullanmıyor. Mektupları yazan gölge, mezarlıktaki beşinizin de tüm dijital ayak izlerini ezbere biliyor. Haziran, senin ekspertiz raporların, Ilgaz'ın hasta kayıtları, Nevzat'ın notar arşivleri, Emir'in kurye GPS verileri... Hepsi bu sunucuda depolanmış!"

"Yani..." dedim, nefesim tıkalarak. "Bizi yıllardır izliyor."

"Yıllardır," dedi Deniz. "Ve Defne... Defne'nin telefonu en son taş ocakları yolundaki 2. Ada yakınlarında sinyal vermiş. Sinyal kesilmeden önce telefonuna tek bir mesaj gelmiş."

"Ne mesajı?" dedi Emir, Deniz'in masasına çökerek.

Deniz ekrandaki mesajı okudu:

"Ağabeyin Tarık'a söyle, mezardaki yerin hazır."

Atölyeye buz gibi bir sessizlik çöktü.

"Pekâlâ," dedi Deniz, sandalyesinden kalkarak. "Bu olay burada kalıyor. Kimse polise gitmeyecek. Komiser Tarık bunu öğrenirse ortalığı kan gölüne çevirir. Ben burada kalıp taş ocaklarının sunucusuna sızmaya çalışacağım. Siz de..."

"Biz de mezarlığa gideceğiz," dedi Emir.

"Ne?" dedi Deniz. "Delirdiniz mi siz? Adam sizinle oynuyor!"

"Mektuptaki emir net," dedim. "Saat 23.30'da—yani şu an durmuş olan o zamansızlıkta—Suvari Tepesi'nde olmak zorundayız. Eğer gitmezsek Defne'nin kulaklığını kapıcı kulübesine bırakıp bizi Tarık'ın önüne atacak."

Deniz bana baktı. Elimi tuttu. "Haziran, dikkatli ol. O adam bir insan değil... O adam sizin tüm geçmişinizi bir silah gibi kullanıyor."

"Ben yanındayım," dedi Emir, araya girerek. Deniz’in elimi tutan eline sert bir bakış attı. Deniz yavaşça elini çekti. "Ona bir şey olmasına izin vermem."

Suvari Tepesi Mezarlığı'na giden yokuş, sisin altında zift gibi kararmıştı.

Emir ile yan yana yürüyorduk. Sokak lambaları üzerimize sarı, titreşen ışıklar düşürüyordu.

"Deniz iyi çocukmuş," dedi Emir aniden, gözlerini yoldan ayırmadan. "Hacker macker ama kafası çalışıyor."

"Kıskandın mı sen?" dedim, hafif bir gülümsemeyle ona bakarak. O kasvetli atmosferin içinde bu küçük takılma ikimize de nefes aldırmıştı.

"Ne kıskanacağım be?" dedi Emir, ceketinin yakasını kaldırarak. "Adam ahşap kokulu atölyesinde bilgisayar başında oturuyor. Biz burada sisin içinde çamur çiğniyoruz. Şartlar eşit değil bir kere."

"Emir, Deniz benim çocukluk arkadaşım. Bu hayatta güvendiğim tek kişiydi... senden önce."

Emir adımlarını yavaşlattı. Durdu. Sisin içinde bana döndü. Koyu renk gözleri gecenin karanlığında parıldıyordu.

"Bana güveniyor musun gerçekten?" diye sordu. Sesi pürüzlü ve derindi.

"Seni iki saattir tanıyorum Emir," dedim, ona doğru bir adım atarak. "Ama zihnimdeki o kilitli kapının önünde dururken elimi tutan tek kişi sensin. Bu güven değilse ne bilmiyorum."

Emir elini kaldırdı. Yüzüme yaklaşan parmakları yanağımdaki mermer tozunu yavaşça sildi. Dokunuşu o kadar sıcaktı ki içimdeki o donmuş korku katmanı bir an için eridi.

"Seni o çamura düşürmeyeceğim Haziran," dedi fısıltıyla. "O gölge her kimse... o taşı onun tepesine yıkacağım."

Suvari Tepesi Mezarlığı'nın demir kapısını iterek içeri girdik.

Çınarın altındaki 14. Ada’ya ulaştığımızda Nevzat Karaca ve Ilgaz Tan bizi bekliyordu. Nevzat Bey bastonuna çökmüş, adeta bir enkaz gibi görünüyordu. Ilgaz Tan ise gözlüklerini çıkarmış, gözlerini ovuşturuyordu. Tek düğmesi kayık gömleği mermer tozuyla kirlenmişti.

"Geldiniz," dedi Ilgaz Tan. Sesi yorgundu.

"Geldik," dedi Emir. "Ve bu işi sadece biz dördümüz, bir de Haziran’ın arkadaşı Deniz bilecek. Başka kimseye tek kelime yok. Tarık’a çaktıranı kendi ellerimle ocağın kuyusuna atarım."

"Deniz mi?" dedi Nevzat Bey. "Dışarıdan biri mi var?"

"İşine bak Noter Bey," dedi Emir sertçe. "O çocuk olmasa kameraların taş ocaklarına bağlı olduğunu bile bilemeyecektik."

Taşın önüne yaklaştık.

Yosun kaplı mermer taşının üzerinde red kasetli bir walkman ve yeni bir mektup duruyordu. Yanında ise Defne’nin çamura batmış beyaz kulaklığı.

Nevzat Bey mektubu açtı. Parmakları titreyerek okumaya başladı:

"Beş kişiydiniz. Biriniz eksildi. Çünkü Defne itiraf etmeyi seçti."

"Şimdi ilk göreviniz başlıyor dördünüz."

"Yarın gece yarısına kadar, Kenan Bey'in Beyazlar mahallesindeki terkedilmiş konağına gireceksiniz. O konaktaki kasa dairesinden 2014 yılına ait Taş Ocağı Harita Dosyasını çalacaksınız."

"Eğer dosyayı getirmezseniz, Defne’nin cesedi Komiser Tarık’ın kapısının önüne atılacak. Ve üzerindeki tek parmak izi Haziran Aydemir’e ait olacak."

"Hayır..." diye fısıldadım. Geriye doğru bir adım attım. "Benim parmak izim mi?"

"Tuzak!" dedi Emir, öfkeyle öne atılarak. "Seni hırsızlıkla ve cinayetle tehdit ediyor!"

"O konağa girmek zorundayız," dedi Ilgaz Tan. Yüzü kül gibiydi. "Başka çaremiz yok. Defne'yi öldürecek... ve suçu Haziran'ın üzerine atacak."

Nevzat Karaca bastonunu toprağa vurdu. "O konak... Kenan Bey'in konağı 12 yıldır kilitli. İçeride ne olduğunu bilmiyorsunuz."

"Sen biliyor musun Noter?" dedi Emir, adımlarını Nevzat'ın üzerine basarak. "12 yıl önce sahte mühür bastığın o kâğıtlar o konaktaki kasada mı duruyor?"

Nevzat Bey cevap vermedi. Başını çevirdi.

Sisin içinden, mezarlığın alt taraflarından yine o ses yükseldi.

Tık... Tık... Tık...

Keski sesi. Mermer taşına vurulan soğuk, madeni keski sesi.

Emir elimi tuttu. Parmakları parmaklarıma kenetlendi. Sisin ve durmuş zamanın ortasında, birbirimizin gözlerinin içine baktık.

Kuzgunlu'da zaman 17.40'ta durmuştu. Ama bizim için kâbus ve o büyük soygun henüz yeni başlıyordu.