4. Silvaren’e Düşüş

Gözlerimi açtığımda ne gökyüzü gökyüzüydü,ne toprak topraktı. Ben... düşüyordum. Ama yeredeğil — zamandan dışarı, mekândan uzağa.Etrafımda simgeler dönüyordu: bir güneş gülü,bir üçgöz kuşu, ters akan bir nehir. Her şeysessiz ama anlamlıydı. Hiçbir şey tanıdık değildi,ama hepsi bana aitti. Ve sonra yere çarptım. Ama bu çarpış bir düşüş değil, bir doğum gibiydi.Gözlerimi tekrar açtığımda, gökyüzü mora çalıyordu. Yıldızlar hareket ediyordu — evet,gerçekten hareket ediyorlardı. Gökyüzünde yollar çiziyor, ışıkla konuşuyorlardı. Rüzgârın sesi bir müzik gibi kulaklarıma doldu. Ayağa kalktım. Ağaçlar burada daha uzun, gövdeleri gümüş renkliydi. Toprak yeşil değil, lacivertti.Havada minik ışıklar süzülüyordu, sanki uçan böcekler değil de düşüncelerdi bunlar. İçimde tek bir kelime yankılandı: Silvaren. Bu ismi daha önce hiç duymamıştım. Ama kalbim onu tanıyordu. Bu yerin adı oydu. Ve ben artık onun içindeydim. Bir yaprağın üzerine düştüğü sesi duydum. Sonra bir kıkırtı. Arkamı döndüm ve gördüm: Küçük, yuvarlak, uçan bir yaratık.Kocaman gözleri, minik kanatları vardı.Parlıyordu — hem sevimli hem de... tuhaf bir şekilde bilge.“Sonunda geldin,” dedi.“Elias.”Dilimi yutacak gibi oldum. “Sen... sen de mi adımı biliyorsun?”“Ben her zaman biliyordum. Hep seni bekliyorduk.Ama şimdi konuşacak zaman yok.Gölgebekleyenler bizi bulmadan kaçmalıyız.”“Gölge... ne?”Cevap vermedi. Minik elleriyle bileğimden tuttu.“Benim adım Elvis. Ve artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacak.”