2. Bölüm Belirsizlik

Mira Özbek

Sesler vardı, ama garip bir şekilde başka hiçbir şey yoktu.

Konuşamıyordum, göremiyordum ve koku alamıyordum. Sadece ama sadece duyabiliyordum. Saniyelerce kendi kendime çırpındım ama nafile.

Sakinleşip düşünmeye çalıştım. Çok eskiden bir film izlemiştim tam hatırlamıyordum ama sanırım hastanedeki ilaçlar yüzünden duyma dışında tüm duyuları kısa süreliğine kapanan bir adam hakkındaydı. Bunun gerçek olabileceğine pek de inancım yoktu ama Mecburen durumu kabullenip gerçek anlamda uyanana kadar etrafımdaki sesleri dinlemeye karar verdim.

Yaklaşık beş dakika sonra bir kapı sesi duydum sesinden gelenin Ceren olduğunu anladım.Sanırım telefonla konuşuyordu. Normalde gizlice birilerini dinlemek pek yapacağım bir hareket değildir ama etrafta başka hiçbir ses yokken dinlememem imkansızdı.

Ceren benim hala ilaçların etkisinde olduğumu düşündüğü için rahatça konuşuyordu. Telefondaki kişinin kim olduğunu anlayamıyordum ama Ceren’in sitemli bir sesle anlattıkları gayet açık bir şekilde duyuluyordu.

-Uyandı
…
-Hayır şuan uyku ilacının etkisinde oldukça derin bir uykuda.
…
-Hiçbir şey hatırlamıyor.
…
-Evet, o geceyi bile.

Nefesim kesildi o gece gerçekte ne olmuştu, bilmediğim bir şey mi vardı?

-Bak, artık bunu ne kadar daha devam ettirebilirim bilmiyorum.
…
-Ne zaman geliyorsun, artık bahanelerimi sorgulamaya başladı.
…
-Bilmiyorum aklım çok karışık sadece içimde kötü bir his var.
…
-Dikkatleri üzerimden çekmeliyim ve artık bahanelerim de tükenmek üzere.
…
-Çok yoruldum.
…
-Anladım, yakında görüşürüz… yani umarım.

Ardından telefon kapandı ve odayı hızlı adımlarla dolaşmaya başladı. Oda o kadar büyük değildi, sanırım odanın içinde volta atıyordu bir yandan da “nasıl yapabilir, nasıl bu kadar düşüncesiz olabilir” diye söyleniyordu.

…

Ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Gözlerimi açtığımda, Ceren karşımdaki koltukta oturmuş, beni izliyordu. Bir anda ayağa fırladı ve yatağımın başına geldi “sonunda uyandın Miroşşş!” dedi mutlulukla. Aslında en fazla on dakika önce onu telefonla konuşurken duyduğuma emindim ama mantıken bilincimin ne zaman açıldığını bilmiyordum. Sesimi sıradan tutmaya çalışarak “Ne zamandır uyuyorum?” Diye sordum. “Yaklaşık 3 saattir” diye cevap verdi. “Uyanman çok güzelll, doktorun çok hızlı iyileştiğini söylüyor yakında tamamen iyileşeceğini düşünüyor!” Yüzümde hafif bir gülümseme oluştu. Günlerdir saatlerimi bu yatakta geçiriyordum artık her yerim tutulmuştu.

El bileğinin iç tarafını hafifçe alnına vurdu. “Ben Aslı Hanım’ı çağırayım” diyerek duvardaki kırmızı düğmeye bastı. “Ceren” dedim. Başını bana çevirdi “Ben tam olarak nasıl kaza yaptım, motorda uzun zamandır deneyimliyim, daha da önemlisi ben düz yolda motorla nereye çarpmış olabilirim.” O an günlerdir nedenini anlamadığım bir şekilde kaçtığı o soruyu sordum “Sude nerede?”

Bir an duraksadı, konuşmak için ağzını açtığı sırada Aslı hanım içeri girdi ve neşeyle cıvıldayarak “Uyanmışsın, bu iyiye işaret uyku sürelerin kısaldı” dedi. Ardından üstümdeki monitöre bakarak iç çekti ve “Yine de biraz daha dinlenmelisin” diye ekledi. Yanında getirdiği küçük tekerlekli arabadan serum paketini alıp bu serumda uyku ilacı var, sen uyuduktan sonra besin serumlarını takıcam diyerek kolumdaki serumu çıkardı ve az önce uyku ilacı olduğunu öğrendiğim küçük paketi taktı. Ardından gülümseyerek “Bir şeye ihtiyacınız olursa beni çağırabilirsiniz” diye hatırlattı ve odadan çıktı.

Verdiği ilaç çok güçlü olmalıydı anında uykum gelmeye başlamıştı. Ceren başımı okşarken aklımda bir ton soru vardı.

Ben yıllardır deneyimli olmama rağmen nasıl kaza yapmıştım?

Niye arka sokaklarda dolaşıyordum?

Ben kime ya da neye çarpmıştım ?

Sude neredeydi ?

Ceren niye ben Sude konusunu açınca sinirlenip belli etmemeye çalışıyordu?

Artık düşünemiyordum bile, çok yorulmuştum. Başucumda oturan Ceren’in endişeli ve şefkatli bakışları eşliğinde gözlerimi yavaşça kapattım ve damarlarımda dolaşan uyku ilacına teslim oldum.