6.BÖLÜM: UÇURUM MU?

Selamm arkadaşlar yeni bölüm geldi

Buyrun

'Başarıyorum, başaracaktım da...'

Sıkılmıştım. Zaten beni bir Atlas bir Sarp seviyordu. Zaten benim gibi bir kızı kim severdi ki, ben başkası olsam bende sevmezdim. Kirliydim… lekeliydim ben.

İğrenç lekeli bir kızdım.

Hah! Ne acı dimi, yaşadıklarım. Bazen tek isteğim kaybolmak gitmek ölmek, keşke yok olsaydım. Birşey diyeyim mi? Geçmişim karanlık… çok karanlık, aşırı karanlık. Bir kızın yaşamaması gereken her ne bok varsa yaşadım.

Kolay bir kelime dimi, ama benim için değildi. Hemde hiç kolay değildi.

Hayar acımasızdı ve bu bir gerçekti.

Ama hayat bana… çok acımasızdı. Hak etmemiştim be! Kader böyleymiş. Herkes ‘çok güzelsin, keşke ben bu kadar güzel olsam’ derlerdi. Ama zaten benim başıma herşey güzellik denen lanet yüzünden gelmişti.

Keşke çirkin olsaydım. Çöpe atılsaydım.

O derece…
Yoldaydık. Atlas, ben ve koruma abi gidiyorduk. Sustuk.
Hiçbirimiz konuşmadık ve kendimizi yolun akışına bıraktık. Bazen susmak en iyisiydi…

*****

Eve geldik. Arabadan indiğimde Sarp yanıma geldi.

“Hoşgeldiniz, nasılsın Larin?"
Bende konuştum.

"Güzeldi işte klasik ilka gündü."

Sarp"la biraz konuştuktan sonra biraz rahatlamıştım.

İyi adamdı. Beraber büyümüş olsaydık belki iyi bir abi-kardeş olurduk.

İçeri geçtik ve ben konuşmaya başladım.

“Ben odama çıkacağım derslerime odaklanmam lazım ve gelince sizinle birşey konuşacağım.”

Hamza Bey”Tamam kızım sen git çalış, biz seni çağırırız.”

Yine o kelime benim heyecanlanmamı sağlayan o kelime, alışmıştım bu şefkate, bu merhamete birkaç günde nasıl alışılırki?

Eğer o şey güzelse değil birkaç gün 1-2 saate alışılır.

Odama çıkarken Ateş bağırdı.

“Ooo! Havalara bak sanki çok başarılı hanımefendi, rollere bak!”

Onu dinlemeden çıktım. Eğer dinleseydim çok pis kavga çıkardı. Elimden geldiğince sakin kalacaktım. Tabi… başarabilirsem yapıcaktım.

Derslerin başına oturdum. Kesinlikle matematiği çok seviyordum. Çok güzel bir ders, nasıl sevilmez anlamıyorum. Bazıları nefret eder fakat ben çok severim. Ben ya hukuk ya tıp okuyacaktım. Ama onun dışında Taekwondoyu çok seviyordum. Belki taekwandocu olurum kim bilir.

Saatler Sonra

Ohhh! Be sonunda bitmişti. İnsan bir günde 120 soru çözüp üstünede 2 proje ödevi yapar mı ya?

Başkaları için az ama bana çok, gerçi ders çalışmayı seviyorum. Üstümde bir crop bir dr şort vardı. Eski evde canavar yüzünden giyemezdim. Şimdi istediğimi giyerim. Ben şort crop giymeyi çok seviyorum. Banane ya!

Sakin ol lan! Kimse birşey demiyo!
Lan! Nuriyettin geldin mi? Nuriyettin’im gelmiş. Ha bu arada erkek sakın kız sanmayın.

Benim ismim Nuriyettin değil, eee sen ne yapıyorsun?

He he, geri git ben aşağıya inicem.

Ooo olanları hiç anlatmıyorsun.

Ne anlatayım görüyorsun. Hadi git ve beni izle.

Kaçıyorum, Nuriyettin’in Nuriyesi görüşmemek üzere!

Hah! Gitti şükür yarabbi, başımın etini yiyor.

Neyse ödevlerimi bitirip aşağıya inecekken Şansa Kuzey’le karşılaştım.

Hiç bitmiyorlarki ya!

“Nereye”

Ya sabır!

“Adam kaçırıp öldürmeye var mısın?”

“Düzgün söyle nereye?”

“Aşağıya salona inicem oldu mu bayım
“Oldu?”

Şükür ya bir o bitiyor diğeri başlıyor. Merdivenlerden aşağıya indim. Herkes salondaydı. Kuzey ve Doruk hariçti.

“Oo prensesimizde geldiğine göre yemeğe geçelim.”

Bu kimdi? Karay kaçkını.

Ben konuştum.” Evet geldim de hayde başla.”

Yüzü kırmızı oldu.

