7, bölüm

Unutulan gece
Lina, çantasındaki defteri kapattı.
Kalbi öyle hızlı atıyordu ki neye inanacağını bilemiyordu.
Bir yanda çocukluğundan beri en güvendiği arkadaşı Elif...
Diğer yanda geleceği bilen gizemli bir defter.
"Lina..." dedi Elif.
"Ne yazıyordu?"
Lina yalan söyledi.
"Hiçbir şey."
Elif, Lina'nın gözlerinin içine baktı.
"Yalan söylüyorsun."
Bu sözler Lina'nın içine işledi.
Eve gider gitmez odasının kapısını kilitledi.
Defteri yeniden açtı.
Bu kez sayfalar kendi kendine çevrilmedi.
Arka kapağın iç kısmında daha önce fark etmediği ince bir cep vardı.
İçinden eski bir anahtar ve küçük bir kaset çıktı.
Kasetin üzerinde silik harflerle şu yazıyordu:
17 Ekim – O Gece
Lina şaşkınlıkla kaseti eline aldı.
Evde hâlâ eski bir kasetçalar vardı.
Çalıştırdı.
Önce cızırtılar duyuldu.
Ardından küçük bir kızın ağlama sesi...
Sonra bir kadın bağırdı:
"Onu götürmeyin! Her şeyi unutacak!"
Arkasından bir erkek sesi geldi.
"Başka çaremiz yok. Hatırlarsa hepimiz ölürüz."
Lina'nın nefesi kesildi.
Tam sesler devam edecekken kaset durdu.
Kendi kendine.
Elektrikler de aynı anda kesildi.
Oda karanlığa gömüldü.
Bir anda koridordan yavaş ayak sesleri gelmeye başladı.
Tak...
Tak...
Tak...
Lina odasının kapısına yaklaştı.
Ayak sesleri kapının önünde durdu.
Kapının altından yavaşça beyaz bir zarf içeri itildi.
Titreyen elleriyle zarfı aldı.
İçinde tek bir fotoğraf vardı.
Fotoğraf, yıllar önce çekilmişti.
Küçük Lina, annesi ve babası gülümsüyordu.
Ama fotoğrafın sağ köşesinde bulanık bir siluet daha vardı.
Siyah kapüşonlu kişi...
Fotoğrafın arkasında ise tek bir cümle yazıyordu:
"Ailen sandığın insanlar, seni hiçbir zaman bulmadı... Seni onlar seçti."
Lina'nın gözlerinden yaşlar süzüldü.
Tam o anda telefonuna bilinmeyen bir numaradan mesaj geldi.
"Artık gerçeğe çok yaklaştın. Sıradaki cevaplar eski yetimhanede..."