Gölgeler Konuşur

Bir sokak lambası titrerken uzakta,
Gölgeler fısıldar adını karanlıkta.
Çatlamış kaldırımlar, ıslak duvarlar,
Ve unutulmuş hayaller, mezar taşında adın kadar.

Ayak sesleri yankılanır geçmişten,
Her adımın altında bir pişmanlık,
Kaç kere düştün de kalktın?
Kaç kere kalktın da yeniden yıkıldın?

Gözlerini kapattığında gördüğün o yüz,
Geçmişin bıçak izi gibi derine kazınmış,
Bir gülüşü vardı, belki de bir vedası,
Ama sen, en çok suskunluğunu ezberlemiştin.

Bir odada hapsolmuş sessiz çığlıklar,
Bir mektupta unutulmuş son cümleler,
Bir telefon çalmayan gece yarıları,
Ve bir kalp, kırık dökük, yamalarla sarılı.

Dünya dönüyor, ama sen yerinde sayıyorsun,
Saatler geçiyor, ama zaman seni terk etmiş,
İçindeki savaşın galibi yok,
Kaybeden hep sensin, sen ve yalnızlığın.

Geceler uzun, sabahlar soğuk,
Ve umut, adını bile unuttu artık.