Gönlümün Burcuları

Gönlümün burcuları yıkık, virane,
Geceler kör kuyularda bir bahane.
Zamanın paslı aynasında suretim,
Silinir yavaşça, düşer pervane.

Saklı bir yas gibi içimde hüzün,
Gök bile ağlamaklı, yıldızlar üzgün.
Gecenin koynunda kaybolur hayal,
Ay suskun, rüzgâr ise mahzun ve dargın.

Kelimeler küskün, dudaklar mühür,
Gözlerimde titrek bir yangın, bir kömür.
Ölüm gibi soğuk, hayat gibi sert,
İçimde yankılanan bir eski ömür.

Kırık saatlerin paslı akrebiyim,
Düşlerde savrulan garip bir serabım.
Gönlümde yanan ateşin dumanı,
Rüzgâra karışan yalnız bir harabım.

Gönlümün burcuları yıkık, sessiz,
Ne bir umut kaldı ne de bir iz.
Karanlık örttü tüm yarınları,
Ve ben yine kayboldum, tek ve biçare biz.