8, bölüm

Yetimhane nim sırrı
Gece boyunca Lina'nın gözüne uyku girmedi.
Telefonundaki son mesajı defalarca okudu.
"Artık gerçeğe çok yaklaştın. Sıradaki cevaplar eski yetimhanede..."
Ertesi sabah kimseye haber vermeden şehrin dışında yıllar önce kapatılmış olan yetimhaneye gitti.
Binanın demir kapısı pas içindeydi.
Duvara büyük harflerle yazılmıştı:
"Girmek Yasaktır."
Lina kapıyı itti.
Gıcırdayarak açıldı.
İçeri adım attığı anda sanki hava değişti.
Koridorlarda eski oyuncaklar, kırık sandalyeler ve duvarlarda çocukların yaptığı resimler vardı.
En sondaki odanın kapısında solmuş bir tabela asılıydı.
DOSYA ARŞİVİ
Kapıyı açtı.
İçeride yüzlerce eski dosya duruyordu.
Bir çekmece kendiliğinden açıldı.
İçinde yalnızca tek bir dosya vardı.
Üzerinde yazan isim...
Lina Demir.
Lina'nın elleri titredi.
Dosyayı açtı.
İlk sayfada şu cümle vardı:
"Bulunduğu tarih: Bilinmiyor."
Altında ise daha da korkunç bir not yazıyordu:
"Gerçek ailesi tespit edilemedi."
Lina gözlerine inanamadı.
"Bu... olamaz."
Tam sayfayı çevirecekken odanın ışıkları yanıp sönmeye başladı.
Koridordan çocuk kahkahaları duyuldu.
Ama bina bomboştu.
Yavaşça dışarı çıktı.
Koridorun sonunda küçük bir kız duruyordu.
Beyaz elbiseliydi.
Sırtı Lina'ya dönüktü.
"Lütfen..." dedi kız.
"Beni yine yalnız bırakma."
Lina birkaç adım attı.
"Kimsin sen?"
Kız yavaşça arkasını döndü.
Lina'nın nefesi kesildi.
Küçük kız...
Kendisine çocukluk hâli kadar benziyordu.
Tam o anda bütün ışıklar söndü.
Karanlığın içinden tanıdık bir ses yükseldi:
"Defteri yakmadan buradan çıkamazsın."
Lina çantasına uzandı.
Ama...
Defter yerinde yoktu.