Kaçış ve Doğayla Temas

Sokağa çıktığımda saat gece yarısınıgeçmişti. Ay, gökyüzünde bir kraliçe gibiduruyordu. Rüzgâr sessizdi ama anlamsızdeğildi. Ayak seslerim kaldırıma vurdukça yankıyapıyordu, ama tek başıma değildim gibihissediyordum. Şehrin ışıkları gittikçe azaldı.Beton yerini toprağa bıraktı. Ay ışığı yavaş yavaşormanı çizdi. Ağaçlar yüksek, gövdeleri gri vesiyaha yakın, sanki bir tabloya fırça darbeleriyleyerleştirilmiş gibiydiler. Her yaprak bir sırtaşıyor gibiydi. Ormanın içine doğru ilerledim.Hava daha soğuktu ama bedenim ürpermiyordu.Çünkü içim yanıyordu. Kalbim, daha önce hiçatmadığı kadar kararlı atıyordu. Sanki burasıbenim için çizilmişti. Sanki bu yollar, bu ağaçlar,bu gece... beni bekliyordu. Bir çalının ardından10bir tilki geçti. Göz göze geldik. Korkmadı. Sadecebaktı, başını eğdi ve yoluna devam etti. O andabir şey fark ettim: Ben burada... yabancıdeğildim. Ay ışığı yolumu çiziyordu. Rüzgâryönümü fısıldıyordu. Toprak altımdan sankinefes alıyordu. Doğa, benimle konuşmuyordubelki, ama beni tanıyordu. Ben Elias’tım. Ve ilkkez bir yer... beni kabul etmişti.