Gölgesinde Kalan Ömür

Unutamıyorum...
Bütün ömrüm, o birkaç kısa günün gölgesinde,
Bir avuç güneşin altında solan çiçek gibi,
Ellerimde tutamadığım zaman gibi,
Akıp gidiyor ömrüm, hatıraların arasından.

Ne ilkbahar serinliği silebildi izlerini,
Ne de kışın ayazı dondurabildi içimdeki yangını.
Sana dair her şey,
Bir fotoğraf karesi gibi asılı kaldı zihnimde,
Ne eskiyor, ne de siliniyor.

Sesin rüzgâr gibi dolanıyor kulaklarımda,
Bir vedanın yankısı hâlâ duvarlarıma çarpıyor.
Biliyorum, o günler çoktan geçmişte kaldı,
Ama ben hâlâ o gölgenin altında yaşıyorum.

Geceleri yıldızlara sorsam,
Gündüzleri gölgeme anlatsam,
Yetmez içimdeki sızıyı dindirmeye.
Bazı anlar vardır,
Ömür boyu taşınır, hiç eskimez.

Ve bazı insanlar vardır,
Ne kadar uzak olsalar da,
Hep en yakında kalır…