26. Bölüm

O gece yastığa başımı koyduğumda, kendime söylediğim tüm yalanlar bir bir döküldü. Artık uykusuzluğumun sebebi ne matematik ödeviydi ne de servisin gürültüsü. Sebebi belliydi; ben bu çocuğa fena halde kapılmıştım. İçimdeki o "manyaklık" dediğim şeyin adı aslında düpedüz aşktı. Ama bunu ona söylemek mi? Hayır, o kadar cesur değildim henüz. Sadece bu hisle yaşamayı öğrenmem gerekiyordu.
Sabah servis kapıya geldiğinde, kalbimdeki o ağır ama tatlı sızıyla içeri adım attım. En arkaya, onun yanına doğru yürürken bacaklarımın titremesine engel olamıyordum. Yanına ulaştığımda başını camdan çevirip bana baktı. Gözlerinde hâlâ o dünkü kırgınlığın gölgesi vardı ama beni görünce bakışları yumuşadı.
"Geleceğini sanmıyordum," dedi kısık bir sesle.
"Gelmeyecektim aslında," dedim, çantamı kucağıma sıkıca bastırarak yanına çökerken. "Ama kulaklığın diğer teki bende kalmış gibi hissettim."
Hafifçe gülümsedi. O meşhur gamzesi yine oradaydı. Cebinden kulaklığı çıkarıp hiçbir şey söylemeden bana uzattı. Parmaklarımız birbirine değdiğinde vücuduma bir elektrik akımı yayıldı. "Seni anlamak, o en zor matematik probleminden bile daha zor," dedi şarkıyı başlatırken.
Şarkı kulaklarımızda yankılanmaya başladığında, başımı hafifçe koltuğa yasladım. Omuzlarımız birbirine değiyordu. Ona "Sana aşık oldum" demek istiyordum, "Dün seni kırdığım için kendimden nefret ettim" demek istiyordum... Ama dudaklarımdan sadece, "Şarkı güzelmiş," cümlesi döküldü.
Göz ucuyla bana baktı. Elini koltuğun üzerindeki elimin çok yakınına bıraktı. Serçe parmağı, benimkine hafifçe dokunup çekildi. Söyleyemediğimiz her şey o küçük dokunuşta saklıydı. Henüz itiraf etmemiştim, o da sormamıştı. Ama ikimiz de biliyorduk; bu şarkı artık sadece bir müzik değil, aramızdaki o görünmez bağın ritmiydi.