6, bölüm

Yazılan kader
Lina, defteri titreyen elleriyle kapattı.
Bu bir şaka olamazdı.
İlk sayfada yazan her şey gerçekten yaşanmıştı.
Siyah posta kutusu...
Mektup...
Eski depo...
Hepsi kelimesi kelimesine aynıydı.
Derin bir nefes aldı ve ikinci sayfayı çevirdi.
Orada bugün mezarlıkta yaşadıkları yazıyordu.
Son satıra geldiğinde gözleri büyüdü.
"Şimdi arkasını dönecek."
Lina istemsizce arkasına döndü.
Kimse yoktu.
Tam rahatladığını düşündüğü anda defterin sayfaları kendi kendine çevrilmeye başladı.
Son sayfada tek bir cümle belirdi.
"Yalnız değilsin."
Bir el omzuna dokundu.
Lina korkuyla irkildi.
Arkasında Elif duruyordu.
"Lina! Seni her yerde arıyorum. İyi misin?"
Lina defteri hızla çantasına sakladı.
"İyiyim."
Ama Elif'in bakışları defterden hiç ayrılmıyordu.
"Eğer o defteri bulduysan..." dedi Elif fısıldayarak.
"...artık geri dönüşün yok."
Lina donup kaldı.
"Sen... bunu nereden biliyorsun?"
Elif cevap vermedi.
Sadece cebinden eski bir fotoğraf çıkardı.
Fotoğrafta iki küçük çocuk el ele tutuşuyordu.
Biri Lina'ydı.
Diğeri ise Elif.
Fotoğrafın arkasında şu yazıyordu:
"Biriniz gerçeği öğrenecek. Diğeriniz onu durduracak."
Lina'nın aklı karışmıştı.
"Bu fotoğraf ne zaman çekildi?"
Elif'in gözleri doldu.
"Hatırlamıyor olman normal..."
"...çünkü o gece hafızanı senden aldılar."
Tam o sırada Lina'nın çantasındaki defter yeniden açıldı.
Sayfanın ortasında kan kırmızısı harflerle yeni bir cümle belirdi:
"Elif'e güvenme."
Lina yavaşça başını kaldırdı.
Elif'in yüzüne baktı.
İlk kez...
Acaba gerçekten en yakın arkadaşı mıydı, yoksa her şey en başından beri planlanmış bir yalan mıydı?