3. Ay Yarığı ve İlk Geçiş

Ormanın kalbine vardığımda ay doğrudanüzerimdeydi. Gökyüzü karanlık değildi — sankisiyahın içinde bir ışıltı vardı, gözle görülmeyenbir doku, bir parıltı. Ağaçların arasından geçenay ışığı, toprakta bir noktaya vuruyor ve orada...bir şey titriyordu. Yaklaştım. Yerde bir çatlakvardı. Sanki zamanın dokusuna çakılmış birbıçak izi gibi. Kıvrılarak ilerleyen, içinde ışıkkırıntıları olan bir yarık. Gözlerimi alamadım.İçinde yıldızlar vardı — ama gökyüzü değil, birbaşka yerin yıldızları gibi. Fısıltılar geliyordu.Kelimeler tanıdık değildi ama anlamları... anlamtaşıyordu.“Gel... unutulmuş olan geriçağrılıyor...”“Zaman eğildiğinde ruh yürür... Döngü tekrar başlıyor, Elias...”Adımın söylenişi. Geriye çekildim. Dizlerimtitredi.“Bu bir hayal,” dedim kendime. “Bubir rüya.”Ama sonra içimdeki o tanıdık yankı tekraryükseldi. Bu hayal değildi. Burası... gerçekti.Belki de dünyanın en gerçek hâliydi. Çatlağınbaşına diz çöktüm. Elimi uzattım. Işıkparmaklarımı okşadı. Soğuk değildi. Yakmıyordu.Sadece... anlıyordu. Ben de onu anladım.“Korkma,” dedi içimde bir ses.“Korkmazsan geçebilirsin.”Gözlerimi kapattım. Derin bir nefes aldım.Ve... kendimi bıraktım.