Onun yüzünü boşverip yemeğe yani Atlas ve Sarp’ın yanına oturdum. Herkes güzel güzel yemek yerken abi takımından Ateş konuştu.

“Noldu yukarıda ödev yapıcam diye başka şeyler yaptın da mı susuyorsun”

“Ne ima ediyorsun sen?!”

“Diyorumki odana erkek almadığın ne belli”

“Sen…İğrençsiniz!”

Bunu dedikten sonra çıktım. Kırılmıştım. Çünkü bunca leyi yaşayan bir kıza bunları söylemesi ne kadar doğru?
Ben… onları affetmek istiyordum. Onlar benim abilerim ben onların kardeşi olayım istiyordum. Umarım affedilemez şeyler yapmazlardı. Umarım…

Bahçeden çıkmıştım. Sahile gitmek istiyordum. Ama ondan önce birşeyler alıcaktım. Belki içimi dökebileceğim… belki ağlayabileceğim.

Önce bir kırtasiyeye gidecektim. Param vardı. Hamza Bey ben ne kadar istemesemde kart verdi ve ‘Alıpta harcamazsan ölümü gör’ dedi bende aldım. Zaten biraz harcamaktan zarar gelmez canım, boşversene yahu!

Kırtasiyeye gidip bir defter aldım ama pembe renkti ve kilidi vardı. Hep istemiştim, böyle defterim olsun. Şimdi oldu olsun yinede oldu. Ponponlu bir tanede tükenmez kalem almıştım. Kırtasiyeden çıktıktan sonra markete gittim. Cips, ıce tea, dondurma ve bir sürü abur cubur aldım.

Marketten çıktım ve sahile yürüdüm. Banka oturdum. Eşyalarımı açtım ve yerken yazmaya başladım.

Sevgili Günlük,
Benim ailem benim ailem değilmiş, benim ailem gerçek değilmiş. Ben başkalarının kızıymışım. Ben en zengin ve en ünlü bozkurt ailesinin kızıymışım. 8 abim ve 1 ikizim var. İkizim dediğim kişi bana okulda zorbalık yapan Atlas’tı. Hıh! Ama ona kanım ısınıyordu. Oysaki beni zorbalamıştı. Şimdi neden seviyorsun salak seni zorbaladı diyeceksiniz ama o yalıda beni ilk seven ve abilerinden koruyan oydu. Leyla ile değil benimle gerçek ikiziyle ilgilendi.

Leyla kim? Leyla komşu kızı ben yokken o vardı ve bütün abiler onu seviyor. Birde Sarp diye biri var bana hastanede iğrwnerek bakıyordu fakat şimdi beni seviyor ve benş benimsiyor. Galiba bende onu benimsiyordum bilmiyorum ne yapıcağımı karışık başımda bir sürü dert var.

Gitmeli miyim, kalmalı mıyım?

Zamana bıraktım…

Biraz yazdıktan sonra birşeyler yiyerek denizi izledim.

Bir anda omuzumda bir el hisstem kimin eliydi? Arkamı döndüğümde maskeli bir adam vardı. Fakat sırıttığı belli oluyordu.

“İşte buradasın Sasha.

“Kimsin!?”

“Sevgilin.”

“Ne sevgilisi-”

O an beynim dondu. Bu kişi Baran’dı.

Hassiktir,hassiktir!!

Sinirle konuştum.

“Bırak beni dokunma bana istrmiyorum gelmiyrceğim Atlas seni gebertir ya da o değil ben gebertirim.”

Erkekliğine tekme atıp koşmaya başladım. Hayır olmazdı şimdi olmazdı. Yakalanırsam hayatım biterdi. Yapmalıydım. Bu hikaye böyle bitemezdi, bitmeyecekti de!

Tabanlara kuvvet bastım ama ne çare kolu tuttu. Çırpındım bağırdım. Kimse dönüp bakmadı. İnsanlık bu kadar mı ölmüştü. Bir kız zorla kaçırılırken onlar susuyordu. Ne polisi arıyolardı ne da başka birşey yapıyorlardı. Acımasızlardı…

Hayır onlar acımasız ise bende güçlüydüm. Hem de her anlamda evet ben barana yumruk attım. Ve kaçtım!

İşte bu kadarr!!

Yarım Saat Sonra

O piçten kaçmıştım. Ben… bir uçuruma gelmiştim.

Cross My heart şarkısını açtım.

Hahahahaaha! Herşey bitmişti. Herşeyin bitişi burası olacaktı. Buradı benim mezarım olacaktı.

Bir adım

Bir adım daha

Cross My heart hope di tie...

Ve bir adım daha

Sadece iki adım kalmıştı. Evet başaracaktım ben bunu yapacaktım.

Bir adım daha attım.

Son bir adım kalmıştı.

O son adımı da attım. Bitti…

Herşeyin başlangıcı ve bitişi benim.

Bendim...

FİNİSHHH