AYIN ÖTESİNDEKİ ÇATLAK

Evdeki Çöküş
O akşam da diğerlerinden farklı değildi. Mutfaktan yükselen tabak sesleri, babamın ağır adımları ve annemin televizyon karşısındaki sessizliği… Evimizde her şey yıllardır aynı düzen içinde tekrarlanıyordu.Babam masaya oturduğunda yüzüme bile bakmadan konuştu:“Ne zaman adam olacaksın, Elias?”Sesi sertti. İçinde öfke kadar, alışılmış bir hayal kırıklığı da vardı. Sanki bu cümleyi daha önce defalarca kurmuş, ben de her defasında aynı yerde kalmıştım.İçimden yalnızca “Yine mi?” diye geçirdim.“Elinden hiçbir iş gelmiyor. Bak, kardeşin işe başladı. Sen hâlâ saçma sapan hayallerin peşindesin.”Elini masaya vurduğunda çatal yerinden sıçradı.Kardeşim artık bir şey olmuştu. Bir işi, bir amacı, bir yönü vardı. Bense hâlâ evin içinde dolaşan, nereye ait olduğunu bilmeyen bir gölgeydim.“Ben… deniyorum,” diyebildim.Sesim o kadar zayıftı ki, kendi kulağıma bile yabancı geldi. İçimde yıllardır biriken öfke vardı; fakat bu öfke dışarı çıkmayı çoktan unutmuştu. Çocukluğumdan beri öğrendiğim tek şey şuydu:Sessiz kalırsan daha az zarar görürsün.Annem gözlerini televizyondan ayırmadan konuştu:“Ne zaman büyüyeceksin, Elias?”Bu soruya yıllardır farklı cevaplar bulmaya çalışıyordum. Fakat o gece, içimde başka bir ses yükseldi.Hiçbir zaman büyümek istemedim ki.Odama çıktım. Kapıyı kilitlemedim. Artık kimsenin ne yapacağıyla ilgilenmiyordum. Pencerenin önüne geçtiğimde ayı gördüm.Bu gece ay, diğer gecelerden farklıydı.Daha büyük, daha yakın ve tuhaf bir biçimde davetkârdı. Sanki gökyüzünde asılı duran bir cisim değil, beni uzaktan izleyen canlı bir göz gibiydi.Yatağımın kenarına oturdum. Ellerim titriyordu. Başımın içinde düşüncelere benzemeyen bir uğultu vardı. Çok eski bir acının, unutulmuş bir anının yankısı gibi…Sonra çekmeceden eski defterimi çıkardım. Sayfaları karıştırırken kanatları olan bir çocuk çizimine rastladım. Çizimin altında, kendi el yazımla tek bir cümle duruyordu:“Eğer kanatların yoksa, o zaman hayal et.”Gülümsedim. Gözlerim doldu.O çocuğu çoktan unutmuştum.Ama o, beni hâlâ hatırlıyordu.